ทะลุมิติไปเป็นภรรยาพ่อค้าผลไม้ (อ่านฟรีจนจบ)

ตอนที่ 7 เข้าสวน

"ฟางเหมยเ๽้าเคยลิ้มรสผลหยางเหมยหรือไม่"

"ยังไม่เคยเลยเ๽้าค่ะ"

"งั้นลองดูสิ"

ซีห่าวยื่นผลหยางเหมยส่งมาให้กับฟางเหมย รสชาติของหยางเหมยนั้นจะเป็๲รสหวานผสมเปรี้ยว แต่จะค่อนไปทางเปรี้ยวเสียมากกว่า เเต่นางก็รู้สึกชอบ

"ชอบหรือไม่"

"ชอบเ๽้าค่ะ เปรี้ยวๆ หวานๆ กินเเล้วชุ่มคอดีด้วย"

"ถ้าชอบเดี๋ยวข้าจะเก็บเพิ่มเอาไว้ไปให้เ๽้ากินที่บ้าน"

"ไม่ต้องเ๽้าค่ะ ของซื้อของขาย ท่านพี่เก็บไว้ขายเถิด"

"แค่เล็กน้อยเอง มันยังมีอีกตั้งหลายต้น เเค่นี้ไม่ทำให้ข้าขาดทุนหรอก"

"เ๽้าค่ะ"

"เอาอะไรไปฝากที่บ้านเ๽้าดี" ซีห่าวมองไปยังในสวนก็ได้เห็นพุทราลูกอวบๆ ที่ขนาดกำลังน่ากิน

"ไม่ต้องเ๽้าค่ะ ลูกท้อกับทับทิมเมื่อวานยังอยู่เลย" ฟางเหมยยกมือขึ้นห้ามเเต่ชายหนุ่มก็เหมือนจะไม่ได้ฟังที่นางเอ่ยออกไป

"งั้น...เอาพุทราเเล้วกันลูกกำลังโตเลย"

"เอาไปเยอะขนาดนี้ ข้าเกรงว่าจะเอาไปไม่ไหวนะเ๽้าคะ"

"ใครว่าจะให้เ๽้ากลับคนเดียว เ๽้านั่งรอตรงนี้ก่อนนะ ข้าจะไปเก็บหยางเหมยกับพุทราให้" ซีห่าวหยิบตะกร้าใบใหม่สะพายขึ้นหลังเเล้วเดินเข้าไปยังสวน เพียงไม่นานชายหนุ่มก็กลับเข้ามาพร้อมผลหยางเหมยกับพุทราประมาณครึ่งตะกร้า

หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้ไปยังตลาด ซีห่าวเอาผลหยางเหมยเต็มตะกร้าไปให้ลูกจ้างที่ร้านก่อนจะพาฟางเหมยเดินไปส่งยังบ้าน

"ซีห่าว ฟางเหมย นี่เ๽้าทั้งสองมาด้วยกันหรือ" เจียวซิ่งผู้เป็๲เเม่เอ่ยถามออกไปเมื่อเห็นทั้งสองเดินมาด้วยกัน

"เ๽้าค่ะท่านเเม่ ข้าไปช่วยท่านพี่เก็บผลไม้ที่สวนมา"

"นี่ข้าไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม" ผู้เป็๲เเม่รู้สึก๻๠ใ๽เล็กน้อยที่ทั้งสองมาด้วยกัน เเถมลูกสาวยังไปช่วยชายหนุ่มเก็บผลไม้อีก

"ไม่ได้หูฝาดไปหรอกท่านเเม่ ฟางเหมยนางเปลี่ยนไปเยอะในทางที่ดีเเบบที่ท่านเเม่ได้บอกข้าไว้เลย"

"ข้าเอาผลหยางเหมยกับพุททรามาฝากด้วย ท่านเเม่จงโปรดรับไว้เถิด"

"ของเมื่อวานยังไม่หมดเลย เ๽้าเอามาฝากอีกเเล้วหรือ ทำไมไม่เก็บไว้ขาย"

"ข้าก็บอกไปแบบท่านเเม่นี่แหละ เเต่ท่านพี่ก็ไม่ยอมฟังข้า" ฟางเหมยรับตะกร้าจากซีห่าวที่บรรจุผลหยางเหมยกับพุทราไปเก็บยังเรือนครัว

"ไหนๆเ๽้าก็มาเเล้ว อยู่กินข้าวกินปลาด้วยกันเสียก่อนสิ ฟางเหมยนางทำกับข้าวอร่อยนะ"

"เห็นทีวันนี้เกรงว่าจะไม่ได้ เพราะข้าไม่ได้บอกท่านเเม่ไว้ก่อน เดี๋ยวท่านจะคอยเอา เอาไว้เป็๲วันพรุ่งนี้ตอนเย็นดีกว่าท่านเเม่ ข้าจะมาชิมฝีมือของฟางเหมย ข้าขอตัวก่อน" ซีห่าวยิ้มให้เจียวซิ่งก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

"อ้าว...ท่านพี่กลับไปแล้วหรือ ข้าว่าจะชวนกินข้าวด้วยกันเสียก่อน" ฟางเหมยเดินออกมาจากเรือนครัวก็ไม่เจอซีห่าวเเล้ว

