Love at first sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        ล้อรถยนต์วิ่งด้วยความเร็วบนท้องถนน พร้อมกับหัวใจของนักรบที่เต้นระส่ำด้วยความหวาดหวั่น สมองคิดกลัวไปต่าง ๆ นานา แต่ว่าหัวใจนั้นคิดจะเดินหน้าสู้ต่อ ระยะเวลาเดินทางนานนับชั่วโมงจนรถยนต์คันหรูจอดอยู่หน้าบ้านของผู้หญิงที่เขารัก เขาหันไปมองพร้อมกับมือที่มันเริ่มจะสั่นกลัว จนต้องกำพวงมาลัยรถยนต์ไว้แน่นอย่างเก็บกลั้น นั่นหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึก ๆ ทำสมาธิ

        “ผมคิดถึงคุณ...น้ำส้ม” เขานั่งพูดกับตัวเองเบา ๆ พร้อมกับสายตาที่มองเข้าไปในบ้านที่มีรั้วกั้นไว้ เขายืนนิ่งอยู่ตรงประตู ยังไม่กล้าที่จะกดกริ่งเรียกหา เพราะว่าเขารู้สึกประหม่าครั้นจะเจอหน้าเธอจัง ๆ ทั้งที่คิดว่าตัวเองนั้นพร้อมจะสู้หน้าเธอแล้ว

        เวลาผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง นักรบก็ยังคงยืนนิ่งเอาแต่มองบ้านหลังเดิมอยู่แบบนั้น ขาที่คิดจะก้าวไปข้างหน้าก็ก้าวไม่ออก หัวใจสั่งการแต่สมองเหมือนต่อต้านเขาอยู่ แต่แล้วจู่ ๆ สายตาก็พลันมองเห็นเด็กหญิงตัวน้อย เดินหน้าละห้อยเศร้าหมองกอดตุ๊กตาหมีสีขาวออกมาหน้าบ้าน ดวงหน้ากลมตึงทำให้น้ำตาของนักรบเอ่อคลอ เขาลืมนึกถึงเด็กน้อยที่เขาแสนรักได้อย่างไร เธอดูผอมลงไปถนัดตาเขาสังเกตได้เพียงมองแค่เสี้ยววินาทีก็รับรู้ว่าร่างกายของน้องมะนาวเปลี่ยนไป

        “มะนาว” เขาพร่ำเรียกเบา ๆ ด้วยความรู้สึกผิด มองตามเด็กหญิงที่กำลังเดินไปตรงสนามหญ้าเล็ก ๆ ข้างบ้านโดยไม่ได้พูดอะไรมากกว่านี้

        สภาพที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลาของนักรบ ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมาเขาไม่สนใจดูแลตัวเองแม้แต่น้อย เอาแต่เศร้าสร้อยกับเรื่องราวที่รับรู้ในอดีต จนแทบไม่เป็นอันทำอะไร เขาอยากจะอยู่คนเดียวเพียงลำพังไม่อยากสนใจโลกภายนอก ความทุกข์ระทมมันทำให้เขาจมดิ่งอยู่แบบนั้น หนวดยาวพะรุงพะรังจนแทบเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

        “แดดดี๊ขอโทษนะครับ...คิดถึงน้องนะเปรี้ยวจี๊ด” เขายังคงยืนมองเด็กหญิงอยู่แบบนั้น มองการกระทำของเธออย่างเงียบ ๆ ด้วยสายตาที่แสนคะนึงหา แม้ว่าไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตัวเอง แต่เขาก็เทหัวใจให้เด็กน้อยคนนี้ไปทั้งดวงประหนึ่งลูกของตนโดยสายเลือด

        “เมื่อไหร่แดดดี๊จะมาหาน้อง” เสียงของเด็กน้อยแว่วเข้ามาในโสตของการรับฟัง ทำให้นักรบที่น้ำตาคลอเบ้านั้นรินไหล เขาจ้องมองไปยังน้องมะนาวที่ตอนนี้นั่งกอดตุ๊กตาหมีแน่นเพียงลำพัง

