เหลืออีก2 วันผมก็จะได้หยุด อาทิตย์นึงผมฝึกงาน 5 วันครับ หยุดเสาร์อาทิตย์ นี่ก็ฝึกมาได้3 วันแล้ว แต่ผมต้องฝึกที่นี่ 3 เดือนหวังว่าจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆนอกจากถ่ายเอกสารนะครับ
“ไอ้น้องหมอกวันนี้มีพี่เอกสารให้เอ็งช่วยกรอกนะแล้วก็เดี๋ยวเอาเอกสารไปให้ท่านรองเซ็นหน่อย”
พอพูดถึงท่านรองไม่ต้องสงสัยว่าเป็ใครมีอยู่คนเดียวครับ ท่านรองผู้จัดการแผนกผลิต หน้าดุ เสียงดัง แต่ไม่มีใครกล้าเรียกว่าทานรองต่อหน้า
“เอ่อ… ครับ”
ดูเหมือนว่าดวงจะซวยแต่เช้านะเมื่อเช้าผมก้าวขาไหนออกมาจากห้องก่อนวะ ลืมสนิทเลย
“สวัสดีครับท่านรอง Sup ฝากเอกสารมาให้เซ็นครับ”
พี่แกเงยหน้ามามองขณะที่ง่วนอยู่กับเอกสารบนโต๊ะจมูกโด่งฉิบหาย จะทิ่มหน้าจอคอมอยู่แล้ว ฮ่าๆ กูก็พูดเวอร์
“ผมบอกแล้วนะว่าไม่ให้เรียกอย่างนั้น”
อุ้ย พี่แกจำกูได้ คิ้วขมวดขนาดนั้นเสียงนี่เข้มเชียว
“ก็ท่านรอง ไม่บอกชื่อผมผมก็ต้องเรียกอย่างนี้แหละ”
“…”
“นี่เอกสารครับเซ็นตรงที่เอากระดาษแปะไว้ครับ”
“เราชื่ออะไร”
“อ่อ ผมชื่อหมอกครับ ฝึกงานอยู่แผนกบุคคล”
“เป็ลูกน้องใคร”
“Sup มายด์ครับ”
“ผมจะไม่เซ็นจนกว่าแผนกบุคคล จะหาคนงานให้ผมครบ”
“เอ่อ…เดี๋ยวนะครับ เห็นอันนี้ Sup บอกว่ารีบ”
“ก็ตามที่ผมบอก”
โหยๆ เอาไงล่ะทีนี้ พี่แกไม่ยอมเซ็นผมต้องทำไง
“เอ่อ…ท่านรองก็ช่วยผมเซ็นหน่อย เดี๋ยวผมจะรีบหาคนให้เลย”
“…”
“นะครับ ช่วยผมหน่อย”
ผมยิ้มแบบที่คิดว่าดูดีที่สุดในสามโลกไปให้ขณะท่านรองยังที่ทำหน้ามุ่ยใส่
“…งั้นเอาเอกสารมา แล้วถ้าคุณหาคนให้ไม่ได้คุณจะให้ผมทำยังไง”
“เอ่อ…ก็ไม่ต้องให้ผมผ่านฝึกงานก็ได้ครับ”
หึๆ พี่แกไม่ใช่หัวหน้าผมคงไม่มีสิทธิจะให้ผมไม่ผ่าน กูนี่ฉลาดจริงๆ
“ก็ได้ เดี๋ยวผมจะไปคุยกับผู้จัดการแผนกบุคคลเื่นี่”
เฮ้ย ฉิบหาย แบบนี้ก็ได้เหรอ ซวยแล้วกู
“เอ่อ ทะ ท่านรองครับ ผม… คือว่า”
“เอาตามนั้น คุณกลับไปหาคนให้ผมได้แล้ว”
อ๋อยกูตายแน่ แล้วกูจะโดน Sup ด่าพ่วงด้วยมั้ยเนื่ยเสือกปากไว ไปรับปากเขา ผมเดินทำหน้าเหมือนหมาหงอยออกมา
“เฮ้ย ไอ้น้องเก่งว่ะเอ็งต่อปากต่อคำกับท่านรองได้”
หืม ใครฟะ กูอารมณ์ยิ่งไม่ค่อยดีเหมือนหน้าตาอยู่
“มาฝึกงานเหรอ เจ๋งๆ ชื่อไรอ่ะ”
พี่คนนี้ใครอ่ะ หน้าตาหล่อใช้ได้แต่หล่อน้อยกว่าผมหน่อยนึง อืม กูก็ว่าไป
