จากคำพูดและมรรยาทที่เขาแสดงออก บอกให้รู้ได้อย่างชัดแจ้งว่าเขาเป็สุภาพบุรุษโดยกำเนิด มีสายเืผู้ดีอยู่เต็มตัวเรือนร่างองอาจผึ่งผายสมชายชาตรี แม้ว่าเขาจะไว้ผมยาวเกินความนิยมของแฟชั่นอยู่สักหน่อยแต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามันเหมาะสมกับเขาดี สิ่งที่เธอสังเกตเห็นอยู่ก็คือเขาเป็สุภาพบุรุษที่มีความเป็ตัวของตัวเองอย่างมากไม่มีท่าทีอ่อนไหวต่อสรรพสิ่งรอบตัวจนเกินไป ซึ่งทำให้ซีซิลต้องยอมรับว่าเธอบังเกิดความพึงใจในความเป็ชายชาตรีของเขาไม่น้อย
ประการสำคัญ มันน่าตื่นเต้นน้อยไปหรือที่เธอจะได้พูดจากับผู้ชายคนหนึ่ง ที่ไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอในฐานะเ้าหญิง...?
แน่นอน...การที่เขาไม่ได้ปฏิบัติต่อเธอเยี่ยงนั้น เป็เพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอเป็เ้าหญิงนั่นเองในค่ำคืนนี้เธอเป็เพียง ซีซิล กิราเดท์ไม่ใช่เ้าหญิงซีซิลแห่งแซง-ซีเมียงและเธอก็อยากให้ตัวเองเป็เช่นนั้นไปตลอดถึงกับสาบานกับตัวเองว่า...ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามเธอจะต้องปิดบังความลับนี้ไว้ให้ถึงที่สุด
ยิ่งในท่ามกลางสวนไม้ดอกยามดึกแห่งราตรีเช่นนี้ย่อมไม่มีบรรดาศักดิ์ไม่มีการใช้ถ้อยคำแบบการทูต ไม่มีมหาดเล็ก ไม่มีนางสนองพระโอษฐ์ไม่มีผู้ปกครองที่จะมาคอยบอกวาเธอควรหรือไม่ควรทำสิ่งใด มันคือความอิสระที่ซีซิลแทบไม่เคยรู้จักตลอดวัยยี่สิบสามปีของเธอ
บุรุษผู้นี้บ่นอะไรบางอย่างอยู่พึมพำก้มหน้าน้อยๆก่อนจะออกเดินตามหลังเธอหนึ่งก้าว
ขณะที่เดินผ่านพุ่มไม้ดอกที่โน้มกิ่งอยู่ด้วยน้ำหนักของดอกที่พรูพราวชายหนุ่มก็เป็ฝ่ายเอ่ยถามขึ้นก่อนว่า
“เพราะอะไรคุณถึงได้คิดอยากจะออกมาเดินเล่นในสวนกลางดึกอย่างนี้ล่ะครับ?”
“แล้วคุณล่ะเพราะอะไรถึงได้ออกมาเดินเล่นในสวนกลางดึกอย่างนี้?” เธอย้อนถามด้วยคำถามของเขาเอง
“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ...”เขายักไหล่เบาๆ“ผมตื่นขึ้นมาแล้วก็เลยตาค้างนอนไม่หลับ คิดว่าถ้าลงมาเดินเล่นในสวนน่าจะดี...ก็เท่านั้น”
ซีซิลออกจะแปลกใจกับคำตอบของเขารู้ว่าเขาพูดความจริง
“ฉันก็เหมือนกันค่ะพอลืมตาตื่นขึ้นแล้วก็รู้ว่าอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะสว่างฉันมักเป็โรคนอนไม่หลับอยู่เสมอ”
“ผมก็เช่นกันครับ” เขายอมรับ
“ของคุณเป็แบบไหนคะ?”
