บทที่1 ระบบกับโลกใบใหม่
ปี2,019
ฌเขต12F147
ที่แห่งนี้เป็หมู่บ้านเล็กๆของเขต12ที่มีชื่อว่าหมู่บ้าน147ประชากรของหมู่บ้านนี้มีประมาณแปดสิบกว่าครอบครัวถือเป็หมู่บ้านที่เล็กมากเมื่อเทียบกับหมู่บ้านใกล้เคียง
หมู่บ้านนี้ก่อกำแพงสูงสามเมตรหนาหนึ่งเมตรล้อมรอบหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านกำแพงสูงนี้สร้างมาจากอิฐและเหล็กกล้า ตัวบ้านเรือนภายในหมู่บ้านก็สร้างมาจากวัสดุเดียวกันกับกำแพงนั่นทำให้มันดูแข็งแรงทนทานชนิดที่ว่าโดนรถชนก็แค่บุบสลายเล็กๆน้อยๆเท่านั้น
และนี่ก็เป็สิ่งก่อสร้างพื้นฐานสำหรับโลกใบนี้
ประตูของหมู่บ้านมีอยู่สองด้านคือด้านทิศเหนือกับด้านทิศใต้ตัวประตูสูงสามเมตรเท่ากับความสูงของกำแพง มันถูกสร้างมาจากเหล็กกล้าทั้งบานการเปิดนั้นย่อมเป็ไปไม่ได้ที่เรี่ยวแรงมนุษย์ธรรมดาจะสามารถเปิดได้ดังนั้นจึงต้องพึ่งพาระบบที่ทันสมัยเข้ามาช่วยในเกิดเปิดปิดประตูแต่ละครั้ง
โดยปกติแล้วประตูมักจะปิดอยู่ตลอดเวลา
ตามกำแพงหมู่บ้านก็จะมีกองกำลังรักษาการณ์เดินตรวจตราอย่างไม่หยุดหย่อน
ที่ต้องเข้มงวดเช่นนี้ก็เพื่อเตรียมพร้อมรับการโจมตีจากมอนสเตอร์
มอนสเตอร์หรือสัตว์ประหลาดจากต่างมิติเมื่อห้าสิบปีก่อนพวกมันบุกรุกโลกทำให้โลกวุ่นวายโกลาหน ความตายมีทุกหนแห่งพวกมันฆ่าสังหารมนุษย์เพื่อกิน มอนสเตอร์คือผู้ล่าและมนุษย์เป็อาหารอันโอชะของพวกมัน
ในความสิ้นหวังกลับปรากฏมนุษย์กลายพันธุ์หรือผู้วิวัฒนาการขึ้นมานั่นทำให้สถานการณ์ไม่ได้ย่ำแย่จนสูญสิ้นเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปแต่มันก็แค่ก้ำกึ่งและมนุษย์ดูจะเสียเปรียบเสียด้วยซ้ำเพราะการขาดแคลนของผู้มีพลังเหนือธรรมชาติเ่าั้
พวกเขาไม่อาจเชื่อได้เลยว่าแม้แต่อาวุธนิวเคลียร์ที่เพิ่งพัฒนาเมื่อสมัยนั้นจะไม่อาจสังหารมอนสเตอร์ระดับสูงของพวกมันได้
แต่ก็อย่างว่ามนุษย์นั้นปรับตัวได้เร็วและยังฉลาดพวกเขาค่อยๆเรียนรู้และตอบโต้กลับได้เป็บางครั้งทำให้พวกเขาได้รับดินแดนคืนมาบ้างในหมู่มนุษย์ก็ปรากฏมนุษย์กลายพันธุ์เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆยิ่งทำให้สถานการณ์ของมนุษย์ดีขึ้น
เมื่อเกิดประตูมิติที่นำพามอนสเตอร์ขึ้นทั่วโลกก็เกิดปรากฏการที่โลกขยายตัวมันใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถึงห้าสิบเท่า!