“เอ่อ ผมเหรอ ? ผมเป็เด็กฝึกงานชื่อหมอกครับ”
“พี่ชื่อพล อยู่คลังสินค้า”
“อ่อครับ”
“เอ็งเจ๋งมาก ไม่มีใครกล้ากับท่านรองเลยนะ”
“เอ่อครับ แต่ตอนนี้ผมกำลังจะตาย”
“เฮ้ย เป็อะไร ไปห้องพยาบาลมั้ย”
ดูพี่แกจะเป็ห่วงผมจริงจังเลยนะ
“ผมไม่ได้ป่วยหรอก แต่ดันไปรับปากเื่หาคนงานให้ท่านรองครับ”
“อ่อ ปัญหาคนงานขาดก็เป็อย่างนี้ประจำอยู่แล้ว เอ็งไม่ต้องซีเรียส”
พี่แกยิ้มๆ แต่ผมซีเรียสครับเดี๋ยวฝึกงานไม่ผ่านพอดี
“เออพี่ไปก่อน มีประชุม โชคดีเว้ย”
“ครับ”
แล้วหมาหงอยก็ต้องเดินกลับแผนกบุคคล
“เฮ้ย ทำไมท่านรองเซ็นให้เอ็งง่ายจริงวะพี่ไปตั้ง 3 รอบแล้วยังไม่เซ็นให้เลย”
“Sup คือว่าผม เอ่อ…ผมไปรับปากท่านรองว่าจะหาคนงานให้ เขาเลยยอมเซ็น ผมขอโทษ”
Sup อ้าปากตาค้างเลย ฉิบหายแล้วกู ฝึกครบ 3 วันแล้วนี่เนอะออกได้เลยมั้ยเนี่ย ฮ่วย ซวยแท้
“เฮ้ย จริงดิเอ็งกล้าไปต่อปากต่อคำกับท่านรองเหรอ”
อ้าว แกใเื่นี้เหรอะไม่ได้ใที่ผมไปรับปากท่านรองเขาเรอะ
“…”
“เจ๋งว่ะ ไม่มีใครกล้าเลยนะ กลัวหัวขาดกันหมด”
พี่แกเป็ท่านเปารึไงเครื่องปะาหัวสุนัขอะไรงี้เหรอ
“แล้วก็ถ้าผมหาคนให้ไม่ได้แกจะไม่ให้ผมผ่านการฝึกงาน”
“อ๋อ เอ็งก็เลยทำหน้าเป็หมาหงอยกลับมา?”
ใช่คร๊าบ หลอกด่ากูหน้าเหมือนหมาอีก
“… ผมขอโทษ”
“เออ ช่างมันเหอะ ยังไงก็ต้องหาอยู่แล้วแต่เื่การที่ท่านรองจะให้เอ็งไม่ผ่านการฝึกงาน ก็ยากอยู่ เพราะหัวหน้าพี่จะเป็คนพิจารณาเอง”
อ่อ พี่ผู้จัดการที่อ้วนๆใส่แว่นท่าทางใจดี คงไม่ใจร้ายกับผมหรอกนะ
“แต่ผู้จัดการก็สนิทกับท่านรอง…”
ฉิบหาย ความซวยเพิ่มขึ้น 10 ระดับ
“ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า อย่าคิดมากเอาเอกสารนี้ไปกรอกให้หน่อย”
ตลกเนอะพี่แก หน้าตาน่ารักแต่กวนตีนฉิบหาย
“เอ่อ แล้วพี่พล คลังสินค้านี่ใครอ่ะ Sup”
“หืม ถามทำไม”
“ผมเจอพี่แกที่หน้าแผนกผลิต”
“อ่อ พี่พล รองผู้จัดการแผนกคลังสินค้าน่ะไปทำงานได้แล้ว”
“ครับๆ”
นี่กูจะดีใจดีมั้ยที่หัวหน้าพูดอย่างนั้นแล้วกูต้องช่วยหาคนงานมั้ย ต้องทำยังไงมั่ง โหยกินข้าวไม่อร่อยเลย
“เป็อะไรทำหหน้าเหมือนหมาหงอย”
เอาอีกล่ะ หน้ากูเหมือนมาตรงไหน ออกจะหล่อ
“เชี่ยบาส หน้ากูเหมือนหมาตรงไหน ออกจะหล่อ”
“เราว่าน่ารักนะน่ารักเหมือนน้องหมาพันธุ์ปั๊กอ่ะ”
อ้าว ส้มจี๊ดคนสวยนี่ถ้าเธอไม่สวยผมะโถีบเลยนะ
