บ้านนี้ห้ามมีแฟน!

เรย์จำรอยสักหลังใบหูนั้นได้ก่อนจำชื่อเ๽้าของเสียอีก

ใบโรสแมรีเส้นเล็กกับตัวอักษรเอียงอยู่ตรงตำแหน่งเดิม เพียงแต่ในภาพจากกล้องหน้าบ้าน มันโผล่พ้นหมวกแก๊ปมาไม่ถึงสามวินาที

“ชื่อจูนค่ะ” เรย์บอก “เคยเป็๲ผู้ช่วยหน้าร้านเก่า”

พิมไม่ถามต่อทันที เธอหันจอแท็บเล็ตกลับไปทางมีน “เก็บหมายเลขคลิปตามเดิมนะคะ ยังไม่ส่งภาพให้ใคร”

“ค่ะ”

“เรย์อยากให้ตรวจถึงตรงไหนคะ”

คำถามนั้นไม่เหมือนเมื่อคืน ไม่มีตารางหรือรายชื่อวางรอ เรย์มองภาพค้างแล้วนึกถึงซองเมล็ดพันธุ์ หากไม่มีรอยสัก ผู้หญิงคนนี้ก็เป็๲เพียงคนส่งของ

“ตรวจบัญชีจองของคุณนันกับข้อมูลที่แพลตฟอร์มเปิดเผยได้ค่ะ” เธอตอบ “ไม่ต้องตามที่อยู่จูน ไม่ต้องเอาภาพไปลงถามใคร ฉันจะโทรหาเธอเอง”

เรย์โทรจากห้องอาหารโดยเปิดลำโพงหลังบอกอีกฝ่ายตรง ๆ ว่ามีพิม ริน มีน และยายอุ่นอยู่ด้วย จูนเงียบไปนานจนได้ยินเสียงรถจากปลายสาย

“พี่เรย์ หนูแค่เอาของไปส่งจริง ๆ”

“ฉันยังไม่ได้กล่าวหาว่าเธอทำอย่างอื่น” เรย์วางมือลงบนโต๊ะ “แต่คนที่จองชื่อคุณนันใช้เบอร์ลงท้ายสี่ตัวเดียวกับเบอร์สำรองของร้านเก่า ฉันจำได้ จูนช่วยบอกได้ไหมว่าเธอเกี่ยวข้องแค่ไหน”

ปลายสายมีเสียงสูดลมหายใจ

“พี่แพรให้หนูลองจองค่ะ เขาอยากรู้ว่าพี่เปิดจริงหรือแค่พูด หนูใช้ชื่อป้าเพราะไม่อยากให้พี่เห็นชื่อหนู”

“แล้วรีวิวล่ะ”

“พี่แพรเป็๲คนเขียน หนูส่งรูปอาหารกับเล่าว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นให้เขา”

เรย์กำขอบโต๊ะ “สูตรปลากับคำว่าสถานีเหนือมาจากเขาใช่ไหม”

“ค่ะ”

จูนยืนยันว่าไม่ได้แตะสมุดสูตร ไม่ได้เข้าบ้าน และไม่รู้ว่าแพรจะให้หนึ่งดาว

“ส่งข้อความที่พี่แพรสั่งให้จองกับข้อความเ๱ื่๵๹รีวิวให้ฉันได้ไหมคะ” พิมถาม หลังเรย์พยักหน้าอนุญาต “ปิดข้อมูลส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวออกก็ได้”

จูนรับปากและขอโทษ เรย์เพียงกำชับว่าอย่าใช้ชื่อคนอื่นจองร้านเธออีก

ไฟล์ภาพมาถึงไม่กี่นาทีต่อมา มีทั้งคำสั่งให้จูนบันทึกข้อผิดพลาดและร่างรีวิวซึ่งแพรส่งมาหลังมื้ออาหาร ใต้ร่างนั้นเขียนว่า ถ้าเรย์เห็นว่าร้านเล็กไปไม่รอด เดี๋ยวก็คงกลับมาเอง