        และแล้วสายตาสองคู่ต่างวัยก็บรรจบกัน เด็กหญิงมองเขาด้วยความงุนงง ขมวดคิ้วจ้องมองไม่กะพริบตา แต่ว่าต่างกันลิบลับกับนักรบที่ได้มอง เขามองหน้าเด็กน้อยตัวกลมที่ร่างกายผอมลงไปเล็กน้อยด้วยความคิดถึง อยากจะกอดเธอให้แน่น ๆ แล้วบอกเธอว่า

        เขากลับมาแล้ว

        เขาคิดถึงเธอกับแม่ของเธอที่สุด

        เด็กหญิงเดินกอดตุ๊กตามาจนหยุดตรงหน้าของนักรบ มีเพียงประตูรั้วบ้านเป็นเขตกั้นกลาง เด็กหญิงเอียงคอมองนักรบด้วยความสงสัย เธอจดจำเขาไม่ได้เพราะร่างกายภายนอกที่เปลี่ยนไป หนวดที่รุงรังทำให้ใบหน้าของนักรบเปลี่ยนไป

        “มาหาใครเหรอคะ?” เด็กหญิงเอ่ยถามทันทีด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์เมื่อหยุดตรงหน้าของนักรบ

        “..........” นักรบไม่ได้ตอบเด็กหญิง เขาเอาแต่มองเธอพร้อมน้ำตาที่รินรดแก้มสองข้าง เสียงใสนี้ที่เขาไม่ได้ยินมานานหลายสิบวัน ครั้นได้ยินก็แสนจะคิดถึงจนเก็บกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ค่อย ๆ ย่อตัวลงให้เสมอเด็กหญิงตัวน้อยที่ยังคงมองด้วยความสงสัย เธอจดจำเขาไม่ได้เพราะการเปลี่ยนแปลงไปของรูปลักษณ์ภายนอก

        “เป็นเพื่อนคุณแม่หรือเปล่าคะ แต่เอ๊ะ! น้องไม่เห็นจะคุ้นหน้าเลย” เด็กหญิงยังคงเอ่ยถามตามประสา

        “แดดดี๊ขอโทษนะครับ” เขาพูดมันออกมาพร้อมหยดน้ำตาสีใส เอื้อมมือเข้าไปผ่านช่องประตูหวังจะลูบหัวเด็กหญิงปลอบใจ ทว่าเธอนั้นกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ทำให้เขาเอื้อมไม่ถึง แววตาของน้องมะนาวเกิดความไม่ไว้ใจจึงทำให้เธอกรูถอยหลังไปแบบนั้น

        “ไม่ใช่ค่ะ แดดดี๊ของน้องหล่อเวอร์ ๆ หล่อเหมือนซุป’ตาร์เลยนะคะ แต่ว่าคุณอาหนวดไม่ใช่ จะมาบอกว่าแดดดี๊ของน้องได้ยังไงกัน”

        “น้อง” เขาพูดเสียงเอื่อยเมื่อเด็กหญิงตอบโต้เขาแบบนั้น มันทำให้นักรบใจเสียไปทันตา “นี่แดดดี๊เองจำไม่ได้เหรอ...แดดดี๊คิดถึงน้องที่สุดเลยนะ”

        “แดดดี๊ของน้องไม่น่ากลัวแบบนี้หรอกนะคะ คุณอาหนวดไม่หล่อเป็นแดดดี๊ของน้องไม่ได้หรอกค่ะ” เด็กหญิงยังคงยืนกรานตามที่สายตามองเห็น คนตรงหน้าที่ไม่เหมือนเดิมทำให้เธอมั่นใจว่าไม่ใช่แดดดี๊ที่เธอคะนึงหาด้วยความคิดถึง