“ก็ว่าไป เราออกจะหล่อดูดีจะไปเหมือนหมาได้ไง”
แล้วเด็กฝึกงานที่แสนน่าสงสารอย่างผมก็ต้องกินข้าวเคล้าน้ำตาไปเฮ้อ 3 เดือน กูจะรอดมั้ยน้อ
“Sup เื่หาคนงาน ให้ผมช่วยอะไรบ้างมั้ย”
“อ๋อ ได้สิ เดี๋ยวเองเอาเอกสาร Leaflet นี่ไปแจกที่ตลาดหรือแถวๆที่มีคนเยอะๆให้หน่อยได้มั้ยล่ะ”
พี่แกยื่นเอกสารใบปลิวรับสมัครงานมาให้ผมปึกนึง
“ได้ครับ เดี๋ยวเลิกงานผมจะไปแจก”
“เฮ้ย ไม่ต้องขนาดนั้น รอว่างๆวันหยุดหรือตอนเอ็งไปตลาดก็ได้”
“ไม่เป็ไรครับ Sup รับปากเขาไปแล้ว ก็ต้องทำ”
พี่แกไม่ได้ว่าอะไรแกดูชิลล์ๆนะ กูนี่ดิกลัวฉิบหาย ฝึกงานไม่ผ่าน เรียนไม่จบ หางานทำไม่ได้ กลายเป็คนไร้บ้าน เฮ่ยๆคิดไปไกลล่ะ
เย็นนี้ต้องไปปฏิบัติการลับแจกใบปลิวเพื่อรับสมัครงานที่ตลาดซักหน่อยแต่ตอนนี้ต้องกรอกเอกสารที่หัวหน้าให้มาก่อน
“ไอ้น้องหมอก กลับบ้านได้แล้ว 5 โมงแล้ว”
ผมเงยหน้ามอง Sup ที่เดินมาเตือน พี่แกคอยเตือนผมทุกวันครับ ดูเหมือนผมจะลืมเวลากลับบ้านตลอดเลย
“ครับๆ อีก 2 หน้าพี่”
“ขยันนะเองอ่ะ ไม่เข้ากับหน้าเลย”
อ้าว Sup หน้าตาผมดูเป็ยังไงเหรอ ดูเป็คนี้เีเหรอ
“หน้าตาผมดูี้เีเหรอผมว่าดูหล่อมากกว่านะ”
“ฮ่าๆ ตลกๆ หน้าเอ็งดูง่วงๆ มึนๆ อึนๆดีไง”
ดูเหมือนจะไม่ใช่คำชมเลยซักอย่าง
“แต่ก็น่ารักนะเหมือนหมาพันธุ์อะไรซักอย่างที่ตาโตๆอ่ะ”
“ปั๊กครับ พันธุ์ปั๊ก”
“เออนั่นแหละ น่ารักดี”
หืม ปั๊กอ่ะนะ น่ารัก ตาปูดๆ หน้าย่นๆอ่ะเหรอน่ารัก
“ครับ ผมจะถือว่ามันเป็คำชมก็แล้วกัน”
ผมกรอกเอกสารเสร็จเก็บสมบัติเตรียมกลับบ้านแล้วครับ
“เออ ไอ้บาสเดี๋ยวกูแวะตลาดนะจะเอาไบปลิวไปแจก”
“เลิกงานแล้วยังทำอีกเหรอวะหัวหน้ามึงใช้งานคุ้มจริงๆ”
“เปล่า กูจะเอาไปแจกเอง”
ผมยังไม่ได้เล่าสาเหตุที่ต้องทำให้มันรู้เดี๋ยวมันหัวเราะเยาะเอา
“อืมๆ เจอกัน”
แล้วเราก็แยกย้ายกันไปผมแว้นน้องฟ้าคันเดิมตรงไปที่ตลาดทันที Mission Impossible แต่มันต้อง possible ให้ได้
“รับสมัครงานครับ สวัสดิการดีมีหอพักให้อยู่ฟรีครับ”
“รายได้ดี โอทีเพียบครับพี่ ไปสมัครได้เลย”
ผมก็ประชาสัมพันธ์รับสมัครงานไปคนในตลาดมีเป็ร้อย มันต้องได้ซักคนล่ะวะ แล้วผมก็แจกไปเรื่อยๆมีเท้าใครมาหยุดยืนตรงหน้าผม ผมก็เลยยื่นใบปลิวให้ไป
“รับสมัครงานครับ โรงงาน xxx”
“…”
เงียบ ไม่รับ ผมเลยเงยหน้ามอง
“เฮ้ยท่านรอง !”