รินอ่านแล้ววางโทรศัพท์คว่ำ “ประโยคนี้ทำให้คำว่าเป็๲ห่วงเสียชื่อมากค่ะ”

ยายอุ่นยกกาน้ำชาขึ้น “ก่อนคุยต่อ กินข้าว”

“ยายคะ—”

“เ๱ื่๵๹จริงย่อยยากกว่าข้าว ทุกคนต้องมีแรงฟัง”

ยายจัดสำรับแล้วถามว่าเรย์อยากให้ใครอยู่ เรย์เลือกทุกคน เพราะเ๱ื่๵๹นี้กระทบทั้งร้านและความเป็๲ส่วนตัวของบ้าน แต่ย้ำว่าอยู่ต่อได้ตามสมัครใจและห้ามส่งข้อความออกจากวง

พิมเลื่อนชามแกงจืดมาให้เธอโดยไม่พูดว่าให้กิน เรย์จึงกินได้สามคำ ก่อนโทรศัพท์จะสว่างขึ้นพร้อมชื่อที่ไม่ได้เห็นมาหลายเดือน

แพร

---

แพรมาถึงบ้านตอนบ่ายด้วยรถสีดำคันเดียวกับในภาพ

เสื้อเชิ้ตสีงาช้างของเธอไม่มีรอยพับ น้ำหอมกลิ่นเดิมพาครัวเก่ากลับมาถึงระเบียง

เรย์เลือกคุยที่ระเบียงหน้าห้องอาหาร ไม่ใช่ในครัว มีพิมนั่งห่างออกไปหนึ่งโต๊ะตามที่เธอขอ ส่วนยายอุ่นอยู่ด้านใน ประตูเปิดค้างไว้

“บ้านน่ารักดี” แพรมองเรือนรับรองที่ยังมีส่วนกั้นซ่อม “เหมาะกับทำอาหารเล่น ๆ”

“ถ้าจะคุยเ๱ื่๵๹รีวิว คุยได้เลยค่ะ”

แพรถอดแว่นกันแดด “จูนโทรหาฉันแล้ว”

“คุณให้เธอทดลองจองและเขียนรีวิวจากข้อมูลที่ส่งให้ใช่ไหม”

แพรเหลือบมองพิม “ใช่ ฉันเขียนเอง อาหารเป็๲ฝีมือเธอ แต่ระบบรอบตัวมันไม่พร้อม ฉันพูดผิดตรงไหน”

“ตรงที่คุณไม่ได้มาเป็๲แขก แต่เขียนเหมือนคุณอยู่ในมื้อนั้น และใช้ข้อมูลจากคนที่คุณส่งมาค่ะ”

“คุณ๻้๵๹๠า๱อะไร”

แพรยิ้มเหมือนรอคำถามนี้ “กลับไปกับฉัน ร้านใหม่เปิดปลายไตรมาส นักลงทุนพร้อม ทีมครัวเกือบครบ ขาดแค่หัวหน้าเชฟ เธอไม่ต้องนั่งลุ้นว่าโต๊ะหกตัวในบ้านเก่าจะพอจ่ายค่าไฟไหม”

“แล้วชื่อร้านล่ะ”

“ใช้ชื่อบริษัท แต่เธอได้เครดิตเต็ม”

“สิทธิ์ตัดสินใจเมนู”

“คุยกันได้”

คุยกันได้ เคยหมายถึงคุยหลังเซ็นสัญญาและเปลี่ยนเมนูหลังนักลงทุนชิม

“เรย์ เธอเป็๲เชฟ ไม่ใช่นักบัญชีหรือฝ่ายจอง” แพรมองแผ่นไม้ซึ่งมีนกั้นไว้ “ฝากชื่อไว้กับระบบสมัครเล่นแล้วให้คนในบ้านช่วยคนละมือ แบบนี้เรียกร้านไม่ได้”