กับโลกใบใหญ่มนุษย์สามารถปกครองพื้นที่ทั้งโลกได้แค่5%เท่านั้น ส่วนที่เหลือกลายเป็พื้นที่ของมอนสเตอร์นั่นทำให้โลกใบนี้อันตรายขึ้นกว่าเดิมเป็ร้อยเท่า
“เฮ้เพื่อนเ้าหนูน้อยยังไม่กลับมาอีกเหรอ? นี่ก็ใกล้จะมืดค่ำแล้วนะแม้ว่าพื้นที่ในรัศมี5กิโลเมตรรอบๆหมู่บ้าน147จะค่อนข้างปลอดภัยแต่กับเด็กที่ไม่มีพลังอะไรเลยเขาจะไม่เป็ไรแน่เหรอ?”ทหารเฝ้ากำแพงคนหนึ่งที่คุมกำแพงฝั่งทิศใต้เอ่ยกับเพื่อนข้างๆ
“ถามฉันแล้วฉันจะรู้มั้ย?เราก็เตือนมันไปแล้วแต่มันก็ยังรั้นจะออกไปล่าสัตว์ด้วยตนเองหากเกิดอะไรขึ้นกับมันฉันจะไม่แปลกใจเลย ไร้ค่าแล้วยังจะอวดเก่ง”เพื่อนทหารกล่าวด้วยน้ำเสียงรำคาญเล็กน้อย
“นี่เพื่อนอย่าว่าเด็กมันเลยเขาเป็เด็กกำพร้าและหลงทางมาฉันยังจำได้เมื่อหนึ่งปีก่อนที่เขามาถึงหน้าประตูสภาพของเขาไม่ต่างจากเศษผ้าเราควรจะใจดีกับเขาหน่อยนะ”
“ใจดี?เพื่อ? ถ้าแกจะใจดีทำไมไม่รับมันไปเลี้ยงซะเลยล่ะ?”เพื่อนทหารทำเสียงค่อนแคะ
“เอ่อ...”เขาทำได้เพียงยิ้มแห้งๆออกมาเพราะว่าเขาไม่สามารถทำได้
ยังมีปากท้องที่บ้านให้เขาเลี้ยงแล้วเขาจะสามารถหาภาระมาเพิ่มได้อย่างไร
“เฮอะ! ทำไม่ได้ก็เงียบไปเลยอีกอย่างไม่ใช่ว่าแกให้อาวุธรุ่นเก่าที่ไม่ได้ใช้ให้กับเ้าเด็กนั่นเหรออาวุธนั่นเพียงพอที่จะล่ากวางหรือหมูป่าได้ด้วยซ้ำถ้าไม่โชคร้ายเกินไป”
“แต่เขาก็เพิ่งจะสิบสามปี...”ยังกล่าวไม่ทันจบเพื่อนทหารก็ตะคอกออกมา
“สิบสามปีก็ต่อสู้ได้โลกนี้มันโหดร้ายแกก็รู้ว่าสิบสี่ปีก็กลายเป็นักสู้แล้วเพราะถ้าเป็ไม่ได้ก็เป็ได้แค่คนไร้ค่าที่โรงเรียนในเมืองใหญ่น่ะเด็กอายุสิบสี่บางคนยังเก่งกว่าพวกเราสองคนด้วยซ้ำไป”เพื่อนทหารเหมือนจะยังไม่หนำใจจึงกล่าวต่อไปว่า
“ถ้าแกเป็ห่วงจริงๆแกเห็นหุ่นโดรนที่บินบนฟ้านั่นไหมนั่นมันเป็ทั้งอาวุธและยานสำรวจไร้คนขับที่กองทัพพัฒนาขึ้นมาที่หมู่บ้านนี้มีอยู่สองลำและลำหนึ่งยังบินสำรวจบริเวณที่เ้าหนูนั่นไปล่าสัตว์รัศมีการแสกนพื้นที่คือสองกิโลเมตร ถ้าเ้าหนูเจอมอนสเตอร์โดรนจะตรวจเจอไปแล้วดังนั้นหากไม่เจอมอนสเตอร์แค่อาวุธที่แกให้ก็ทำให้มันอยู่ได้สบายๆแล้ว”
