เสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศในสำนักงาน "บริษัท ดุจเทพสร้าง คอนสตรัคชั่น (จำกัด) มหาชน" ดังกระหึ่มราวกับเสียงครางของสัตว์ร้ายที่กำลังจะขาดใจ มันพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะสู้กับอุณหภูมิ 38 องศาเซลเซียสของกรุงเทพฯ ยามบ่ายแก่ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็ผล
สำหรับ อรรถพล เจริญผล ความร้อนรุ่มไม่ได้มาจากภายนอก แต่มาจากเส้นกราฟสีแดงฉานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาต่างหาก
มันคือแบบจำลองสามมิติของโครงการล่าสุด: สะพานขึงแบบอสมมาตร (Asymmetric Cable-stayed Bridge) ความยาว 400 เมตร ที่มีเสาหลัก (Pylon) สูงตระหง่านเพียงต้นเดียว เป็ดีไซน์ที่ท้าทายและงดงาม แต่ตอนนี้ความงดงามนั้นถูกบดบังด้วยเส้นสีแดงที่หมายถึง "ความเค้นวิกฤต" (Critical Stress) ซึ่งขีดพาดผ่านจุดเชื่อมต่อสำคัญ ราวกับเส้นเืที่กำลังจะปริแตก
"เป็ไปได้ยังไง..." อรรถพึมพำกับตัวเอง นิ้วของเขาไล่ไปตามสมการบนหน้าจอที่สอง "เราใช้เหล็กข้ออ้อย SD50 เสริมในคานหลักแล้วนะ ค่า Factor of Safety ก็เผื่อไว้ตั้ง 2.5 แล้ว"
"ลองเปลี่ยนดีไซน์คานเป็ Post-tension มั้ยอรรถ" เสียงของพี่สมเกียรติ วิศวกราุโอีกคนดังขึ้น อรรถคิดในใจ 'ก็คือการอัดแรงคอนกรีตทีหลัง เหมือนการขึงเชือกให้ตึงเปรี๊ยะเพื่อเพิ่มความแข็งแรง' แต่เขาส่ายหน้า "ต้นทุนจะบานปลายเกินงบที่ลูกค้าอนุมัติมาเป็สิบเปอร์เซ็นต์เลยครับ"
นี่คือโลกของอรรถพล โลกที่ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยตัวเลข, กฎฟิสิกส์, และความเป็เหตุเป็ผล เขาเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ และศรัทธาในสิ่งที่คำนวณได้เท่านั้น
บรรยากาศในแผนกออกแบบเริ่มมาคุ เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังถี่กระชั้นราวกับเสียงปืนกล หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์หลอดหนึ่งเหนือโต๊ะของอรรถกระพริบปริบๆ มาั้แ่เช้า ยิ่งเพิ่มความน่าหงุดหงิดให้ทวีคูณ
แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป...
ร่างของชายวัยเกือบห้าสิบในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อยเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ วิศวะ เทพประสิทธิ์ ก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่ง สวนทางกับความโกลาหลรอบตัว อรรถรู้สึกแปลกใจที่เสียงหึ่งๆ ของแอร์คอนดิชั่นดูเหมือนจะเบาลงเล็กน้อย และหลอดไฟที่เคยกระพริบก็นิ่งสนิท ส่องสว่างเป็ปกติเมื่อวิศวะเดินผ่าน
วิศวะมายืนอยู่ด้านหลังของอรรถ และมองไปยังหน้าจอที่เต็มไปด้วยปัญหา แววตาของเขาสุขุมและลุ่มลึกราวกับเคยเห็นโลกมาแล้วนับพันปี
"คิดซะว่ามันคือคันธนูของั์สิอรรถ" วิศวะเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่กลับทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดฟัง "สายธนูไม่ได้ฝืนคันธนู มันทำงานร่วมกันเพื่อส่งลูกศรออกไปข้างหน้า ตอนนี้เรากำลังให้คันธนูของเรารับน้ำหนักทั้งหมดด้วยตัวเอง"
