ณ โรงแรมธนธาราราย
วันนี้ผู้กองพงศ์เทพมาพบอาเ้าของโรงแรมหรือพ่อของฟ้า เพื่อแจ้งข่าวว่าจับคนร้ายที่วางะเิรถของฟ้าได้แล้ว สามารถสืบสาวหาตัวผู้บงการได้ว่าเป็คู่แข่งทางธุรกิจของพ่อฟ้านั่นเอง
“อาขอบใจหลานมากเลยนะ ที่สามารถจับคนร้ายได้แล้ว อารู้สึกโล่งใจมากเลย จะได้ไม่ต้องกังวลเื่ความปลอดภัยของฟ้าด้วย”
“ครับอา แล้วน้องฟ้าเป็อย่างไรบ้างครับ”
“เดี๋ยวนี้ ฟ้าก็บ่นปวดหัวบ่อยๆ เห็นบอกว่าเหมือนภาพเก่าๆ แว๊บเข้ามาเรื่อยๆ หมอเลยนัดพบฟ้าทุกสัปดาห์น่ะ”
“ครับ ผมก็ขออวยพรให้น้องเขาหายไวไวครับ ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอลาเลยนะครับคุณอา”
“ขับรถดีๆล่ะหลาน”
*******************************************
ทางด้านฟ้าหลังจากได้เข้าฝึกงานที่โรงแรมเป็เวลา 3 เดือน ทำให้รู้จักแผนกต่างๆ และเข้าใจระบบงานในโรงแรมมากยิ่งขึ้น พ่อของฟ้าจึงให้ฟ้าเป็ผู้ช่วยผู้บริหารอย่างเต็มตัว แต่ก็ติดปัญหาเื่อรภา ในระยะเวลา 3 เดือนที่ผ่านมา ฟ้าไปได้ฝึกงานกับอรภา ถ้าเป็เื่งานแล้วอรภาจะรับผิดชอบอย่างเต็มที่ แต่ถ้าพบกับฟ้าข้างนอก อรภาจะพยายามเลี่ยงการพบหน้าและไม่ยอมพูดคุยกับคุณฟ้า ตัวฟ้าเองก็เข้าใจดีว่าอรภายังคงโกรธตนที่เป็ต้นเหตุที่ทำให้น้องสาวของเธอตาย ฟ้าอยากปรับความเข้าใจและขอโทษอรภา เลยให้เลขาฯเรียกอรภาให้มาพบที่ห้องทำงานของฟ้า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เชิญค่ะ”
“คุณมีอะไรสั่งการหรอคะ”
“ที่ฟ้าเรียกคุณมา ้าพูดเื่ส่วนตัวค่ะ”
“ถ้าไม่ใช่เื่งาน ดิฉันขอตัวนะคะ”
“เดี๋ยวค่ะ คุณอรภา ฟ้าต้องขอโทษจริงๆเื่ของน้องสาวของคุณ แต่ฟ้าไม่ได้เจตนาที่จะทำให้น้องสาวของคุณต้องตาย ให้อภัยฟ้าเถอะนะคะ”
“ดิฉันขอพูดตรงๆนะคะ ดิฉันเสแสร้งไม่เป็ ดิฉันทำใจให้อภัยคุณไม่ได้จริงๆ พวกเราติดต่อกันเฉพาะเื่งานเถอะนะคะ ไม่ต้องมาสนใจความรู้สึกของฉันหรอกค่ะ” แล้วอรภาก็หันและเดินออกไปทันที
ฟ้าวิ่งตามอรภาไปกะว่าจะคุกเข่าขอโทษเธอ แต่ทว่าพอจะถึงตัว ภาพของอรภาก็แว๊บเข้ามาในหัว ทำให้ฟ้าปวดหัวอย่างแรง ร้อง โอ๊ย ! เสียงดัง
อรภาหันมาก็ใที่เห็นฟ้าล้มไปกองกับพื้น ด้วยอาการมือกุมศีรษะบ่งบอกว่าเธอปวดหัวอย่างมาก
“คุณฟ้าเป็อะไรคะ” อรภากำลังเข้าไปดูอาการของฟ้า
แต่แล้วพงศ์เทพที่เดินออกมาจากห้องของอาแล้ว ก็เห็นเหตุการณ์นี้เข้าพอดี
“คุณทำอะไรคุณฟ้าน่ะ อรภา”
“อรเปล่านะคะ คุณฟ้าเขา…”
ผู้กองพงศ์เทพรีบอุ้มฟ้าเพื่อส่งโรงพยาบาลทันที แต่หันไปบอกอรภา “คุณต้องรับผิดชอบ มากับผมเดี๋ยวนี้ เพราะคุณนั่นแหละ ฟ้าถึงเป็แบบนี้”
