ขอบคุณที่คุณเลือกเปิดใจอ่านนิยายเื่นี้จนถึงหน้าสุดท้าย ไม่ว่าจะอ่านรวดเดียวจบ หรือค่อย ๆ เปิดไปทีละหน้า ฉันเชื่อว่าทุกก้าวของสายตาคุณ คือสิ่งมีค่าที่สุดสำหรับนักเขียนคนหนึ่ง
ชิดตะวัน กับ ลมหนาว ไม่ใช่ตัวละครที่ถูกเขียนขึ้นเพราะอยากให้พิเศษ แต่เพราะฉันอยากเขียนถึงคนธรรมดาสองคน ที่รักกันในโลกอันไม่สมบูรณ์แบบ รักอย่างไม่เร่งรีบ ไม่ต้องพิสูจน์ใด ๆ และเลือกจะกอดกันไว้แน่น ๆ แม้จะไม่มีคำสัญญาว่า พรุ่งนี้จะดีขึ้น
ขอบคุณทุกผู้อ่านที่เดินผ่านพายุ ฝน ความสูญเสีย และความหวังไปพร้อมกัน ขอบคุณที่รักพวกเธอไปด้วยกัน อย่างที่ฉันรักพวกเขา ขอบคุณที่มองเห็น ความเงียบ เป็ภาษาหนึ่งของความรัก ขอบคุณที่เปิดพื้นที่ในหัวใจ ให้บ้านหลังเล็กหลังนี้ได้มีที่อยู่
และหากวันหนึ่ง คุณเหนื่อยล้า หรือหลงทาง ฉันหวังว่าคุณจะจำได้ว่า “ที่ไหนสักแห่ง ยังมีแสงไฟดวงเล็ก ๆ ส่องออกมาจากหน้าต่างไม้ ที่นั่น...มีคนพร้อมเปิดประตูให้คุณเสมอ”
ด้วยรัก...
รักวันจันทร์
2K
