คุณภรรยาราคาแพงแรง 100%

บทที่ 38 ลูกของใคร? 

“แน่นอนว่ามีวิธี แต่ตอนนี้ยังทำอะไรไม่ได้”

“ทำไมล่ะ?” เฉียวอวี่โม่สะบัดมือของฉินเหลียนออกอย่างหงุดหงิด “แม่… แม่รู้ไหมว่าตอนนี้ฉันต้องอดทนแค่ไหน?”

ไม่ต้องพูดถึงการถูกกดดันจากเฉียวอันอันที่กดขี่ข่มเหงทุกที่ทุกทาง แม้แต่จิ้นเฉินก็เมินเฉยเธอไปด้วย

ทุกวันนี้ที่เธอใช้ชีวิตอยู่ ล้วนแต่ทรมาน

“แล้วฉันไม่ต้องอดทนเลยเหรอ?” ฉินเหลียนชี้ไปที่ประตูแล้วพูดอย่างโกรธเคือง “เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้ว พอเฉียวอันอันยกตำแหน่งประธานบริษัทขึ้นมา ฉันก็ถูกกดดันจนทำอะไรไม่ได้ ฉันแทบรอไม่ไหวอยากฆ่าเธอตอนนี้เสียด้วยซ้ำ แต่เฉียวอวี่โม่ พวกเราต้องอดทน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”

“ฉันทนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เฉียวอันอันย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์อาเฉิน เพื่อปกป้องมันอาเฉินยังมาเตือนฉันไม่ให้เข้าใกล้ที่นั่นถ้าไม่ได้รับอนุญาต ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ตำแหน่งคู่หมั้นของฉันคงอยู่ไม่นานแล้ว” เล็บของเธอจิกลึกลงไปในเนื้อ และตะโกนดังลั่น

ตำแหน่งคู่หมั้นของเธอที่จิ้นเฉินมอบให้ เขาก็ทำเพียงเพื่อยั่วยุเฉียวอันอันเท่านั้น

แต่ตอนนี้เฉียวอันอันย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของเขาแล้ว ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน ด้วยความรู้สึกที่เขามีต่อเฉียวอันอัน ซึ่งไม่เคยจางหายไปเลย คาดว่าคงอีกไม่นาน เขากับเฉียวอันอันก็คงกลับมาคืนดีกัน

เมื่อถึงเวลานั้น เขาจะยกเลิกการหมั้นกับเธออย่างไม่ลังเล และแต่งงานกับเฉียวอันอันแน่นอน

“อวี่โม่ แม่เข้าใจความยากลำบากของลูก แต่ตอนนี้พวกเรายังอ่อนแอ ถ้าเราโจมตีเฉียวอันอันอย่างโจ่งแจ้ง คงเป็นเราที่จะพบกับจุดจบอันน่าเศร้าแทน”

ฉินเหลียนตบบ่าของเฉียวอวี่โม่ พลางพูดข่มใจว่า “ไม่ต้องห่วง เพื่อลูก เพื่อน้องชายลูก แม่จะทำให้ลูกได้แต่งงานกับจิ้นเฉินแน่นอน”

เมื่อถึงเวลาที่เฉียวอวี่โม่แต่งงานกับจิ้นเฉิน ตระกูลจิ้นจึงจะเป็นร่มเงาให้เธอและลูกชายได้

เธอจะได้สุขสบายไปตลอดชีวิต

ความไม่สงบอย่างรุนแรงแล่นเข้ามาในใจ เฉียวอวี่โม่มองไปที่ฉินเหลียนอย่างตกใจ “น้องชาย? น้องชายอะไร?”

ฉินเหลียนลูบท้องของเธอแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

เมื่อเห็นแบบนี้ เฉียวอวี่โม่ก็เข้าใจได้ในทันที ร่างกายสั่นเทา น้ำเสียงสั่นเครือ “ลูกของใคร?”

ไม่มีทางเป็นลูกของคุณพ่อแน่ เขานอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลหลายเดือนก่อนจะเสียชีวิต

แต่ท้องของเธอกลับไม่เห็นร่องรอยใด ๆ เลย เห็นชัดเจนว่าเป็นลูกของผู้ชายคนอื่น

“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก แค่รู้ว่าน้องชายของลูกจะเป็นทายาทตระกูลเฉียวในอนาคต และจะเป็นที่พึ่งของลูกที่บ้านเกิดก็พอ แม่ยังมีธุระต้องทำ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็กลับไปก่อนเถอะ” ฉินเหลียนพูดจบ ก็เปิดประตูเดินออกไป

มองตามแผ่นหลังของเธอ สีหน้าของเฉียวอวี่โม่ดูโหดเหี้ยม นัยน์ตาราวกับชุบยาพิษ

“แม่อยากมีลูกชาย ก็ต้องดูก่อนว่าฉันจะยอมไหม!”

