บริเวณพื้นที่ ที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่มีสิงสาราสัตว์ ไม่มีสิ่งของ ไม่มีบ้าน ต้นไม้ หิน อะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว แสงสว่างสีขาวเจิดจ้าสาดเข้ามาแยงตาของชางอวิ๋น
‘หืมมมมม. . . นี่ข้าอยู่. . . . ที่ไหนกันเนี่ย’
ชางอวิ๋นรีบลุกขึ้น ก้าวเดินอย่างช้าๆไปในทิศทางด้านหน้า โดยไม่รู้ว่าทิศไหนคือทิศไหน เขาเองก็ไม่อาจจะรู้ได้ เพราะว่ามองไปทางไหนก็มีแต่สีขาวสุดลูกหูลูกตา
ชางอวิ๋นนึกขึ้นได้จึงรีบะโ “แม่ นาง น้อยยยย . . . . เ้าอยู่ไหนนนน” เขาลากเสียงยาวก้องกังวาลอยู่หลายครั้ง
“พอได้แล้ว ข้าหนวกหู !! เ้าเด็กเหลือขอ” เมื่อได้ยินเสียง ชางอวิ๋นรีบหันไปหาตามที่มาของเสียง
สิ่งที่เขาเห็นเหมือนกับว่า เขาได้พบกับเทพธิดา ลงมาจุติบนโลกมนุษย์ก็ไม่ปาน
ผิวพรรณที่ขาวเหมือนหิมะ สว่างไสวยิ่งกว่าแม่นางหลินหลิง ส่งกลิ่มหอมเย้ายวนโชยมาอ่อนๆ เตะเข้าที่จมูกของหนุ่มน้อยอย่างจัง
เนินอกที่แทบจะทะลุ ออกมาจากชุดที่สวยงามอันสูงส่งของเธอ เสน่ห์มากมายเอ่อล้นออกมาจากหญิงสาวคนนี้
‘นี้มันเทพธิดาจากดาวดวงไหนเนี่ย มันช่างเจริญหูเจริญตายิ่งนัก’. . .
“ข้าขออภัย ท่านพอจะบอกข้าได้ไหมว่า ข้ากำลังอยู่ที่แห่งใด”
“เ้าก็กำลังติดอยู่ในถ้ำ กับสาวน้อยที่คอยปกป้องจากการกระทำโง่ๆของเ้าด้วยชีวิตของนาง”
เทพธิดาเอ่ยอย่างหงุดหงิด
“ท่านรู้จักกับข้า ?? ด้วยรึ” เขาหันมองซ้ายที ขวาที กลับพบว่า ในนี้สว่างเกินกว่าที่จะเรียกว่าถ้ำ
ชางอวิ๋นถามกลับอย่างมึนงง เป็เพราะเขาไม่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“แต่เอ๊ะ ! ข้าพอจะจำได้ลางๆแล้ว พอข้ายิงคลื่นพลังออกไปข้าก็หมดสติลง”
“ถูกต้องแล้ว เ้าโง่ การรวบรวมลมปราณแล้วใช้วิชา มันต้องมีการเคลื่อนย้ายลมปราณให้ตรงตามตำราหรือผู้เชี่ยวชาญด้านอักขระเป็ผู้คิดค้น”
“ไม่ใช่เ้านึกอยากจะถ่ายเทลมปราณออกมานอกร่างกายยังไงก็ได้ !! เ้าถึงเป็เยี่ยงนี้”
“ถึงท่านจะเหมือนเทพธิดาบน์ แต่ว่าน้ำเสียงกับความหมายของท่านที่บอกกล่าวกับข้านี่มันคือปีศาจร้ายชัดๆ !!”
เทพธิดายกมือขึ้น แล้วมีแสงอ่อนๆที่ปลายนิ้ว “เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ !!”