“ก็ได้ๆฉันยอมแล้ว ไม่เถียงแล้ว”เขากล่าวยอมแพ้พลางถือปืนเดินสอดส่องตามหน้าที่ต่อ
อาวุธปืนคืออาวุธคู่บ้านคู่เมืองของมนุษย์มันใช้ง่ายและทำให้พวกเขาปลอดภัยเป็อาวุธโจมตีระยะไกลที่มีปะสิทธิภาพแม้ว่ามันจะสร้างความเสียหายกับแค่มอนสเตอร์ระดับต่ำก็ตามแต่เพราะว่าในโลกใบนี้โหดร้ายมาทำให้พวกเขาต้องพัฒนาอาวุธปืนกลายเป็ทันสมัตรที่สามารถยิงลำแสงพลังความร้อนได้มันมีอานุภาพมากกว่าะุปืนไรเฟิลต่อต้านรถถังเจาะเกราะถึงสิบเท่า
นั่นทำให้อาวุธปืนของมนุษย์สามารถต่อต้านมอนสเตอร์ได้บ้าง
ไกลออกไปจากหมู่บ้านสองกิโลเมตรปรากฏร่างของเด็กหนุ่มหน้าตาบ้านๆคนหนึ่งเขากำลังวิ่งหนีบางสิ่งบางอย่างสุดชีวิตเสื้อผ้าเก่าๆของเขาขาดวิ่นไม่ต่างจากเศษผ้าเหงื่อไหลออกมาอาบร่างกายของเขาจนเหมือนกับเขาวิ่งผ่านน้ำมา
ด้านหลังของเขาห่างไปไม่ถึงยี่สิบเมตรมีหมาป่าสีเทาสูงสองเมตรไล่ตามเขามาด้วยฝีเท้าอันรวดเร็ว
และมันไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเดียวแต่มีถึงสามตัว!
เมื่อเกิดประตูมิติเมื่อห้าสิบปีก่อนไม่ใช่เพียงแค่มนุษย์เท่านั้นที่กลานพันธุ์สัตว์ที่อาศัยอยู่ในโลกก็เกิดการกลายพันธุ์ด้วยเช่นกันเพียงแต่จะไม่เด่นชัดเท่ากับมนุษย์เท่านั้นเอง แต่มันก็อันตรายขึ้นกว่าเดิมมากกว่าสองสามเท่าตัวอย่างหมาป่าสีเทาสามตัวนี้เมื่อเกิดการกลายพันธุ์กรงเล็บและคมเขี้ยวของมันสามารถฉีกกัดได้แม้แต่เหล็ก!
“เวรเอ้ยๆๆๆๆๆๆๆจะมาล่าหมูป่าหรือกวางแต่ดันเจอกับฝูงมาป่าทำไมการออกมาเพื่อหาเลี้ยงตัวเองวันแรกถึงได้ดวงซวยมากขนาดนี้ หรือเพราะว่าพระเ้าไม่้าให้ฉันมีชีวิตอยู่บัดซบเอ้ย!พ่อคนนี้หลุดมาที่โลกนี้ได้วันนี้ก็ครบหนึ่งปีแต่ก็จะต้องมาตายจริงๆหรือวะ ฟัค!!!”เด็กชายอดไม่ได้ให้ด่าทอออกมา
ความจริงแล้วเขาไม่ใช่คนของโลกใบนี้เขามาจากโลกอื่นในปี2,019 โลกนี้กับโลกเดิมของเขานั้นคล้ายกันอย่างมากแม้ว่าปัจจุบันจะเกิดผลกระทบจากประตูมิติและมอนสเตอร์ทำให้พื้นที่โลกขยายตัวไปห้าสิบเท่าก็ตาม
ในโลกเดิมนั้นเขาอายุได้สิบเจ็ดสิบแปดปีแล้ว
อีกนิดเดียวเขาก็จะเข้าเรียบมหาลัยตามเพื่อนๆของเขา
ชื่อเดิมของเขาคือสมพงศ์เป็คนจากประเทศไทยและมีผู้นำประเทศหน้าเข้มชื่อประ_ตรู๊ด!