อุ้ย ท่านมาได้ไง ไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียงผมก็ไม่ได้ดู ประกาศรับสมัครงานพนักงานไลน์ผลิต ท่านรองผู้ยิ่งหญ่ายจะไปสมัครได้ไง
“เรียกผมแบบนี้อีกแล้วนะ”
แกยืนกอดอกมองหน้าผมหน้าโหดจนจะงับหัวผมอยู่แล้ว
“ก็ท่านรอง ไม่บอกชื่อผมนี่”
“… ผมชื่อเมฆา”
“อ่อครับ ท่านรอง”
“เรียกผมว่าเมฆก็ได้”
“ได้ครับ ท่านรอง”
“นี่คุณ…”
“ครับ? ท่านรอง”
“…ช่างเหอะ แล้วคุณชื่ออะไรนะ”
“อ่อ ผมชื่อ หมอก ชื่อจริง ปฐี เรียนอยู่มอ xxx ปีสี่ สาขารัฐศาสตร์ แล้วก็…”
“พอๆ นี่มายืนแจกใบปลิว?”
“ครับ รับสมัครงานผมจะหาคนงานให้ท่านรองไงครับ”
“มันจะได้ผลเหรอผมก็เห็นคนที่แผนกคุณก็ทำกัน”
“มันก็ต้องลองครับผมรับปากท่านรองไปแล้วนี่”
“คุณรู้อะไรมั้ย”
“ครับ? ท่านรอง”
“คนอื่นๆเค้าไม่เรียกผมอย่างนี้ต่อหน้าหรอก”
“อ๋อ ใช่ครับ ได้ยินมาเหมือนกัน”
“…แล้วคุณทำไมเรียกต่อหน้า”
“ก็ตอนแรกผมไม่รู้ว่าท่านรองชื่ออะไรนี่ครับ”
“แต่ตอนนี้คุณรู้แล้ว”
“ผมว่าเรียกท่านรองก็เท่ดี เหมือนรองนายกอบต. รองผบ.ตร.อะไรงี้อ่ะครับ”
“…”
พี่แกถอนหายใจแรงๆใส่หน้าผมทีนึง คนหล่อทำหน้าเบะ ก็ยังหล่ออ่ะคิดดู แล้วท่านรองสูงฉิบหายหัวผมน่าพอๆกับหัวพี่แกล่ะมั้ง อืมๆ แต่เป็หัวนมนะ
“อ้าว ท่ารองจะไปแล้วเหรอครับ”
“…”
ท่านรองแกเดินไปแล้วครับทำหน้าเหม็นขี้หน้าผมซะขนาดนั้น
ผมก็แจกไบปลิวต่อไป เดี๋ยวว่าจะแวะไปซื้อผัดไทยบ้างซักหน่อยวันนี้อยากกิน
วันรุ่งขึ้นผมก็ตื่นไปฝึกงานอย่างสดใส ลืมเื่เครียดไปเลยครับ ผมก็เป็อย่างนี้แหละเครียดได้วันเดียว ไอ้บาสมันว่าผมไม่มีอะไรในสมอง นอกจากเื่กินครับ ดูมันชมครับรอยหยักในสมองผมออกจะเยอะ เพราะกินมาม่าทุกวัน เกี่ยวกันมั้ย?
