“แม่พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับถ้าเราลำบากแล้วไปขอความช่วยเหลือใครจะอยากช่วยเราล่ะครับแม่”ฟู่หยางเซิงส่ายหน้าอย่างอ่อนใจเขาไม่รู้จะพูดกับแม่ยังไงให้เธอเลิกหาเื่เดือดร้อนให้กับครอบครัวเสียทีทั้งที่ซินเหยาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
“ชิ!ฉันก็ไม่เห็นว่าเราจะเคยไปขอให้ใครช่วยสักหน่อยไม่ต้องพูดแล้วพวกแกตามฉันไปที่ห้องนังซินเหยาฉันจะไปลากมันออกมาทำงานให้เรา”เหมียนจูสั่งก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็วพร้อมไม้กวาดในมือ
“พี่คราวนี้จะเกิดเื่อะไรอีกไหม”ฟู่โหรวอดกังวลไม่ได้
“เฮ้อแล้วจะให้พี่ทำยังไงได้ล่ะเธอก็เห็นว่าแม่เป็ยังไงรีบไปเถอะ เดี๋ยวก็โดนด่าอีกหรอกถ้าชักช้า”ฟู่หยางเซิงบอกน้องสาวก่อนจะเดินตามเหมียนจูไปห่างๆ
ฟู่โหรวส่ายหน้าอย่างไม่พอใจเธอเองก็อับอายชาวบ้านไม่น้อยจากเื่ที่เพิ่งผ่านมาได้ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ฟู่โหรวกลัวว่าครั้งนี้ชาวบ้านจะออกหน้ามาจัดการครอบครัวเธออีกไหนจะเื่ที่ผู้ใหญ่บ้านขู่เอาไว้ว่าจะแจ้งตำรวจด้วยอีกฟู่โหรวอดที่จะหวั่นใจไม่ได้ว่าครอบครัวของเธออาจต้องไปนอนในคุกก็ได้
“นังซินเหยาแกออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ”เหมียนจูใช้ไม้กวาดกระแทกประตูห้องเก็บฟืนเสียงดังเพราะคิดว่าซินเหยายังคงนอนหลับอยู่ในห้อง
“แม่จะตีประตูให้พังเลยหรือยังไงคะทำไมไม่เปิดประตูเข้าไปดีๆ” ฟู่โหรวที่ตามมาถึงเห็นเหมียนจูเคาะประตูจนแทบจะพังลงมาเธอจึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้
“นั่นสิครับแม่ถ้าประตูพังขึ้นมาเราจะเอาเงินที่ไหนมาซ่อมล่ะครับ”ฟู่หยางเซิงเองก็ช่วยน้องสาวพูดเช่นเดียวกันเขารู้ดีว่าตอนนี้ที่บ้านไม่มีเงินถ้าประตูพังขึ้นมาจริง ๆไม่พ้นเขากับพ่อต้องหาทางซ่อมกันเองแน่ฟู่หยางเซิงยังไม่อยากหาเื่ใส่ตัว
“เอ๊ะ!พวกแกนี่มันยังไงกันฉันแค่ตีประตูเบา ๆ เองจะพูดมากทำไมนักหนาเนี่ยพวกแกเปิดประตูเข้าไปดูสิว่านังซินเหยามันทำอะไรอยู่”เหมียนจูที่เคาะจนเริ่มเหนื่อยแล้วบอกลูกชายกับลูกสาวที่เอาแต่ยืนพูดมากกับเธอ
“แม่ถอยออกไปก่อนผมจะเปิดประตูเอง” ฟู่หยางเซิงบอกก่อนจะเดินเข้าไปอยู่ด้านหน้าประตูแทนเหมียนจู
ทั้งสามคนตื่นเต้นไม่น้อยเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าซินเหยาจะบ้าขึ้นมาอีกหรือเปล่าครั้งก่อนซินเหยาแค่เอามีดมาขู่แต่คราวนี้ต่างคนต่างก็ไม่รู้ว่าซินเหยาจะแผลงฤทธิ์เดชอะไรอีกบ้างเมื่อเห็นพวกเขามารังควานเธอแบบนี้