ในโลกนี้เขาถูกเรียกว่าเทวามันเป็ชื่อของเด็กคนนี้ที่เขาเข้ามาอาศัยร่างเด็กน้อยเทวาน่าเวทนานักเพราะการบุกของมอนสเตอร์ทำให้เขากับครอบครัวต้องอพยพเร่งด่วนจากหมู่บ้าน148มายังหมู่บ้าน147ค่อยข้างไกลทำให้ระหว่างทางนั้นเกิดโศกนาฏกรรมกับเขาและครอบครัวรวมถึงคนอื่นๆในหมู่บ้าน148
เทวารอดมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน147อย่างปาฏิหาริย์ทว่าก็ยังโชคร้ายทนพิษาแและผลกระทบด้านอื่นๆทำให้เขาตายก่อนได้รับการช่วยเหลือเพียงแค่สามนาที
และในจังหวะนั้นแหละที่สมพงศ์เข้ามาในร่างของเด็กชายนามเทวา...
สมพงศ์ ไม่...เทวานั้นเป็คนธรรมดาๆดาษๆในโลกใบเดิมและโลกใบนี้เขายังได้รับร่างกายของเด็กชายที่ไร้ประโยชน์
คุณค่าของผู้คนในโลกนี้แบ่งออกอย่างชัดเจนแม้ว่าจะเป็พลังที่ไร้ประโยชน์แต่หากว่าสามารถเป็มนุษย์กลายพันธุ์ได้พวกเขาก็จะกลายเป็บุคคลชั้นสูงแล้วแตกต่างจากคนธรรมดาๆที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็ชนชั้นล่างอย่างสมบูรณ์แบบพวกเขาไม่ต่างจากทาสเลยด้วยซ้ำและอาชีพที่ดีที่สุดสำหรับชนชั้นต่ำเช่นเขาจะทำก็คือเกษตรกรไม่ว่าจะทำนา สวนผลไม้ปลูกผักเลี้ยงสัตว์หรือแม้แต่นักล่าสัตว์ก็ยังเป็เพียงเกษตรกรที่อัพเกรดขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้น
ด้วยอัตราส่วนของมนุษย์กลายพันธุ์ที่มีเพียงแค่5%ของมนุษย์ทั้งหมดจึงสามารถบอกได้ว่ามีมนุษย์กลายพันธุ์น้อยแค่ไหน
สถานการณ์ของเทวาในโลกใบนี้นั้นไม่ง่ายด้วยเพราะเป็เด็ดเหลือขอที่ดันรอดคนสุดท้ายของหมู่บ้าน148ทำให้ไม่ค่อยจะมีใครชื่นชอบเขานักเพราะนึกว่าเขาเป็ตัวโชคร้ายเขาต้องผลักดันตัวเองเพื่อให้มีชีวิตรอด ต้องทำแม้แต่คุ้ยถังขยะหรือแม้แต่ขโมยก็ยังเคยทำมาแล้ว
เพื่อให้ร่างกายมีพลังงานเขายอมทำทุกอย่าง
ชีวิตมันไม่ง่าย!