อรภาเลยต้องจำใจตามผู้กองไปด้วย
พ่อของฟ้าเดินออกมา เพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย “เกิดอะไรขึ้นน่ะ หลาน ฟ้าเป็อะไรไป”
“ฟ้าปวดหัวจนหมดสติครับ เดี๋ยวผมพาเธอไปโรงพยาบาลล่วงหน้าไปก่อนครับ คุณอารีบตามมานะครับ”
*******************************************
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
“ลูกสาวผมเป็อย่างไรบ้างครับคุณหมอ”
“น่าจะเป็สัญญาณที่ดีนะครับ เพราะความทรงจำของเธอกำลังจะกลับมาทีละนิด แต่ตอนนี้ต้องให้นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลไปก่อน เพื่อรอดูอาการอีกทีครับ”
“อย่างนี้นี่เอง พอดีว่าอาต้องรีบไปเคลียร์งานก่อน หลานช่วยดูฟ้าที่นี่สักพักรอจนกว่าอาผู้หญิงจะมาดูแลต่อนะ”
“ได้ครับ”
พอคุณอากลับไป อรภาก็เลยจะกลับไปโรงแรมด้วย แต่ถูกผู้กองรั้งไว้ “คุณต้องอยู่ที่นี่กับผมด้วย คุณต้องรับผิดชอบบ้างสิ”
“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรคุณฟ้าเขาเลยนะคะ” แต่พอมองเห็นหน้าของผู้กองที่มีท่าทีโกรธมาก ก็เลยไม่อยากขัด
“คุณรออยู่ในห้องนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะออกไปโทรศัพท์สั่งการลูกน้องก่อน”
อรภาทำได้แต่พยักหน้า
สักพักฟ้าก็เพ้อขึ้นมา “พี่อร พี่อร อย่าทิ้งอันไป พี่อรต้องอยู่กับอันนะคะ”
อรภาใมาก ในใจคิดว่า “หมายความว่ายังไง หรือว่าเธอคืออันนิภา…..” กำลังจะเข้าไปจับตัวคุณฟ้า
แต่แล้วแม่ของฟ้าเข้ามาพอดี ะโว่า “เธอจะทำอะไรลูกสาวฉันน่ะ หรือเธอจะทำร้ายฟ้า ห๊า”
ผู้กองที่เดินตามมา ก็รีบแก้ตัวให้ “ผมเป็คนให้เธออยู่เฝ้าเองครับ อรภาไม่ได้ทำอะไรฟ้าหรอกครับ”
แม่ของฟ้ายังไม่วางใจ “เธอมีอะไรไปทำก็ไปทำเถอะ ฉันดูแลลูกสาวของฉันเอง”
อรภากำลังจะพูดแต่กลับถูกผู้กองประคองตัวเดินกลับไปที่รถด้วยกัน “ผมกับอรภาลานะครับคุณอา”
*******************************************
อรภาจึงได้นั่งรถกลับมากับผู้กอง โดยไม่พูดอะไรซักคำ เพราะคิดถึงแต่เื่ที่ฟ้าเพ้อขึ้นมา “หรือยายอันยังไม่ตาย???”
“คุณอรครับ คุณอรครับ คุณอร”
“คะ??”
“คิดอะไรอยู่หรอครับ ผมเรียกตั้งนาน คุณไม่ได้ยินเลย”
อรภาได้สติ กำลังจะลงจากรถ ก็ใเพราะผู้กองมาจอดที่ร้านอาหารอีกแล้ว “นี่คุณ ทำไมไม่ไปส่งฉันที่โรงแรมธนฯคะ”
“ผมหิวจริงๆ พาผมไปกินข้าวก่อนนะ”
อรภารู้ดีว่าถึงพูดอะไรไป ผู้กองก็ไม่ยอมฟัง ก็เลยจำใจเดินไปกินข้าวด้วย