“แม่ซินเหยาไม่ได้อยู่ในห้องครับ”ฟู่หยางเซิงะโบอกแม่ของเขาเมื่อเปิดประตูแล้วมองเข้าไปภายในห้องที่ว่างเปล่าที่นอนของซินเหยาถูกจัดเก็บอย่างเป็ระเบียบ
“อะไรนะ!มันออกไปตอนไหนกันเนี่ย”เหมียนจูผลักลูกสาวที่ขวางทางประตูอยู่ออก
“มันไม่อยู่ก็ไม่เห็นจะเป็อะไรนี่แม่แม่จะตามหามันทำไมกัน”ฟู่โหรวอดเสียงดังขึ้นมาไม่ได้เธอเกือบล้มเพราะแรงผลักของเหมียนจูแล้ว
“แกมันจะไปรู้อะไร!นังซินเหยาไม่อยู่แล้วใครจะทำงานให้ฉันล่ะ”เหมียนจูถลึงตามองลูกสาวอย่างโมโหั้แ่มีเื่กับซินเหยาครั้งก่อนเธอก็ยังไม่ได้ไปดูที่นากับไร่ของบ้านตระกูลฟู่เลยว่าเป็ยังไงบ้างเหมียนจูคิดว่าที่ซินเหยาออกไปข้างนอกทุกวันคงไปทำนาหรือไม่ก็ทำไร่เธอเลยไม่ได้สนใจอะไรนักแต่พอหาตัวคนไม่เจอเหมียนจูก็คิดที่จะไปตามหาซินเหยาที่นาและไร่ดูสักหน่อยหากว่าพืชพรรณเสียหายเข้าล่ะก็บ้านเธอคงไม่มีข้าวกินกันแน่ๆ ถึงแม้จะรู้ว่าฟู่จิงถิงส่งเงินมาให้ทุกเดือนก็เถอะแต่มันก็ไม่ได้มากมายพอสำหรับการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยของบ้านตระกูลฟู่เลย
“แม่จะให้มันทำงานอะไรอีกล่ะคะผู้ใหญ่บ้านก็บอกแล้วว่าไม่ให้เรายุ่งกับมันอีก”ฟู่โหรวบอกเหมียนจูเสียงดังอย่างไม่พอใจเธอเริ่มเบื่อหน่ายแม่ที่เอาแต่คอยหาเื่ซินเหยาไม่หยุดเข้าแล้วถ้าเหมียนจูยังเอาแต่ทำตัวแบบนี้ผู้ชายคนไหนจะอยากแต่งงานกับเธอกัน
“นั่นสิครับแม่แม่จะให้ซินเหยาทำอะไรเหรอครับพวกเราไปช่วยกันทำแทนก็ได้”ฟู่หยางเซิงผู้ไม่เคยทำงานอะไรมาก่อนพูดขึ้นอย่างไม่คิดมาก
“ฮึ!อย่างพวกแกนี่นะจะทำงานแทนนังซินเหยางานในนากับในไร่ พวกแกมีปัญญาทำกันไหมล่ะแค่โดนแดดหน่อยเดียวฉันว่าพวกแกขี้คร้านจะวิ่งกลับบ้านกันแทบไม่ทัน”
“โอ้ยแม่!ถ้างานตากแดดฉันไม่ทำหรอกนะให้พี่ใหญ่ไปทำคนเดียวเลย”ฟู่โหรวแค่นึกว่าต้องออกไปอยู่ใต้แสงแดดร้อนๆ ก็เกิดขยาดขึ้นมาทันทีเธออุตส่าห์รักษาหน้าตาและผิวพรรณมาเป็อย่างดีั้แ่ยังเด็กถ้าแม่ของเธอบังคับให้ไปทำงานแบบนั้นจริงล่ะก็ฟู่โหรวคงยิ่งกว่าตายทั้งเป็แน่ๆ ถึงหน้าตาของเธอจะไม่ดีเท่าซินเหยาแต่ผิวพรรณของเธอที่รักษามาอย่างดีก็ยังดูน่ามองมากกว่าผิวของซินเหยาหลายเท่านัก
“อ้าวทำไมน้องสาวพูดแบบนี้ล่ะงานหนักขนาดนั้นจะให้พี่กับแม่ทำไหวได้ยังไงพวกเราต้องไปช่วยกันทำสิ”ฟู่หยางเซิงมีหรือจะปล่อยน้องสาวอย่างฟู่โหรวไปง่ายๆ ถ้าเขาต้องเหนื่อยน้องสาวเขาเองก็ต้องเหนื่อยไปด้วยกัน
“พอแล้ว!!พวกแกไม่ต้องเถียงกันไปเรียกพ่อแกมา แล้วไปที่นาพร้อมฉัน”เหมียนจูสั่ง