และจะมัวแต่ด่าทอโชคชะตาทุกๆวันก็คงเป็ได้เพียงไอ้โง่ดังนั้นเขาจึงต้องลุกขึ้นสู้
ยังดีที่ยังพอมีผู้เห็นใจช่วยเหลือเขาเล็กๆน้อยๆทั้งยังสอนเขาหลายสิ่งหลายอย่างรวมถึงการล่าสัตว์ก็ด้วยเช่นกัน
เขาตัดสินใจออกมาล่าสัตว์เพราะสัตว์ป่าในโลกนี้นั้นขายได้ราคาดีทีเดียวแต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะดวงกุดขนาดมาเจอกับหมาป่าสรเทาที่ค่อยข้างหายากในรัศมีสามกิโลเมตรรอบหมู่บ้าน
กลับมาที่ปัจจุบัน
กรรร!!!
เสียงคำรามดังมาจากด้านหลังเทวาเสียวสันหลังวาบรีบฉีกตัวเลี้ยวซ้ายทันทีเกิดเสียงพุ่งผ่านเขาไปแบบเฉียดฉิวจนเขาอดไม่ได้ให้สั่นกลัวหมาป่าเทาเมื่อสักครู่ยังอยู่ห่างจากเขาไปสิบยี่สิบเมตรแต่ในพริบตามันก็พุ่งเข้ามาที่ด้านหลังของเขาได้ความเร็วในการพุ่งตัวของมันน่าใจริงๆ
ยังดีที่มันเป็การพุ่งตัวเข้ามาทำให้มันไม่อาจกัดเขาที่เลี้ยวหลบได้ไม่อย่างนั้นเกรงว่าตอนนี้ศีรษะของเขาคงอยู่ในปากและโดนบดขยี้ด้วยฟันที่แหลมคมที่กัดเหล็กขาดได้อย่างแน่นอน
ส่วนการตอบโต้?
เฮอะ! ลืมไปได้เลยอาวุธหนึ่งเดียวของเขาที่มีส่วนในการตัดสินใจออกมาล่าสัตว์อย่างเขาอย่างปืนเก่าๆของพี่ทหารยามบนกำแพงนั้นมันดันขัดลำกล้องยิงไม่ออกซะอย่างนั้นดังนั้นเขาจึงทิ้งมันไปไม่ให้เป็ภาระดับร่างกายั้แ่เจอกับหมาป่าแล้ว
เขาก็อยากจะด่าพี่ทหารยามบนกำแพงที่อุตส่าห์มีน้ำใจอยู่หรอกแต่ทำไมกัน? ทำไมถึงให้ปืนที่ยิงไม่ได้กับเขานี่พี่ทหารยามคิดจะฆ่าเขาใช่ไหมถึงได้ให้ปืนแบบนั้นมา นั่นทำให้เขายิ่งคิดก็ยิ่งแค้นเคืองเข้าไปใหญ่ปอดของเขาแทบจะะเิเพราะความโกรธจนเขาสาบานเงียบๆว่าจะเอาปืนกระบอกนั้นไปเสียบรูตูดของพี่ทหารยามคนนั้นที่เป็ส่วนทำให้เขาเป็แบบนี้
แต่ก็ต้องรอดไปได้ก่อนล่ะนะ
อนิจจา!
นี่แหละหนาทำดีไม่ได้ดีความหวังดีของพี่ทหารยามดันทำให้เด็กน้อยคนนี้คลุ้มคลั่งไปแบบนี้...
“ยอดเยี่ยมข้างหน้ามีถ้ำ!!!”เทวาะโออกมาอย่างดีใจ
เบื้องหน้าของเขาห่างไปไม่กี่สิบเมตรมีถ้ำเล็กๆให้เขาลอดเข้าไปได้ด้วยความสูงของเขามันสบายมากที่เขาจะเข้าไปแต่ไม่ใช่สำหรับหมาป่าเทา
กรรรรร
เสียงหมาป่าไล่หลังมาทำให้เขาได้สติจากความดีใจและเร่งฝีเท้าเข้าไปในถ้ำทันทีแต่ก็ยังไม่วายที่เขาจะโดนกรงเล็บของหมาป่าเทาที่ประชิดตัวเขาข่วนไปสองสามแผลที่กลางหลังดีที่มันเป็แค่แผลข่วนที่โดนเฉียดๆไม่อย่างนั้นเกรงว่าร่างของเขาคงเหวอะหวะไปแล้ว
อ้ากกกกก!