“เป็ไงวันนี้หน้าไม่เหมือนหมาหงอยแล้ว”
Sup ทักเพื่อเป็ศิริมงคลแต่เช้าเลยขอบคุณครับ
“โห Sup ใครจะหน้าเหมือนหมาได้ทุกวัน มันก็ต้องเหมือนพระเอกหนังกันบ้างแหลหะ”
“อืม เหมือนนะเื่จอห์นวิคอ่ะ”
“โห หน้าผมเหมือน คีอานู รีฟส์เลยเหรอพี่”
ภูมิใจอ่ะ หมาข้าใครอย่าแตะ
“หึ เหมือนบีเกิลหมาของจอห์นวิค ภาคแรกอ่ะ”
อืม ก็ยังดีนะบีเกิลน่ารักกว่าปั๊กหน่อยนึง
“ไม่พ้นหมาเลยอะหน้าผมเหมือนขนาดนั้นเลยเหรอ เห็นพูดหลายคนแล้ว”
กูชักไม่มั่นใจแล้วว่าพ่อแม่กูเป็ใครเป็หมารึเปล่าวะ
“ไม่ใช่หน้าเหมือน ตาเหมือนต่างหาก แบ๊วๆดี”
คำชมหรือด่ากู?ช่างเหอะ คิดซะว่าผมหน้าตาดีแล้วกัน อย่าคิดมาก
“แล้ววันนี้ให้ผมทำอะไรครับ”
“มีเรียงสัญญาจ้าง เดี๋ยวสอนแล้วก็เอาเอกสารไปให้รองผู้จัดการแผนกคลังสินค้าเซ็นหน่อย”
“ที่ชื่อพี่พลอ่ะเหรอครับ”
“ช่าย”
“ได้ครับ”
แล้วผมก็เดินไปที่แผนกคลังสินค้าผมเริ่มจับทิศทางที่ตั้งของแต่ละแผนกได้แล้ว รู้สึกว่าแผนกบุคคลจะตั้งอยู่ศูนย์กลางของโรงงานเลย
ผมเห็นพี่พลคนหล่อน้อยกว่าผมยืนคุยอยู่กับท่านรองที่หล่อมากกว่าผมหน่อยนึงอันนี้ผมยอมรับ ท่าทางเคร่งเครียดเลยถ้าผมทะเล่อทะล่าเข้าไปจะโดนกินหัวรึเปล่าเนี่ย
“ดีกันแล้วเว้ยเดี๋ยววันนี้ไปฉลองกับชั้นหน่อย”
“ไม่ว่าง ต้องพาปั๊กไปหาหมอ”
“อะไรวะเห็นหมาดีกว่าเพื่อน”
หืม ไม่ใช่เื่งานมั้ยนั่นคุยกันหน้าตาเหมือนถูกตัดเงินเดือนกันอ่ะ กูพูดแทรกได้มั้ยวะ
“เอ่อ พี่พลครับ Sup ให้เอาเอกสารมาให้เซ็นครับ”
“อ่อ ไอ้น้องหมอก ได้สิๆ วันนี้พี่อารมณ์ดี”
แล้วพี่แกก็ยื่นมือมารับแต่ดูเหมือนเพื่อนพี่จะอารมณ์เสียตลอดเวลานะ
“แล้ววันนี้มีใครมาสมัครงานรึเปล่าหล่ะ”
คนอารมณ์บูดหันมาถามผม
“ยังครับ คิดว่าพรุ่งนี้มะรืนนี้น่าจะมีมาสมัครครับ”
“มั่นใจเหลือเกินนะ”
ไม่เลยครับ ไม่มั่นใจเลยแต่กลัวเสียหน้าครับ
“ครับ ผมต้องหาคนให้ได้แน่นอนครับ”
“อืม ผมจะคอยดู”
แล้วเราก็จ้องตากันไม่ใช้เหมือนในนิยายที่จะตกหลุมรักกันอย่างนั้นนะครับแต่มันเหมือนมีกระแสไฟฟ้าช็อตดังเปรี๊ยะๆเลยครับ แฮ่ๆ เดี๋ยวบีเกิลหมาจอห์นวิคะโกัดเลย
“ขอบคุณนะครับพี่พล ผมไปแล้วนะท่านรอง”
แล้วผมก็เดินออกมาจากแผนกคลังสินค้า
“เฮ้ยเจ๋ง ไอ้น้องหมอกมันเรียกแกว่าท่านรองต่อหน้าเลย”
“…เด็กมันกวนไง เถียงคำไม่ตกฟาก”
“ฮ่าๆ ดูสมน้ำสมเนื้อแต่ไอ้น้องคนนี้มันน่ารักดีนะ”
“…”
หน้าเหมือนเ้าปั๊กต่างหาก หมาที่บ้านผมน่ารักตรงไหน ปั๊กน้อยเอ้ย
“หมาแกป่วยเหรอ”
“เออดิ ไม่ยอมกินข้าว”
หมาผมชื่อปั๊ก พันธุ์ปั๊ก ตาโตๆ แบ๊วๆเหมือนไอ้เด็กฝึกงาน ผู้ชายอะไร ตัวเล็กๆ ขาวๆ ปากแดงๆ แต่กวนตีนโคตร
375
![เมียพ่อขอทรีซั่ม 3P [PWP]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1782325376_39592941.webp)