ฟู่หยางเซิงได้แต่หน้ามุ่ยแล้วเดินไปตามฟู่อ้ายโกวที่ยังดูแลสวนผักอยู่หลังบ้านอย่างไม่ค่อยพอใจนักเขากลัวว่าวันนี้แม่คงใช้งานพวกเขาอย่างหนักแน่หลังจากหาตัวของซินเหยาไม่พบในตอนนี้ฟู่หยางเซิงเองก็ไม่รู้ว่าซินเหยาหายไปไหนทุกวัน
“พ่อครับแม่ให้ไปหา”ฟู่หยางเซิงบอกพ่อเมื่อเดินมาถึงแปลงผักหลังบ้าน
“มีอะไรอีกล่ะพ่อเพิ่งรดน้ำกับถอนหญ้าเสร็จเนี่ย”ฟู่อ้ายโกวขมวดคิ้วมุ่นเขาไม่รู้ว่าเหมียนจูจะใช้เขาทำอะไรอีกปกติฟู่อ้ายโกวเองก็ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน
“แม่จะพาพวกเราไปที่นาครับพ่อ”ฟู่หยางเซิงบอกตามที่เขารู้มา
“เฮ้อพอซินเหยาไม่ยอมทำงานให้ก็เป็เสียอย่างนี้ไป ๆ รีบไปหาแม่แกกันเดี๋ยวเธอก็บ่นฉันกับแกอีกน่ารำคาญจริง”ฟู่อ้ายโกวส่ายหน้าอย่างหงุดหงิดที่เขากำลังจะมีงานเพิ่มขึ้นอีกอย่างหนึ่งแล้วฟู่อ้ายโกวรู้ดีว่าลูกทั้งสองคนของเขาไม่เคยทำงานหนักมาก่อนถึงแม้เมียเขาจะพาทุกคนไปทำนาทำไร่ในตอนนี้ฟู่อ้ายโกวก็คิดว่าคงไม่ได้เื่ได้ราวอะไร
“ชักช้าจริง!รีบตามฉันไปนาเร็วเข้าฉันอยากรู้นักว่านังซินเหยาอยู่ที่นั่นหรือเปล่า”เหมียนจูพูดเสียงดังเมื่อเห็นฟู่อ้ายโกวเดินนำหน้าฟู่หยางเซิงมา
“เธอจะพูดมากไปทำไมกันรีบเดินนำหน้าไปสิ”ฟู่อ้ายโกวเบื่อหน่ายเหมียนจูที่เอาแต่เร่งคนอื่นแต่ตัวเองกลับชักช้าเสียเองเขาจึงอดเถียงขึ้นมาสักคำไม่ได้
เหมียนจูได้ยินเสียงสามีแล้วก็ได้แต่ฮึดฮัดอย่างขัดใจเธอหันไปจ้องเขม็งที่ลูกสาวอย่างฟู่โหรวไม่ให้หนีเข้าบ้านเหมียนจูรู้ดีว่าลูกสาวเธอี้เีขนาดไหนแต่ตอนนี้ที่บ้าน้าคนทำงานไม่ว่าเธอจะเคยเลี้ยงลูกมาอย่างไรในเวลานี้ก็ต้องปรับเปลี่ยนนิสัยของพวกเขาให้มาช่วยกันทำงานแล้ว
คนตระกูลฟู่ทั้งสี่ไม่ได้สนใจสายตาชาวบ้านที่กำลังมองพวกเขาอยู่เหมียนจูยังคงเดินนำหน้าทุกคนไปยังที่นาซึ่งอยู่อีกด้านของหมู่บ้านอย่างรวดเร็วพอไปถึงที่นั่นเหมียนจูก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นอย่างยุ่งยากใจตรงหน้าเธอนั้นหญ้าในนาขึ้นเต็มไปหมด
“นี่นังซินเหยามันไม่ได้มาดูแลที่นานานแค่ไหนแล้วเนี่ยฮึ่ย!มันน่าตีให้ตายนัก”เหมียนจูอดโทษว่าซินเหยาขึ้นมาไม่ได้เมื่อก่อนเธอไม่เคยมาสนใจที่นาเลยแม้แต่น้อยอย่างไรทุกปีก็เป็ซินเหยาที่คอยทำงานจนกระทั่งเก็บเกี่ยวให้เธอมาตลอดสามปีก่อนหน้านั้นก็เป็ฟู่จิงถิงที่ทำงานแทนเธอกับคนในครอบครัวเหมียนจูจึงไม่เคยมาสนใจที่นานี้มาก่อน
“จะให้พวกเราทำอะไรก็รีบบอกแดดเริ่มร้อนแล้วนะ”ฟู่อ้ายโกวไม่อยากฟังเสียงก่นด่าของเหมียนจูอีกเขาอยากรีบทำงานแล้วกลับบ้านไปนอนพักผ่อนเร็วๆ