เก้าอี้ด้านหลังขยับ พิมลุกขึ้น แต่ไม่ได้เดินเข้ามายืนขวาง

“ข้อมูลที่คุณใช้เขียนรีวิวได้มาจากผู้ที่คุณส่งมาทดลองบริการโดยไม่เปิดเผยความเกี่ยวข้องค่ะ” พิมพูด “คำวิจารณ์ระบบตรวจสอบได้ แต่การสร้างสถานการณ์เพื่อใช้กดดันให้เ๽้าของร้านกลับไปทำงานกับคุณไม่ใช่วิธีเจรจาที่เป็๲ธรรม”

แพรเลิกคิ้ว “คุณเป็๲หมอหรือทนายคะ”

“เป็๲คนที่อยู่ในเหตุการณ์ และกำลังพูดเฉพาะสิ่งที่มีหลักฐานค่ะ”

พิมหันมาหาเรย์ “อยากให้ช่วยต่อแค่ไหนคะ”

“ช่วยอยู่ตรงนี้ค่ะ” เรย์บอก “แต่ฉันจะตอบเอง”

พิมนั่งลงตามเดิม

เรย์มองแพร “ฉันจะส่งหลักฐานให้แพลตฟอร์มตรวจ ไม่โพสต์ประจานและไม่กล่าวหาเกินสิ่งที่พิสูจน์ได้”

“แล้วข้อเสนอล่ะ”

“ไม่รับค่ะ”

“เพราะคนพวกนี้ทำให้เธอคิดว่าความอบอุ่นจ่ายเงินเดือนได้หรือ”

“เพราะเครดิตเต็มไม่มีความหมาย ถ้าฉันไม่มีสิทธิ์เลือกว่ากำลังทำอาหารให้ใคร”

สีหน้าแพรแข็งขึ้นนิดหนึ่ง “ถ้าเปลี่ยนใจ โทรมา ข้อเสนอนี้ไม่ได้อยู่ตลอดไป”

“รีวิวของคุณก็ไม่ควรอยู่โดยไม่มีบริบทเหมือนกันค่ะ”

แพรสวมแว่นกลับและเดินออกจากบ้านไป ไม่มีใครตามไปส่ง

เมื่อเสียงรถหายพ้นรั้ว เรย์หันมาหาทุกคน

“แพรพูดผิดเ๱ื่๵๹ร้านฉัน แต่พูดถูกที่ภาพเหมือนฉันเอาน้ำใจมาเป็๲ระบบร้าน” เธอบอก “วันเปิดร้านคือเหตุฉุกเฉิน ต่อจากนี้งานจอง ลูกค้า บัญชี รายได้กับขาดทุนเป็๲ของฉัน ถ้าขอแรง ฉันจะถามเป็๲ครั้ง ๆ บอกขอบเขต และทุกคนปฏิเสธได้ค่ะ”

ยายอุ่นพยักหน้า “บ้านนี้เก็บค่าเช่า ไม่ได้แถมตำแหน่งหน้าร้าน”

“งานบ้านกับพื้นที่ส่วนกลางเรายังรับผิดชอบร่วมกัน” เรย์หันไปทางพิม “แต่คุณหมออย่ารับร้านฉันเป็๲คนไข้ประจำนะคะ”

“รับทราบค่ะ”

ไม่มีใครรับงานแทนเธอ และไม่มีใครลุกหนีไปไหน

---

แพลตฟอร์มไม่ได้ลบรีวิวในทันที

สี่วันต่อมา เ๽้าหน้าที่แจ้งผลเบื้องต้น เรย์ส่งร่างรีวิว คำสั่งให้จูนทดลองจอง และคำยืนยันของจูน ส่วนแพรยอมรับว่าควบคุมบัญชีผู้รีวิวและไม่ได้มารับบริการ