        “มะนาวนี่แดดดี๊นักรบเองครับ เปิดประตูให้แดดดี๊ได้ไหมครับ ขอให้แดดดี๊ข้าไปหาคุณแม่น้ำส้มหน่อยนะ” นักรบพยายามยืนยันตัวเอง แต่ท่าทางของน้องมะนาวยังคงไม่คิดเชื่อ เธอก้าวขาถอยหลังแต่สายตายังคงจดจ้องนักรบไม่ห่างสายตา

        “น้องไม่เชื่อ! คุณแม่ขาคุณแม่โจรหนวดจะปล้นบ้านเราค่ะ คุณแม่ขา...” เด็กหญิงพูดจบอย่างตัดพ้อ เธอก็รีบหันหลังให้กับนักรบแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมตะโกนดังลั่นเรียกผู้เป็นแม่ คำพูดของเด็กหญิงที่นักรบได้ยิน ทำให้เขารีบยกมือลูบคลำใบหน้าของตัวเองแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

        “สภาพกูนี่คงดูทุเรศมากสินะ กลายเป็นโจรหนวดซะงั้นเรา...เฮ้อ” นักรบพูดออกมาพร้อมกับทรุดนั่งกับพื้นหน้าบ้านอย่างหมดสภาพ “แล้วทำไมกูไม่จัดการตัวเองให้มันหล่อ ๆ ก่อนมาวะเนี่ย”

        "นี่ค่ะคุณแม่ขา โทรแจ้งตำรวจมาจับเลยค่ะ คนไม่ดีจะปล้นบ้านเรานะคะ"

        "ไหนคะไหน น้องหลอกแม่หรือเปล่า"

        เสียงที่ดังมาก่อนตัวทำให้นักรบรีบหยัดตัวลุกยืนเต็มความสูง เสียงหวานที่เขาคุ้นเคยทำให้จังหวะหัวใจของเขาเต้นระส่ำ คะนึงหาและคิดถึงเสียงนี้จนสุดใจ แต่ก็ไม่สามารถมายืนเคียงใกล้ได้ในตอนนั้น สองมือของเขาเกาะรั้วหน้าบ้าน แล้วมองหาเจ้าของเสียงนั้นด้วยความเฝ้ารอ

        "นั่นไงคะ ยืนเกาะเป็นลิงอยู่ตรงประตูบ้านเราตรงนั้น" น้องมะนาวที่จับมือของผู้เป็นแม่วิ่งมา เธอชี้นิ้วไปที่นักรบที่ยืนมองสองแม่ลูกไม่กะพริบตา เขาดีใจที่ได้เห็นใบหน้าสวยหวานนี้อีกครั้ง อยากจะกระโจนกอดเธอแนบอกให้แน่น อยากจะบอกเธอว่าเขาคิดถึงเธอและอยากเจอมากแค่ไหน

        น้ำส้มมองไปตามที่ลูกสาวชี้เป้า เธอหยุดนิ่งกับที่จ้องมองผู้ชายตรงหน้า เพียงชั่วพริบตาเธอก็มองรู้ทันทีว่าเขาคือใคร ผู้ชายที่เธอห่วงใยในช่วงเวลาที่เขาหายไป ตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าของเธอแล้ว เธอกวาดสายตาไล่มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อสำรวจว่าเขาปลอดภัยดี มันทำให้เธอนั้นโล่งใจ...เธอคิดถึงเขาไม่ต่างจากเขาคิดถึงเธอ

        "มาหาใครเหรอคะ?"

        "!!!"

        คำถามที่ทำให้นักรบแทบหยุดหายใจ เธอลืมเขาแล้วใช่ไหม หรือแค่จำเขาไม่ได้เหมือนลูกสาวของเธอ คำถามนี้ทำให้นักรบมือร่วงจากการเกาะประตูทันทีด้วยหัวใจห่อเหี่ยว