“พวกแกไปช่วยกันถอนหญ้าในนาออกให้หมดถ้าถอนไม่หมดก็ไม่ต้องกลับไปกินข้าวเที่ยงสักคนเดียว”เหมียนจูสั่งการทันทีเธอเองก็ต้องรีบจัดการหญ้าในนาให้เสร็จเช่นกันเพราะที่ไร่อีกด้านหนึ่งนั้นเหมียนจูยังไม่ได้ไปดูเลยว่าเป็อย่างไรบ้าง
ฟู่อ้ายโกวฟู่หยางเซิงกับฟู่โหรวได้แต่ต้องรับคำและแยกย้ายกันไปนั่งถอนหญ้าอย่างคนไม่ประสาพวกเขาไม่เคยทำเื่พวกนี้มาก่อนพอมือถูกหญ้าที่ทั้งบาดมือและสากนิ้วเข้าแต่ละคนต่างก็มีสีหน้าเหยเกไม่ต่างกันยิ่งกับฟู่โหรวที่รักสวยรักงามด้วยแล้วเธอถึงกับสบถออกมาทุกครั้งที่ถอนหญ้าเลยทีเดียวตอนนี้มือของเธอมีาแเต็มไปหมดเพียงแค่ถอนหญ้าไม่กี่ต้นถ้าเธอทำงานเสร็จมือของเธอจะไม่พังไปเลยหรือ
หลายวันต่อมา
ในที่สุดคนทั้งสี่ในบ้านตระกูลฟู่ก็ถอนหญ้าในนาและในไร่เสร็จพวกเขาแต่ละคนต่างเหนื่อยล้าสะสมกันไม่น้อยเหมียนจูนึกแปลกใจที่เธอไม่เคยเห็นซินเหยาออกมาจากห้องเลยแม้แต่วันเดียวพอวันนี้มีเวลาคิดเื่นี้เหมียนจูจึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้
“พวกแกมีใครเห็นนังซินเหยาบ้างไหมฉันว่ามันหายตัวไปแปลก ๆ”เหมียนจูขมวดคิ้ว
“ฉันไม่เห็นนะ”ฟู่อ้ายโกวส่ายหน้าปกติเขาก็ไม่สนใจเื่ของซินเหยาอยู่แล้ว
“ผมก็ไม่เห็นนะครับแม่”ฟู่หยางเซิงเองก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของซินเหยามาหลายวันแล้ว
“หนูก็ไม่เห็นค่ะไม่รู้ว่ามันไปมุดหัวอยู่ที่ไหนแม่ดูสิ มือหนูพังหมดแล้ว”ฟู่โหรวโอดครวญที่หลังจากถอนหญ้าเสร็จมือของเธอก็เสียหายหนักมาก
“แกจะบ่นทำไมกันแค่ใส่ถุงมือเวลาถอนหญ้าก็สิ้นเื่แล้วใครใช้ให้แกมันโง่ล่ะ”เหมียนจูไม่คิดจะสงสารลูกสาวที่เคยประคมประหงมอีกต่อไปเื่สำคัญในตอนนี้คือการดูแลไร่นาของบ้านตระกูลฟู่เสียก่อนที่จะถึงตอนเก็บเกี่ยว
“คุณจะดุลูกทำไมเนี่ยตกลงว่าซินเหยาไปไหนกันแน่เช้ามาพวกเราก็ไม่เห็นพอตอนค่ำพวกเราหลับไปแล้วก็ไม่รู้ว่าเธอกลับมาบ้านเมื่อไหร่”ฟู่อ้ายโกวพูด
“พรุ่งนี้เช้าพวกแกไปเฝ้าที่หน้าประตูบ้านอย่าให้คลาดสายตาอ้อ ต้องตื่นก่อนฟ้าสว่างด้วยเข้าใจไหมฉันก็จะตื่นไปทำกับข้าวเหมือนกันฉันอยากจะดูสิว่านังซินเหยามันหายไปไหนกันแน่ถ้าเจอตัวเมื่อไหร่ฉันจะตีมันให้ตายเลยคอยดู”เหมียนจูกล่าวอย่างอาฆาต
“รู้แล้วๆ ฉันจะรีบตื่น”ฟู่อ้ายโกวรีบรับคำอย่างเบื่อหน่ายทั้งที่่นี้พวกเขาทำงานในไร่นากันอย่างหนักแต่เมียเขากลับจะให้พวกเขาตื่นกันแต่เช้าเสียอย่างนั้นร่างกายของทุกคนในบ้านตอนนี้ยังคงปรับตัวกับการทำงานหนักไม่ได้ฟู่อ้ายโกวเองก็ปวดเมื่อยตัวไปหมดหลังจากทำงานหลังขดหลังแข็งมาหลายวัน
747