เปรี้ยง !! “โอ๊ยยยยยยยยยยยยย”
สายฟ้ามากมายเข้าโจมตีกระหน่ำ ร่างกายของชางอวิ๋นชาไปทั้งตัวแล้วกระเด็นไปหลายสิบเมตร
“ท-ท-ท่าน ! นี้คือท่านจริงๆหรอ ท่านเทพัฟ้า”
กว่าชางอวิ๋นจะรู้ตัว เขาก็โดนสายฟ้าฟาดไปหลายชุด
"ข้ากำลังจะบอกกับเ้าว่า การถ่ายเทลมปราณ เ้าต้องได้รับตำรามาฝึกเรียนรู้ ก่อนที่จะใช้อะไรออกไปมั่วๆ"
"อย่างท่าพยัคฆ์ขาว ต้องเคลื่อนย้ายพลังปราณของเ้าออกจากจุดตันเถียน แล้ววิ่งเข้าไปจุดขาซ้าย จากนั้นขึ้นยังจุดตันเถียนบน ทำแบบนี้ 3 รอบถึงจะปล่อยออกมาได้"
เทพัฟ้าอธิบายถึงหลักการเคลื่อนย้ายลมปราณ ในผู้เชี่ยวชาญระดับกลางไปจนถึงระดับสูง สามารถหมุนเคลื่อนย้ายลมปราณได้ถึง 10 รอบได้ภายใน เสี้ยววินาที
ยิ่งหมุนลมปราณได้เร็วเท่าไร จะสามารถฝึกท่าที่ยาก ได้มากขึ้นเท่านั้น
ความรุนแรงจะมหาศาลทวีคูณ แต่ห้ามทำผิดวิธีแม้แต่นิดเดียว เพราะถ้าผิดขึ้นมาจะทำให้ลมปราณปั่นป่วนแทบหมดสติ อย่างที่เกิดขึ้นกับชางอวิ๋น
“แสดงว่าไอ้ท่าพิศดารโง่ๆของเ้า อาจจะเป็อันตรายถึงกับชีวิต ครั้งนี้ถ้าแม่หนูนั่นเข้าไปช่วยเ้าไม่ทัน ข้าคงไปปรโลกพร้อมกับเ้าแล้วหละ ! เ้าเด็กเหลือขอ”
‘เหอะ เหอะ เหอะ . . . ข้ากำลังจะลองหมัดเ้าพิภพอยู่พอดี เฮ้อ. . .มาติดหลักเกณฑ์บนโลกนี้อีก’
เทพัฟ้าก็อธิบายกับชางอวิ๋นอีกว่าตอนนี้เขาได้เข้ามาอยู่ในห้วงมิติิญญาของชายหนุ่มเอง โดยที่เธอเป็คนดึงชางอวิ๋นเข้ามาสั่งสอน
เพราะพลังลมปราณออร่าสีเขียวไม่สามารถเข้ามาในนี้ได้ด้วยตัวเอง และภายนอกมีแม่นางนอนสลบ าเ็อยู่ข้างกายของเขา !!
ที่สำคัญการเข้ามาในนี้มีข้อดีคือสามารถทบทวนวิชาลมปราณ ฝึกฝนให้ชำนาญได้แต่ไม่สามารถเพิ่มพลังปราณเพราะเนื่องจากเวลาของข้างนอกจะหยุดนิ่ง
มีเพียงเ้าตัวเท่านั้น ที่สามารถเคลื่อนไหวในสถานที่แบบนี้ พลังปราณจะไม่สามารถเพิ่มระดับในมิตินี้ได้
“ข้าอยากจะออกไปจากที่นี่แล้วหละ ข้าต้องทำยังไง”
“เ้าก็แค่รวบรวมลมปราณทุกส่วน เข้าสู่จุดตันเถียน เ้าก็ได้ออกจากมิตินี้ทันที”
ชางอวิ๋นรีบรวบรวมลมปราณ เพราะความเป็ห่วงแม่นางหิมะน้อยของเขา
ก่อนร่างจะเรืองแสงหายไปสู่โลกปกติ ชางอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นมา
“ข้าไม่คิดเลยนะเนี่ย ว่าตัวท่านจะเป็หญิง แต่ที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่า ทำไมหุ่นของท่านมันเอ็กซ์สะบึมสะท้านโลกขนาดนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“ว๊าปปปป. . .”
“. . . . . . . .”
เมื่อชางอวิ๋นออกมายังโลกปกติ เขาก็รู้สึกถึงความอ่อนแรงอย่างมาก หันมองหาไปรอบๆ เจอหลินหลิงอยู่ห่างจากตนไม่ถึง 10 หลา
ชางอวิ๋นพยายามรวบรวมแรงทั้งหมด เข้าไปเรียกหลินหลิง เรียกเธอเท่าไรก็ไม่ได้สติ
‘ท่านเทพ ข้าควรจะทำอย่างไรดี’
ชางอวิ๋นปรึกษาเทพัฟ้า ด้วยความร้อนรน
“เห้อ...ไม่เหมาะสมกับคนที่ข้าฝากชีวิตไว้เลยจริงๆ”
“เ้าก็แค่ปล่อยพลังลมปราณรักษาผ่านไปที่ร่างกายของแม่นางโดยตรง พร้อมกับดึงพลังจากลูกแก้วของข้าไปใช้ ค่อยๆปรับลมปราณของเ้าให้เข้ากับนางไม่เกินครึ่งชั่วยาม พิษทั้งหมดและอาการาเ็จะหายเป็ปลิดทิ้ง”