“บางครั้งก็นอนไม่หลับั้แ่แรกเลยแต่บางครั้งอย่างเช่นคืนนี้ พอตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่มีทางจะหลับต่อได้อีก”
“ฉันก็เห็นจะต้องสารภาพว่าหลายต่อหลายครั้งที่ฉันใตื่นเพราะความฝัน”
“ผมก็เหมือนกันครับใตื่นเพราะฝันถึงอะไรบางอย่างที่รบกวนจิตใจอย่างมาก”
“ความฝันของฉันน่ากลัวมากเลยค่ะจริงๆแล้วน่าจะเรียกว่าฝันร้ายจะถูกต้องกว่า”
สายลมอ่อนยามราตรีที่โบกทำให้กิ่งใบของต้นไม้ใหญ่เหนือศีรษะส่ายเสียดในอากาศยามดึกมีกลิ่นดินกลิ่นหญ้าอวลกรุ่นคละเคล้าด้วยกลิ่นดอกไม้แรกแย้มแห่งฤดูใบไม้ผลิ ทั้งทิวลิป แดฟโฟดิลและไฮยาซินธ์
“คุณคิดว่าการที่คนเราเข้านอนตอนกลางคืนเป็เพราะเรากลัวความมืดใช่ไหมคะ?” ซีซิลถามข้อข้องใจออกมาดังๆ
ดูเหมือนชายหนุ่มจะใช้ความคิดอย่างจริงจังกับคำถามของเธออยู่
“อาจจะมีบางคนที่คิดตรงกันข้ามก็ได้นะครับ...ผมว่า...บางที...อาจจะเป็เพราะเรากลัวความมืดก็ได้ที่ทำให้เราต้องลืมตาตื่นอยู่ตลอดทั้งคืน”
ซีซิลหัวเราะเบาๆอย่างขบขันในความคิดของเขา...
“ฉันเห็นจะต้องยอมรับแล้วละค่ะว่าเป็การสนทนากับสุภาพบุรุษที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบมา”
“และมันก็เป็การสนทนากับสุภาพสตรีที่แปลกประหลาดที่สุดสำหรับผมด้วยเช่นกันครับ”
“ซึ่งนับเป็การดีที่เราต่างไม่รู้จักชื่อของกันและกัน”
“การไม่รู้จักชื่อของกันและกันนี่คุณถือว่าเป็การดีหรือครับ?”
“อ๋อ แน่นอนค่ะฉันถือว่าเป็การดีอย่างยิ่งทีเดียว ไม่เช่นนั้นแล้วมันจะต้องมีการคาดหวังต่างๆนานาเกิดขึ้นมีหน้าที่มากมายที่จะต้องทำ มีแต่สิ่งเลอเลิศที่จะมอบให้กันแล้วก็ยังจะต้องมีการคาดหวังถึงสิ่งที่ถูกเหมาเอาว่าเป็ความรับผิดชอบของอีกฝ่ายหนึ่งด้วย...”ซีซิลถอนหายใจเบาๆ“มันยังมีอะไรมากมายเหลือเกินที่คนเราต้องทำ”
“ถ้าเช่นนั้นสำหรับค่ำคืนนี้เราคงจะพูดคุยกันโดยไม่ต้องรู้จักชื่อ...ก็ได้ครับ...แล้วแต่คุณ” เขาหันมาบอก
“ฉันอยากให้เป็อย่างนั้นมากเลยค่ะ”
ต่างฝ่ายต่างเดินไปด้วยกันเงียบๆอีกเป็ครู่หลังจากเวลาผ่านไป เธอก็เป็ฝ่ายเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นก่อน
“ฉันไม่เคยลงมาเดินในสวนตอนกลางวันเลยค่ะ”
“ผมก็เหมือนกันครับ” เขาตอบ “จริงๆแล้วผมเพียงแค่เห็นตอนที่เดินทางมาถึงลอนดอนเมื่อวานนี้เท่านั้นละครับ”
ซีซิลโน้มตัวลงสูดดมความหอมของดอกไม้แรกแย้มที่บานอยู่ข้างทางเมื่อยืดร่างขึ้นก็เอ่ยถามเขาอย่างชวนคุย
“คุณรู้จักลอนดอนดีไหมคะ?”