"ครับพี่วิศวะ" อรรถหันมาตอบอย่างนอบน้อม "ผมลองคำนวณทุกวิธีแล้ว แต่แรงมันยังกระจุกตัวอยู่ที่เดิม"
วิศวะชี้นิ้วไปยังจุดเชื่อมต่อระหว่างคานหลักกับเสาตอม่อ อรรถรู้สึกเหมือนมีประจุไฟฟ้าสถิตอ่อนๆ วิ่งผ่านตอนที่ปลายนิ้วของวิศวะเกือบจะััหน้าจอ "ตรงนี้... แทนที่จะให้คานรับแรงเฉือนทั้งหมด ลองเปลี่ยนมันเป็โครงสร้างยึดโยงแบบกึ่งพัดดูสิ การปรับมุมของเคเบิลพวกนี้ จะช่วยเปลี่ยนแรงในแนวดิ่ง ให้กลายเป็แรงดึงในแนวราบ ถ่ายแรงจากกลางสะพานออกไปที่เสาหลัก แล้วค่อยกดลงไปที่ฐานราก ปล่อยให้แรงมันไหลไปเหมือนสายน้ำ"
เขาขยับมือในอากาศ "ลองปรับมุมของเคเบิลหลักกลุ่มแรกอีกสัก 0.75 องศา แล้วเสริมจุดยึดตรงนี้เพิ่ม"
มันเป็คำแนะนำที่ทั้งเป็นามธรรมและรูปธรรมในเวลาเดียวกัน อรรถรีบขยับเมาส์ปรับแก้ค่าในโปรแกรมวิเคราะห์โครงสร้างตามที่หัวหน้าแนะนำอย่างรวดเร็ว
"กำลังรัน Finite Element Analysis ครับ...น่าจะใช้เวลาประมาณสิบห้านาที"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาจับจ้องไปที่แถบสถานะการประมวลผลที่ค่อยๆ คืบคลานไป มันคือสิบห้านาทีที่ยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมกับผลลัพธ์สุดท้ายที่ปรากฏบนจอ
เส้นกราฟสีแดงฉานพลันเปลี่ยนเป็สีเขียวสบายตาทั้งหมด
"ค่าความเค้นวิกฤต...ลดลงไป 62% ครับ!" อรรถอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "อยู่ในระดับปลอดภัยแบบเหลือๆ เลย"
เสียงเฮดังขึ้นพร้อมกันทั้งแผนก พี่สมเกียรติถามสวนขึ้นมาทันที "แล้วต้นทุนล่ะอรรถ?"
อรรถรีบตรวจสอบรายการวัสดุ "ค่าเคเบิลแรงดึงสูงเพิ่มขึ้นนิดหน่อย แต่เราลดปริมาณคอนกรีตที่พื้นสะพานลงได้... สรุปแล้ว ต้นทุนรวมเพิ่มขึ้นแค่ 0.4% ครับพี่ อยู่ในงบสำรองสบายๆ ไม่น่าเชื่อเลย"
วิศวะเพียงแค่ยิ้มมุมปากบางๆ เขาตบบ่าอรรถเบาๆ "นายทำได้ดีมากอรรถ แค่มองติดกรอบไปหน่อยเท่านั้นเอง"
อรรถมองหน้าหัวหน้าที่เขาเคารพรักดั่งพี่ชาย ความรู้สึกทึ่งแล่นพล่านอยู่ในใจ เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่ทุกครั้งที่พี่วิศวะเข้ามาแก้ปัญหา มันมักจะเรียบง่าย สง่างาม และเป็ธรรมชาติอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าเขาไม่ได้ใช้แค่วิศวกรรมศาสตร์ แต่ใช้ "สัญชาตญาณ" ที่มองเห็นคำตอบสุดท้ายอยู่แล้ว
"ดีมาก..." วิศวะพูดขึ้นทำลายความเงียบ "ในเมื่อปัญหาใหญ่จบแล้ว... ไป, ไปหาอะไรเย็นๆ ดื่มกันหน่อยดีกว่า สมองจะได้โล่ง"
อรรถยิ้มกว้าง "ดีเลยครับพี่ ผมเลี้ยงเองมื้อนี้"
เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ บันทึกไฟล์แบบจำลองโครงสร้างสะพานที่บัดนี้สมบูรณ์แบบแล้ว โดยไม่รู้เลยว่า ค่ำคืนนี้... เขาจะได้เจอกับโครงสร้างของโลกที่ซ่อนอยู่เื้ัความเป็จริง และมันกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตาเขาเอง
12K