ก่อนที่เขาจะเริ่มปรับลมปราณรักษาอาการของหลินหลิง แอบสังเกตไปเห็นอสูรคิเมร่าพอดี
“เ้าอย่าคิดไปต่อกรกับมันหละ พลังของเ้าตอนนี้แม้แต่จะแคะขี้ฟันให้มัน ยังทำไม่ได้เลย"
เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชางอวิ๋นก็ใช้สมาธิอยู่กับการผนึกลมปราณ และถอดเสื้อของหลินหลิงขึ้นโดยไม่แอบฉวยโอกาสมองเลยแม้แต่นิดเดียว เขาใช้มือััที่หลังอันผ่องขาวสว่างสดใสไร้ร่องรอย
เมื่อลงมือัักับร่างของเธอเบาๆ ชางอวิ๋นรู้สึกถึงความนุ่มของผิวกายแต่ยังไม่กล้าคิดอย่างอื่นใด เพราะเป็ห่วงชีวิตของเธอมากกว่า
เมื่อผ่านไปครึ่งชั่วยาม หลินหลิงค่อยๆเปิดดวงตาขึ้น พร้อมกับใมากที่เสื้อเธอถูกถอดวางไว้ข้างกาย
ถึงแม้ว่าในถ้ำจะมืดมาก แต่ก็ยังมีแสงสว่างจากด้านนอกส่องเข้ามาบางๆ ชางอวิ๋นสังเกตเห็นได้ชัดว่า คอของเธอเริ่มมีเืฝาดแดงจนไปถึงใบหู แสดงว่าหลินหลิงเริ่มได้สติกลับคืนมาแล้ว
แต่เธอก็ยินยอมแต่โดยดี ไม่โวยวายใดๆทั้งสิ้น เมื่อเสร็จสิ้นการถ่ายเทพลังรักษาแล้ว หลินหลิงจึงรีบใส่เสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วขอบคุณชางอวิ๋นแบบเคอะเขิน
"ข้าไม่ได้แอบดูเ้าเลยแม้แต่นิดเดียวนะ ที่ข้าทำไปเพราะอยากจะช่วยเ้าเท่านั้น" ชางอวิ๋นรีบออกตัวเพราะรู้จักนิสัยของเธอเป็อย่างดีในการใช้กำลังในการตัดสินปัญหา
หลินหลิงยังไม่กล้าที่จะหันกลับไป ชางอวิ๋นมองข้างหลังของเธอแอบเสียดาย 'ข้าน่าจะจับถ่ายเทพลังรักษาด้านหน้าสักนิดก็ยังดี' แล้วชางอวิ๋นก็หลุดออกจากการมโนภาพ
"ข้าต้องขอบคุณแม่นางด้วยนะ ที่ช่วยออกจากสถานการณ์ที่เลวร้ายขนาดนั้น" ชางอวิ๋นเอ่ย
ชางอวิ๋นคิดในใจเขาต้องแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้ไม่พบกับเหตุการณ์อย่างนี้อีก
"ไม่เป็ไรหรอก ข้าต้องขอบคุณเ้าเหมือนกันที่ช่วยชีวิตข้าจากพิษของอสูรร้ายตัวนั้น"
หลินหลิงรู้สึกแปลกใจอย่างมาก ทำไมชางอวิ๋นถึงสามารถดูดพิษของอสูรคิเมร่าออกมาได้อย่างหมดจด แต่เธอเลือกที่จะเก็บคำถามนั้นไว้ในใจ
แล้วทั้งคู่ก็ลุกขึ้นพร้อมกับหาทางออกจากถ้ำ ชางอวิ๋นสอบถามกับหลินหลิงว่าเธอนั้นหนีมาทางไหนของเมือง แล้วถ้ำตั้งอยู่ในตำแหน่งไหน
หลินหลิงเริ่มทบทวนและตอบชางอวิ๋นว่า เธอนั้นโดนหัวหน้าชายชุดดำไล่ตาม เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้ำนี้คือถ้ำอะไร แต่เธอบอกกับเขาว่า พวกเรามุ่งหน้ามาทางตะวันตกห่างจากหมู่บ้านมาประมาณ 300 ลี้
ชางอวิ๋นประมวลภาพคิดไล่ตามแผนที่ ในความทรงจำเขา 'มันไม่น่าจะมีถ้ำอยู่แถวนี้นิหน่า สงสัยอะไรๆมันก็คาดเคลื่อนกันได้' แล้วชางอวิ๋นก็หัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า !! ในความโชคร้าย ์ก็ยังมีตาส่งของขวัญแบบนี้มาให้ข้า ไม่อาจจะคาดคิดได้เลยว่าสำหรับผู้เริ่มต้นใหม่จะมีโอกาสแบบนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
ในความทรงจำของโลกออนไลน์นั้น จะมีสถานณ์ที่ชนิดนึงดันคือเจี้ยนลับ แต่ในโลกนี้มันเรียกว่า
'ถ้ำา'
1K
![ซูเปอร์ดอกเตอร์แห่งห้องพยาบาล [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698468008_90871447.webp)