เจ็บว้อย!!!
คลุกๆๆๆๆ
ร่างของเขาถลาเข้าไปในถ้ำหินและกระแทกอย่างแรง
หมาป่าเทาตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างแรงและเป็ไปไม่ได้ที่จะเบรกจึงทำให้ศีรษะของมันชนเข้ากับปากถ้ำอย่างรุนแรง
ตูมมม
เศษหินกระเด็นปลิวว่อนร่างของหมาป่าเทาครึ่งหนึ่งจมหายเข้าไปในปากถ้ำร่างของมันถูกทับด้วยเศษหินจำนวนมากและมันเป็ไปไม่ได้เลยที่จะออกมาจากซากปากถ้ำที่ถล่มลงมาสถานการณ์จึงกลายเป็ว่าร่างของหมาป่าเทาตัวนี้ครึ่งหนึ่งอยู่ในถ้ำแต่อีกครึ่งอยู่ด้านนอก
และเทวาก็ยังอยู่ในถ้ำอีกด้วย
“โอ้ยเจ็บ! บ้าบอที่สุดเ้าพวกหมาป่าคอยดูนะถ้าพ่อคนนี้แข็งแกร่งฉันจะฆ่าล้างพวกแกให้สูญพันธุ์ไปให้หมด ถุยๆๆๆ!”เทวาพ่นคำด่าออกมาเมื่อรู้คร่าวๆว่าตนเองปลอดภัยในระดับหนึ่ง
ทันใดนั้นเอง
[โฮสต์ปฏิบัติตรงตามเงื่อนไขอยู่ในโลกที่แตกต่างได้ครบหนึ่งปีเต็ม]
[เปิดระบบสำหรับโฮสต์]
อยู่ๆเสียงเหมือนโลหะก็ดังขึ้นในหูของเขา
เอ๋?
[ดริ้ง!]
เบื้องหน้าของเขาปรากฏหน้าต่างอินเตอร์เฟสสีฟ้าขึ้นมา
ชื่อ -เทวา
เศษชิ้นส่วน -ไม่มี
สถานะ -าเ็
ทักษะ -เก็บเศษชิ้นส่วน(ติดตัว)(EX) lv.1
-เกมเมอร์อาย(EX) lv.MAX
หากจะกล่าวว่าอะไรที่ทำให้เขางุนงงได้ที่สุดในชีวิตตอนนี้คงเป็หนึ่งในนั้น
นี่คืออะไร?
เกม?
เศษชิ้นส่วนคืออะไร?
เทวาสงสัยในใจ
[ตอบคำถามที่1 นี่ไม่ใช่เกม]
[ตอบคำถามที่2 เศษชิ้นส่วนคือชิ้นส่วนสำหรับประกอบกันกลายเป็การ์ดทักษะ]
เสียงโลหะตอบเขามาจนทำให้เขาสะดุ้งอีกรอบ
“แกพูดกับฉันได้?”
[คำถามของโฮสต์ปัญญาอ่อนอย่างแท้จริงถ้าฉันพูดคุยกับโฮสต์ไม่ได้แล้วโฮสต์จะได้ยินฉันหรือ? โง่จัง]
ทั้งๆที่น้ำเสียงโลหะยังเหมือนเดิมแต่ไม่รู้ทำไมเขาจึงรู้สึกว่ามันกำลังถอนหายใจอย่างปลดปลง(ประมาณเหนื่อยใจที่เทวาโง่)
นั่นทำให้ขมับของเขาเกิดเส้นเืขึ้นมา
‘นี่มันด่าตูนี่หว่า!?’