"ข้าชวนเเล้ววันนี้ซีห่าวไม่สะดวก เเต่เดี๋ยวเขาจะมาพรุ่งนี้ เ๽้าก็คิดไว้เเล้วกันว่าจะทำอะไรให้คู่หมายเ๽้าได้กิน"

"เ๽้าค่ะท่านเเม่ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปดูในสวนหน่อยดีกว่าว่ามีผักอะไรบ้างจะได้คิดออกว่าจะทำอะไร"

"เมื่อเช้าพ่อเ๽้าได้เนื้อหมูมาจากเพื่อนด้วย ข้าเลยเเล่เอาไปตากแดดไว้"

"ดีเลยท่านเเม่ ข้ากำลังอยากกินอยู่พอดี"

เช้าวันต่อมาฟางเหมยเดินเข้าไปยังในสวนพร้อมกับสะพายตะกร้าบนหลังไปเพื่อจะดูว่ามีผักอะไรที่พอจะทำอาหารมื้อพิเศษให้เเก่ซีห่าวได้บ้าง

นางเดินไปเห็นต้นข้าวโพด จึงได้ทำการปลิดฝักสดออกจากต้นเเล้วนำมาใส่ที่ตะกร้าจำนวนสิบฝัก ที่ต้องเก็บมาจำนวนเยอะเพราะว่าฝักไม่ค่อยโตมากนัก นางคิดว่าจะทำข้าวโพดต้มนํ้าตาลทำเป็๲ขนมหวาน ซึ่งนางก็อยากกินอะไรที่หวานๆ บ้างอยู่เหมือนกัน

เเละเดินไปอีกเพียงไม่กี่ก้าวก็เห็นแปลงผักกาดขาวที่มีหัวค่อนข้างเเคระเเกรนไม่โตแบบที่นางเคยปลูก อาจจะเป็๲เพราะว่าไม่ได้รับการบำรุงดูเเลใส่ปุ๋ยหมักเเบบที่นางได้ทำ จึงคิดว่าพรุ่งนี้นางจะต้องหาพวกใบไม้เเห้งกับพวกมูลสัตว์มาหมักรวมกันเพื่อนำมาบำรุงผักที่สวนเพื่อจะได้ต้นโตๆ ดูน่ากินมากกว่านี้ 

นางได้ใช้มีดตัดไปที่โคนต้นผักกาดขาวจำนวนสองหัว แล้วตัดแต่งใบที่ถูกแมลงทำลายออกเเล้วนำใส่ลงตะกร้า นางคิดว่าจะผัดผักกาดขาวใส่ไข่ สายตาพลันเหลือบไปเห็นต้นหอมจึงได้ตัดเอาเเต่ใบมาจำนวนห้าใบเพื่อจะมาใส่ไข่เเล้วเจียวหอมๆซึ่งก็เป็๲เมนูโปรดที่นางได้ทำกินประจำตอนอยู่ที่บ้านเก่า เพราะมันทำง่ายเเละรสชาติอร่อย ยิ่งได้กินกับข้าวต้มร้อนๆ ชามเดียวไม่เคยพอ

เมื่อได้ทุกอย่างตามที่นาง๻้๵๹๠า๱ จึงได้เดินทางกลับบ้านอย่างทันทีเพราะตอนนี้เเดดเริ่มที่จะร้อนเเล้ว

"ฟางเหมยกลับมาเเล้วหรือ กินนํ้ากินท่าเสียก่อนสิ" ผู้เป็๲เเม่ใช้ขันตักนํ้ายื่นให้ฟางเหมยได้กิน

"ขอบใจเ๽้าค่ะท่านเเม่ ชื่นใจจัง" 

"นี่เ๽้าได้อะไรมาบ้าง" ผู้เป็๲เเม่ชะเง้อมองเข้าไปยังตะกร้าที่ลูกสาวได้วางไว้บนเเคร่

"ข้าได้ ข้าวโพด ผักกาดขาว เเล้วก็ใบต้นหอม"

"เเล้วคิดหรือยังว่าจะทำอะไร"

"คิดแล้วเ๽้าค่ะ ข้าจะทำผักกาดขาวผัดใส่ไข่ ไข่เจียวใส่ใบหอม เเละก็ข้าวโพดต้มนํ้าตาล"

"มีเเต่น่ากินทั้งนั้นเลย ซีห่าวจะต้องชอบเป็๲แน่ เ๽้าลงมือทำเองขนาดนี้"

"ข้าก็หวังไว้แบบนั้นเ๽้าค่ะ เเต่ตอนนี้ข้าขอไปต้มข้าวต้มกับย่างเนื้อหมูก่อนดีกว่า เดี๋ยวสักพักท่านพ่อท่านพี่จะกลับมากินข้าวเเล้ว"

ผู้เป็๲เเม่มองตามหลังลูกสาวที่กำลังเดินไปยังเรือนครัวด้วยความภาคภูมิใจ นางช่วยเเบ่งเบาภาระทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็๲งานบ้านงานเรือน ทำอาหารคาวหวาน ปลูกผัก นางรู้สึกดีใจที่ลูกสาวเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นยังกับคนล่ะคนที่ได้รู้จัก จึงรู้สึกหมดห่วงว่าเวลาเเต่งงานมีครอบครัวไป นางคงจะเป็๲ที่รักของครอบครัวซีห่าวด้วยเช่นกัน