เธอกับฉินเหลียนเป็นแม่ลูกกันก็จริง แต่ระหว่างพวกเขาไม่ค่อยมีความผูกพันระหว่างแม่ลูกสักเท่าไร

ตอนยังเป็นเด็ก ฉินเหลียนรังเกียจที่เธอเป็นผู้หญิง คิดว่าเด็กสาวตัวน้อยไร้ประโยชน์ จึงปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา ทั้งทุบตีและดุด่า เพียงเพราะไม่สามารถทำให้พ่อของเธอพอใจ และทำให้ฉินเหลียนเข้าตระกูลเฉียวไม่ได้

กระทั่งหลายปีที่ผ่านมา หลังจากที่ฉินเหลียนแต่งงานเข้าตระกูลเฉียวสำเร็จถึงยอมแสดงบทบาทความเป็นแม่ ส่วนเธอก็ยินดีสวมบทบาทแสดงความรักที่ลึกซึ้งระหว่างแม่ลูกกับฉินเหลียน

สุดท้ายแล้ว ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวคนเดียวของฉินเหลียน ทุกอย่างของฉินเหลียนจากนี้ก็จะเป็นของเธอ

แต่ไม่คิดเลยว่า ฉินเหลียนกลับไม่เคยละทิ้งโอกาสที่จะมีลูกชาย ถ้ามีลูกกับพ่อไม่ได้ก็แค่สร้าง ‘ลูกนอกสมรส’ ขึ้นมาสักคน

ตัวอ่อนที่ยังไม่เกิดมา ยังคิดจะสืบทอดตระกูลเฉียวอีกเหรอ?

ไร้สาระจริง ๆ!

ตระกูลเฉียวเป็นของเธอ จิ้นเฉินก็เหมือนกัน ใครก็ห้ามแย่งมันไปทั้งนั้น

“ขอโทษนะแม่ แต่แม่บังคับให้ฉันต้องทำ!” เฉียวอวี่โม่พึมพำอย่างขมขื่น ก่อนจะหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เพื่อดูเบอร์โทรศัพท์ในนั้นแล้วโทรออกไป

“เฉียวอวี่โม่ คุณคิดตกลงแล้วสินะ” เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังมาจากโทรศัพท์ทันทีที่รับสาย

เฉียวอวี่โม่มองดูเมืองที่พลุกพล่านจากหน้าตึกสูง ใบหน้าไร้ความรู้สึก “ครั้งก่อนที่คุณบอกว่าจะให้การสนับสนุนฉันอย่างเต็มที่ เป็นเรื่องจริงใช่ไหม”

“แน่นอน!”

“ตกลง ที่เดิม เรามาเจอกัน”

หลังจากวางสาย เฉียวอวี่โม่ก็เดินออกไปอย่างรีบร้อน แม้กระทั่งชนกับคนอื่นระหว่างทาง ก็ไม่ได้ขอโทษสักคำ

เลขาเหยียนมองตามเธอไปอย่างรังเกียจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอีกครั้ง “ผมไม่เป็นไรครับ เอกสารผมให้คนส่งไปให้แล้ว ท่านประธานอย่าลืมตรวจสอบด้วยครับ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะเลขาเหยียน” เฉียวอันอันวางโทรศัพท์ ขอให้พนักงานโรงงานพิมพ์ข้อมูลออกมา

เธอดูผ่านตาหนึ่งรอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไร จึงมอบมันให้กับชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“คุณจิ้น นี่คือรายงานการผลิตโทรศัพท์มือถือประเภทต่าง ๆ ลองดูหน่อยสิคะ”

จิ้นเฉินส่งเสียงในลำคอ รับมาแล้วเริ่มพลิกดู หลังจากที่อ่านจบ เขาคืนเอกสารให้กันเฉียวอันอัน แววตาฉายความพอใจเล็กน้อย “ไม่เลวเลย ตามรายงานนี้ การผลิตโทรศัพท์รุ่นแรกต้องใช้เวลานานแค่ไหน?”

