สายลมเหน็บหนาว ที่พัดผ่านร่างบางของ นิลิน ทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวค่อยๆตื่น นิลินมองไปรอบๆตัว
‘ที่นี่ มันที่ไหนกัน ' นิลินมองไปรอบๆ สถานที่นี้คล้ายๆกับกำลังจัดงานอะไรสักอย่างมีคนถือแก้วไวน์เดินไปมา
เธอลองเดินไปตามทางเดินที่มีแสงไฟสีสวย มีการจัดพุ่มดอกไม้ ตามทางเดิน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็งานอะไร
เธอเดินเข้าไป เจอผู้หญิงผมยาวเป็ลอนสวย สวมชุดเดรสสีดำ หุ่นเพรียวบางผิวขาว หน้าตาสะสวย จนนิลินยังอดตะลึงไม่ได้
แม่เ้า เกิดมายังไม่เคยเจอผู้หญิงสวยขนาดนี้มาก่อน ทำไมเธอไม่เข้าไปในงานกันนะ’ ผู้หญิงคนนี้ยืนจ้องไปทางเวทีที่มี
ชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่กับพิธีกรด้วยใบหน้าที่เศร้าโศกเสียใจ น้ำตาเธอไหลพราก ราวไข่มุกเม็ดงามที่ร่วงหล่น จากที่กำลังร้องไห้
ใบหน้าก็กลายเป็โกรธแค้นและเกลียดชัง จนทำให้นิลินรู้สึแปลกใจและเริ่มหวาดกลัวในตัวของผู้หญิงคนนี้
และที่ทำให้นิลินใอีกครั้งก็คือ ชื่อของเ้าบ่าวและเ้าสาวที่อยู่ตรงซุ้มจัดงาน “ หวังหลินฮวา & หลิวเหวินหลง”
มันเหมือนกับชื่อของพระเอกและนางเอกในนิยายที่เธอเพิ่งอ่านจบไป เื่สายลมแห่งความรัก ที่มีนางร้ายเป็ไอดอลของเธอ
นิลินชื่นชอบตัวนางร้ายเป็ที่สุด เพราะถึงจะร้ายแต่เธอก็แซ่บ สวย หุ่นดี และรวย ทำให้นิลินหลงคิดว่าตัวเองเป็นางร้ายของเื่อยู่ตลอดและเกลียดพระเอกกับนางเอกแอ๊บแบ๊วของเื่ ในขณะที่กำลังคิดเพลินๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ หวังซูลี่ นี่เธอมาที่งานนี้ทำไม กลับไปซะ! ” นิลินถึงกับสะดุ้งโหยง พลันหันไปมองทางเสียง เป็ชายหนุ่มคนหนึ่งหน้าตาดี
ผิวขาวใส่สูทเหมือนมาร่วมงาน เดินเข้ามาไล่ผู้หญิงคนนั้นให้ออกจากงาน
“ทำไม? พี่ชิงเทียนคิดว่าฉันจะเข้ามาทำให้งานนี้พังงั้นเหรอ ทั้งๆที่ฉันควรจะเป็คนที่ยืนข้างๆเหวินหลงบนเวทีนั่น ทำไม? ทำไม? ไม่ใช่ฉัน ”
พูดจบหญิงสาวก็สะอื้นไห้ อย่างน่าสงสาร
“กลับไปได้แล้ว ได้เวลาที่เธอจะต้องขึ้นเครื่องไปอเมริกาแล้ว ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขที่นั่น ลืมเื่ทุกอย่างที่นี่สะ พ่อและพี่ยังรักและหวังดีกับเธอนะ ”
หวังชิงเทียน ผู้เป็พี่ชายแท้ๆของเธอได้บอกกับเธอน้ำเสียงอ่อนลง
“พี่ชิงเทียนฉันผิดอะไร ทำไมเหวินหลงถึงไม่รักฉัน ทั้งๆที่เราหมั้นหมายกันมาเกือบ 10 ปี ทำไมเขาถึงทิ้งฉันแล้วไปแต่งงานกับคนอื่นที่เพิ่งเจอได้ หรือเพราะฉันหมดประโยชน์กับเขาแล้ว”