“เห็นจะต้องยอมรับนะครับว่าผมมีความรู้เกี่ยวกับเมืองนี้น้อยมาก คือ...ผมหมายถึงว่าผมไปอยู่ที่อื่นเสียหลายปี เพิ่งจะเดินทางกลับมาเมื่อไม่นานนี้เองครับ”
“สำหรับฉันน่ะเคยเดินทางมาอังกฤษครั้งหนึ่งตอนที่ยังเด็กอยู่แต่ว่านั้นมันก็นานมากแล้ว ก็เลยแทบไม่มีความรู้เกี่ยวกับกรุงลอนดอนเลย”
อีกครั้งหนึ่ง ที่ชายหนุ่มทอดฝีเท้าให้ช้าลงเพื่อให้พอดีกับเธอซีซิลอดที่จะสังเกตท่อนขาของเขาที่ค่อนข้างยาวและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งไม่ได้
“ถ้าเช่นนั้นก็เท่ากับว่าเราเป็คนแปลกหน้าสองคนในแผ่นดินที่แปลกประหลาดสำหรับเรา”
“นั่นเป็ข้อความที่อยู่ใน ดิเอ็กโซดัส” เธอเอ่ยขึ้นลอยๆ
“ใช่ครับ...”เขาค้อมศีรษะน้อยๆอย่างยอมรับ“โสโฟเคิลส์ ยังเขียนอะไรทำนองนี้ไว้อีกแยะมาก”
“ใช่ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ
มันออกจะเป็เื่แปลกประหลาดอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆเธอก็หยิบยกเื่ราวของนักประพันธ์สมัยกรีกโบราณ ขึ้นมาสนทนากับสุภาพบุรุษที่จนบัดนี้เธอยังไม่รู้จักชื่อของเขาขณะที่เขากับเธอเดินเคียงข้างกันอยู่ในสวนดอกไม้กลางกรุงลอนดอนท่ามกลางราตรีที่เหน็บหนาว
กระนั้นซีซิลแห่งแซง-ซีเมียงก็ยังได้พบว่า มันเป็คืนที่จิตใจเธอสงบสุขกว่าหลายเดือนที่ผ่านมาหรือที่ถูกน่าจะกว่าหลายปีด้วยซ้ำ
มันเป็อะไรบางอย่างที่แปลกมากจริงๆ...!
และแล้ว...จากที่ใดที่หนึ่งทั้งสองต่างแว่วเสียงซอที่ดังมาในสายลม...
“เอ๊ะ...นั่นเสียงอะไรคะ...?”เธอเอียงคออย่างตั้งใจฟัง
“นักดนตรีข้างถนนกำลังสีซอเพื่อแลกกับเหรียญทองแดงสักหนึ่งหรือสองเหรียญน่ะครับ”เขาตอบ
“แล้วคุณรู้จักชื่อเพลงที่เขากำลังเล่นอยู่ไหมคะ?”
“ผมนึกออกแล้วละ มันเป็เพลงชื่อ AreYou Sleeping,Maggie...เป็เพลงสำเนียงเซลติก”
จากนั้นต่างฝ่ายต่างก็นิ่งเงียบไปตั้งใจฟังเสียงเพลงที่บ่งบอกถึงความเปลี่ยวเหงาเศร้าใจบางครั้งก็สลับด้วยความหวังและความชื่นบานมีชีวิตชีวา จนเมื่อเสียงเพลงจางหายไปเหลืออยู่แต่ความเงียบของบรรยากาศซีซิลจึงได้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“มันเป็บทเพลงที่สวยงามจับใจมากนะคะ”
“ใช่ครับ ไพเราะจับใจจริงๆ”
“เอ๊ะ...นั่นแสงอะไรคะ...ตรงขอบฟ้านั่น...?”
“แสงแรกของยามอรุณไงล่ะครับ”
ปกติซีซิลจะต้อนรับยามอรุณรุ่งด้วยความยินดีปรีดาภายหลังจากผ่านคืนที่นอนไม่หลับเพราะฝันร้ายมาแล้ว แต่สำหรับค่ำคืนนี้เธอกลับรู้สึกผิดหวังอย่างไรบอกไม่ถูก
“ก็หมายความว่าอีกไม่นานพระอาทิตย์ก็ขึ้นแล้วสินะคะ”
“ผมคิดว่าคงจะอีกสักชั่วโมงครับ”
ซีซิลดึงปีกหมวกฮู๊ดให้กระชับอยู่กับใบหน้าเมื่อบอกกับเขาว่า
“ถ้าเช่นนั้นฉันเห็นจะต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“ผมเองก็ต้องกลับด้วยเช่นกันครับคุณผู้หญิง”เขาบอก
และตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งนึกขึ้นมาได้ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าเธอคงไม่ได้พบปะสุภาพบุรุษแปลกหน้าผู้นี้อีกออกแปลกใจตัวเองอยู่ครามครันเมื่อมีความรู้สึกเสียดายผ่านวูบเข้ามาในใจ
“ลาก่อนค่ะ”เธอรีบหันหลังให้เขาและรีบรุดเดินกลับไปยังประตูหลังของคฤหาสน์เกสท์ เฮ้าส์
“มันจะต้องไม่ใช่แค่คำว่าลาก่อน”ชายหนุ่มพูดเบาๆอยู่กับตัวเอง ขณะจับตามองตามร่างในชุดสีขาวที่เร่งฝีเท้าจากไป“ผมว่า...ถ้าเราจะใช้คำว่า...ลาก่อนจนกว่าจะพบกันใหม่...มันน่าจะถูกต้องกว่า”
335K
![[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667199691_86625281.webp)