“สามเดือนค่ะ”

คำถามนี้ก่อนหน้านี้เธอก็เคยถามเลขาเหยียนแล้ว

สามเดือน ไม่นานเกินไป

จิ้นเฉินพอใจกับคำตอบนี้มาก “งั้นกำหนดวันวางจำหน่ายโทรศัพท์รุ่นแรกในเดือนที่สี่เลย ระหว่างนี้การทดสอบ โฆษณา โปรโมต หรืองานเปิดตัว ก็เริ่มจัดเตรียมไว้ได้แล้ว”

“ได้ค่ะ ฉันจะไปปรึกษากับเลขาเหยียน” เฉียวอันอันพยักหน้า ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ

เธอพบว่า เธอชอบพูดคุยเรื่องธุรกิจกับจิ้นเฉินมาก

มีเพียงตอนนี้เท่านั้น ที่ท่าทีของเขาที่มีต่อเธอไม่ได้เลวร้ายมาก และเขาก็ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่เกลียดชัง

เขาปฏิบัติต่อเธอในฐานะหุ้นส่วนคนหนึ่ง ด้วยสถานะที่เท่าเทียมกัน

“ไปกันเถอะ พาฉันไปดูแต่ละแผนก” จิ้นเฉินลุกขึ้นและเดินออกไป

เฉียวอันอันรีบเดินตามไปทันที

เธอเคยมาที่โรงงานนี้หลายครั้งแล้ว และคุ้นเคยกับมันอย่างดี แต่มันใหญ่เกินไป กว่าจะเดินดูให้ครบทุกแผนก ต้องใช้เวลานานพอสมควร

จิ้นเฉินเป็นคนสูงและขายาว ก้าวของเขาเร็วกว่าเธอมาก เธอต้องพยายามเดินให้ทันจังหวะของเขา และลำบากพอสมควร

อีกทั้งยังสวมรองเท้าส้นสูง หลังจากเดินไปได้ครึ่งทางของโรงงาน เท้าของเธอก็เริ่มเจ็บแปลบ

เฉียวอันอันรู้สึกเสียใจ ถ้ารู้แบบนี้เธอใส่รองเท้าส้นเตี้ยก็ดี หญิงสาวมั่นใจว่าเท้าของเธอต้องพองแน่ ๆ

“ข้างในนี้ทำอะไร?”

จิ้นเฉินหยุดอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิท พลางหันไปมองเฉียวอันอันที่เหนื่อยหอบ

เฉียวอันอันแอบขยับข้อเท้าอย่างแผ่วเบา แล้วตอบกลับไปว่า “ห้องแช่แข็ง สำหรับแช่แข็งแบตเตอรี่ค่ะ คุณจิ้น… อยากเข้าไปดูข้างในไหมคะ?”

เธอหยิบบัตรผ่านประตูออกมาจากกระเป๋า

จิ้นเฉินหลบไปด้านข้างเล็กน้อย เป็นเชิงบอกให้เธอเปิดประตู

เฉียวอันอันใช้บัตรผ่านประตูสแกนไปที่เครื่อง ตามมาด้วยเสียงดัง ‘ติ๊ด’ ประตูโลหะหนักก็ถูกปลดล็อก

เธอจับประตูแล้วผลักเข้าไปข้างใน เพิ่งจะเปิดออกเล็กน้อย ลมเย็นก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้าอย่างแรง

เฉียวอันอันสะดุ้งเฮือกด้วยความหนาว และกอดตัวเองไว้ “คุณจิ้น ข้างในหนาวมาก ไม่เข้าไปดีกว่านะคะ”

จิ้นเฉินเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้สนใจเธอ เดินตรงเข้าไปข้างใน

เฉียวอันอันกัดริมฝีปาก จำใจต้องปล่อยมือจากประตูและเดินตามเขาเข้าไป

จิ้นเฉินยืนอยู่หน้าชั้นวางของ มือถือสิ่งของชิ้นหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือเด็กครึ่งหนึ่ง กำลังพิจารณาอยู่ “แบตเตอรี่ก้อนนี้ ยังทำไม่เสร็จใช่ไหม?”

เฉียวอันอันเดินเข้าไปดู พยักหน้ารับ “ใช่ค่ะ เป็นของกึ่งสำเร็จรูป”

ในห้องแช่แข็งมีแต่แบตเตอรี่มือถือกึ่งสำเร็จรูป เพื่อป้องกันไม่ให้อนุภาคพลังงานภายในถูกออกซิไดซ์

เรื่องพวกนี้ตอนแรกเธอก็ไม่รู้ พอมาตรวจดูถึงได้รู้จากช่างเทคนิค

จิ้นเฉินวางแบตเตอรี่กลับที่เดิม

เฉียวอันอันหยิบทิชชูเปียกออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา “คุณจิ้น ที่นี่หนาวเกินไป ออกไปกันก่อนเถอะค่ะ”

ทันทีที่เธอพูดจบ เธอก็ได้ยินเสียง ‘แคร็ก’ ดังขึ้น

เฉียวอันอันสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “แย่แล้ว!”

“เป็นอะไรไป” จิ้นเฉินเช็ดมือ มองเธออย่างเฉยชา

เฉียวอันอันอ้าปากค้าง บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าตอนร้องไห้ “พวกเราถูกขังอยู่ข้างในแล้วล่ะค่ะ”