พูดจบ หวังซูลี่ก็ร้องไห้ราวกับจะขาดใจ จนหวังชิงเทียน ทนไม่ได้ต้องเดินเข้ามาประคองน้องสาว ที่ครั้งหนึ่งเขารักและห่วงใยน้องสาวคนนี้มาก แต่เพราะหลังๆเธอมีพฤติกรรม ที่เลวร้ายลงั้แ่เธอรู้ว่า พ่อของเราแอบมีภรรยาอีกคน และยังมีลูกสาวด้วยกัน ทั้งคู่แอบอยู่กินกันอย่างลับๆมาเกือบ20 ปี จนหวังหลินฮวามีอายุ 19 ปีแล้วตอนนี้ เท่ากับว่าพวกเขาทรยศแม่ของ หวังชิงเทียนและหวังซูลี่ มาก่อนที่หวังซูลี่จะเกิดด้วยซ้ำ ภายหลังจากคลอดหวังซูลี่ได้เพียงไม่นาน มารดาของพวกเขาก็ร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนต้องนอนอยู่บนเดียงเกือบ10 ปี จึงเสียชีวิตลง
ทั้งๆที่ในตอนแรกเขาเองก็ต่อต้านผู้เป็พ่อ ที่คิดจะพาภรรยาอีกคนมาเข้าอยู่ในบ้านด้วยกัน จนได้เจอกับ ‘เหม่ยฟาง และหวังหลินฮวา’ แม่เลี้ยงสาวคอยดูแล ใส่ใจทุกอย่างในบ้าน รวมทั้งความสดใสน่ารักน่าเอ็นดูของน้องสาวคนละแม่ ทำให้เขามองข้ามความรู้สึกไม่ยอมรับนั้นไป มีเพียงน้องสาวเขาเท่านั้นที่จงเกลียดจงชัง แม่เลี้ยงและน้องสาวต่างแม่ของเธอ จนถึงขั้นทำร้ายร่างกายหวังหลินฮวา ด้วยการพลักตกบันได ทำให้ความสัมพันธ์ของพ่อลูก เริ่มระหองระแหงจนแตกหักในที่สุดยัง รวมไปจนถึงคู่หมั้นหนุ่มของเธอ ที่พ่ายแพ้ให้แก่ความน่ารักสดใสที่เข้ามาแอบซ่อนอยู่ในใจ จนขอถอนหมั้นกับหวังซูลี่น้องสาวของเขาเพื่อที่จะแต่งงานกับหวังหลินฮวา เฮ้อออ ช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก
นิลินยืนมองอยู่ตรงนั้น นานมาก แต่สองพี่น้องก็ไม่ได้หันมาสนใจเธอสักนิด ราวกับว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ จนทำให้เธอเริ่มคิดว่า เธอตายแล้วเป็ิญญาใช่ไหมทำไมถึงไม่มีคนเห็นเธอ หลังจากตั้งใจฟังสองพี่น้องคุยกันได้สักพัก นิลินรู้สึกว่า หวังซูลี่ ได้หันมามองทางเธอ พร้อมกับยิ้มเศร้าสร้อยแล้วพูดว่า
‘ช่วยทำให้หวังซูลี่ สมหวังในความรัก มีความสุขในชีวิต และปกป้องตัวหวังซูลี่ ด้วยนะ ฉันขอฝากเธอแค่นี้ ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว ’ นิลิน ที่กำลังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินอยู่นั้น หวังซูลี่ก็ได้หยิบปืนในกระเป๋าขึ้นมาแล้วยิงไปที่หน้าอกซ้ายของตัวเองทันที เสียงปืนดังสนั่น ทำให้คนในงานแตกตื่น และต่างหาต้นตอของเสียงปืน ไม่นานผู้คนจำนวนมากก็เดินมาทางที่เธออยู่ คนที่วิ่งมาคนแรกคือ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน ผิวขาวหุ่นดี หน้าตาหล่อเหลา จะว่าหล่อกว่าพระเอกยังได้ เขาวิ่งมาแล้วอุ้มหวังซูลี่ พร้อมกับเรียกเธอ นิลิน มองดูชายหนู่มที่น้ำตาไหลพรากพร้อมกับเรียกชื่อของหวังซูลี่อย่างคนที่ใจแตกสลาย…
...........................