[ถูกต้อง...]
บัดซบ!
สูดดดดดดดด ฮ่า!
“เอาล่ะ เข้าเื่สำคัญกันแกเป็ใคร?”
[ฉันคือระบบ]
ตอบได้โดนใจน่าโดนทีนจริงๆ
[ก่อนจะถามอะไรต่อเวลาดีๆแบบนี้มีจำกัดขอให้โฮสใช้จิตกดที่ปุ่มของทักษะเก็บเศษชิ้นส่วน lv.1 ซะ]
ระบบมีสั่งตรูด้วย...
เทวาแบะปากก่อนจะกดที่หน้าอินเตอร์เฟสด้านหน้า
ทักษะ เก็บเศษชิ้นส่วน(ติดตัว)(EX) lv.1
-ทุกความเสียหายที่โฮสต์สร้างกับเป้าหมายจะมีความเป็ไปได้ที่จะได้รับชิ้นส่วนของทักษะของเป้าหมายแบบสุ่ม
-ทุกความเสียหายที่โฮสต์สร้างกับเป้าหมายจะมีความเป็ไปได้ที่จะได้รับชิ้นส่วนของStamina Potion
-ทุกความเสียหายที่โฮสต์สร้างกับเป้าหมายจะมีความเป็ไปได้ที่จะได้รับชิ้นส่วนของStamina Elixir
-ระยะของทักษะรัศมี5เมตร
เอิ่ม...
[คราวนี้ขอให้โฮสต์จ้องมองไปยังหมาป่าเทาแล้วเพ่งจิตถึงทักษะเกมเมอร์อาย]
‘ได้ครับเ้านาย’เทวาประชดในใจ
ชื่อ -หมาป่าเทา ระดับF+
สถานะ -าเ็สาหัส
ทักษะ -ดมกลิ่น(ติดตัว)(E) lv.10
-วิ่งเร็ว(F) lv.8
-พุ่งทะยาน(D) lv.1
-กัด(F) lv.10
-ไนท์อาย(มองในที่มืด -ติดตัว)(E) lv.1
เบื้องหน้าของเขาปรากฏหน้าต่างอินเตอร์เฟส
[ตอนนี้โฮสต์ก็เข้าไปโจมตีเพื่อให้ทักษะเก็บเศษชิ้นส่วนแสดงผลถ้าโฮสต์ไม่ได้โง่ก็คงจะเข้าใจ]
“เออๆ จ้าๆ เข้าใจแล้วหมายความว่าฉันจะมีโอกาสได้รับทักษะของเ้าหมาป่าเทาตัวนี้สินะฮี่ๆๆๆ”เทวายิ้มกริ่มและมองข้ามคำเหน็บแนมเล็กๆของระบบ
[อย่าลืมนี่คือโอกาสทองของโฮสต์ที่จะได้รับทักษะระดับDจากสัตว์ป่าระดับแค่F+เท่านั้น]
“โอ้! แบบนี้สิน่าสนุกฮี่ๆๆๆๆๆ เอาล่ะเ้าหมาน้อยมาให้ฉันทุบหน่อยเร้ววว”เทวายิ้มชั่วร้ายเดินเข้าไปหาหมาป่าเทาที่สลบอยู่
หมัดแรกเข้าปะทะที่ศีรษะของหมาป่าเทา
ผัวะ!
[โฮสต์ได้รับเศษชิ้นส่วนทักษะพุ่งทะยาน(D) lv.1 (1/30)]
“โอ๊ย! บัดซบ! บิดาคนนี้ลืมไปว่ามือของบิดาอ่อนด๋อยเพียงใด ดันโจมตีเข้าที่หัวของมันที่มีแต่กะโหลกหนาๆเจ็บว้อย!!!”เทวาแหกปากลั่นเพราะความเ็ป
ระบบ -_-!
................................................................................................................
เทวา
...............................................................................................................................................
1K