ระหว่างตรวจขั้นสุดท้าย แพลตฟอร์มจึงติดป้ายความเชื่อมโยงทางธุรกิจและพักผลคะแนนจากค่าเฉลี่ยชั่วคราว โดยใช้เฉพาะหลักฐานที่ผู้เกี่ยวข้องส่งให้

เรย์ปิดหน้าจอ

“ชนะไหม” ยายอุ่นถาม

“ไม่ใช่การแข่งขันค่ะยาย”

“ดี ยายยังไม่ได้ซื้อถ้วย”

รินหัวเราะ ส่วนมีนเปิดเอกสารช่องโหว่ของคืนเปิดร้าน “คำวิจารณ์มีแหล่งที่มาไม่โปร่งใส แต่เหตุเครื่องพิมพ์ส่งรายการสลับโต๊ะเกิดจริงค่ะ”

“ใช่ค่ะ” เรย์ตอบ

ระบบรับข้อมูลสารก่อภูมิแพ้ยังมีจุดที่แบบฟอร์มกับหน้าครัวอาจคลาดกัน ถึงคืนนั้นไม่มีอาหารผิดถึงแขก ช่องโหว่ก็ยังเป็๲ช่องโหว่

เรย์เขียนวิธีใหม่เอง—แขกยืนยันข้อมูลเมื่อมาถึง หน้าร้านอ่านทวน ครัวขานรับก่อนเริ่มคอร์ส และหากข้อมูลไม่ตรงแบบฟอร์ม ต้องหยุดโต๊ะจนเชฟยืนยันแผนใหม่ จากนั้นเธอขอให้มีนตรวจลำดับ รินตรวจภาษา และพิมตรวจคำเกี่ยวกับอาการแพ้ ทั้งสามตอบรับเฉพาะเอกสารฉบับนี้

เมื่อเอกสารใหม่ถูกติดข้างเครื่องพิมพ์ เรย์รู้สึกเหมือนเอาดาวหนึ่งดวงออกจากบ่าได้ครึ่งหนึ่ง

อีกครึ่งยังอยู่ในสมุดบัญชี

คืนนั้น หลังทุกคนแยกย้าย พิมพบเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะเตรียมของในครัว มีเพียงไฟเหนืออ่างล้างจานทอดมาถึงขอบสมุด

“นอนไม่หลับหรือคะ” พิมถาม

“กำลังดูตัวเลขค่ะ”

พิมไม่ดึงสมุดไปอ่าน “อยากให้ช่วยแค่ไหนคะ”

เรย์เงยหน้ามอง คราวนี้ไม่มีคนนอกให้ปกป้อง มีเพียงความจริงที่เธอซ่อนด้วยการทำอาหารให้ทุกคนอิ่ม

“นั่งเป็๲เพื่อนได้ค่ะ” เธอบอก

พิมนั่งฝั่งตรงข้าม เว้นสมุดไว้กับเ๽้าของ

เรย์ใช้นิ้วทาบยอดคงเหลือ ค่าเช่าวัตถุดิบ เงินมัดจำ และจำนวนโต๊ะซึ่งยังว่างในเดือนหน้า เธอปฏิเสธร้านดังเพราะอยากเป็๲เ๽้าของสิ่งที่สร้าง แต่การเป็๲เ๽้าของหมายถึงไม่มีใครรับผลแทน หากมันไปไม่รอด

“ฉันไม่ได้ปฏิเสธแพรเพราะมั่นใจว่าร้านนี้จะสำเร็จนะคะ”

“ค่ะ”

“ฉันปฏิเสธเพราะไม่อยากกลับไปเสียตัวเองอีก”

พิมไม่บอกว่าทุกอย่างจะดี ไม่ยื่นคำรับรองซึ่งไม่มีใครให้ได้

เรย์จึงหมุนสมุดบัญชีไปทางเธอเป็๲ครั้งแรก

“ถ้ายอดจองยังเท่านี้” เสียงของเธอเบากว่าเสียงตู้เย็นในครัว “เงินทุนของร้านเหลือไม่ถึงสองเดือนค่ะ”