“อ่ะ..ข้ารินให้เ้าคุณหนูไป่” ยกถ้วยชามารินจนเต็มแล้วยื่นให้ไป่เยว่ชิง
“เหตุใดเ้ารินให้แค่ข้า เ้ามิดื่มรึ” ไป่เยว่ชิงกล่าวอย่างไม่ไว้ใจ 'นี่นางคิดจะแกล้งข้าใช่หรือไม่'
“สุรามีแค่ไหเดียวข้าจะแย่งเ้าได้อย่างไร เ้าเป็แขกข้าต้องเลี้ยงเ้าอย่างดีสิ อีกอย่างเมื่อวานข้าก็ชิมไปแล้วหนึ่งไหแน่ะอร่อยมากจริงๆ นะ” คะยั้นคะยอให้นางดื่มเร็วๆ
“สุราดอกท้อช่างมีกลิ่นหอมนักเป็สุราสำหรับสตรีเชิญคุณหนูไป่ดื่มเถอะ และเ้า..เหม่ยเซียนเ้าเป็เ้าบ้านจะมิยอมดื่มร่วมกับคุณหนูไป่สักถ้วยหรืออย่างไร?” เ้าหย่งเจี้ยนกล่าวพลางลอบสังเกตุใบหน้าเหม่ยเซียนเห็นนางขมวดคิ้วเป็ปมแต่ก็ตอบรับ
“ก็ได้เ้าค่ะ” ‘จิบนิดเดียวไม่เป็ไรมั้ง’ แต่เสี่ยวถงกลับยกมือปิดปาก ‘ตายแล้วคุณหนู เสียวถงเผลอใส่ยาปลุกกำหนัดลงไปทั้งห่อนะเ้าคะ..ฮืออ’
จูเหม่ยเซียนรินสุราใส่ถ้วยของตัวเองเพียงครึ่งและยกขึ้นชนกับทุกๆ คน “ดื่ม/ดื่ม/ดื่ม/ดื่ม” นางยังทำหน้าที่รินสุราต่อเนื่องให้ทุกคนอีกสามสี่ถ้วยโดยที่ไม่ลืมที่จะเปลี่ยนสุราของตนเองเป็สุราปรกติ ส่วนของคุณหนูไป่ก็เป็สุราดอกท้อสูตรพิเศษเช่นเดิม สองเค่อผ่านไปใบหน้าของเหม่ยเซียนเริ่มแดง เนื้อตัวเริ่มร้อนขึ้นแปลกๆ เหงื่อออกเต็มแผ่นหลัง ‘ยานั่นคงออกฤทธิ์ใช่หรือไม่แต่เป็ไรเราจิบไปแค่นิดเดียวเอง เราทนได้ๆ' ปลอบตัวเองเสร็จก็เหลือบมองคุณหนูไป่เห็นนางนั่งขดตัว ตัวสั่นระริก สายตาหวานเยิ้มยั่วยวน ริมฝีปากเผยอนิดๆ และเปล่งเสียงพูดยั่วยวนออกมาว่า
“องค์ชายรองเพคะ…ช่วยหม่อมฉันด้วยยเพคะ..อาาาา" มือขวาลูบไล้ตัวเอง มือซ้ายกำลังยื่นไปหาเ้าหย่งเจี้ยน เพี้ยะ!! เ้าหย่งเจี้ยนใช้หลังมือสะบัดตบอย่างแรง “อ้ะ..อาา" ไป่เยว่ชิงร้องและครางออกมาตัวสั่น
สาวใช้ของนางรีบขึ้นมาดูร้องเรียกเสียงหลง “คุณหนูเป็อันใดเ้าคะคุณหนู” ซือโถวร้องไห้ไปเขย่านางไป
สององค์ชายรับรู้ได้ทันที ว่าเป็ยาอะไรผสมในสุราดอกท้อจึงพร้อมใจกันหันมองเหม่ยเอ๋อร์เพราะนางก็ดื่มไปเช่นกันถึงแม้จะเพียงแค่ถ้วยเดียวก็ตามและภาพที่เห็นก็ทำให้สายตาพร่ามัวไปชั่วขณะ หน้าตาสวยมีเสน่ห์พวงแก้มแดงก่ำ ขบเม้มริมฝีปากเพื่อข่มกลั้นอารมณ์บางอย่างของนาง ดูช่างยั่วยวนเสียยิ่งกว่าหญิงใด ‘ข้าจะทนได้เช่นไรกัน?’
“จบเื่นี้เราต้องคุยกันยาวแน่เหม่ยเอ๋อร์….ฝูจิน!!!” หย่งเจี้ยนเรียกองครักษ์มาสั่งการ “จัดการเื่ในศาลาให้เรียบร้อยหากผู้ใดปากยาวก็จัดการให้หมด”
“พะยะค่ะ” ฝูจินรับคำ ส่วนเ้าหย่งเซิงคว้าตัวเหม่ยเอ๋อร์ขึ้นมาอุ้ม (ในท่าเ้าสาว) เรียกสาวใช้เสียงดัง
“เสี่ยวถง…นำทางข้าไปที่เรือนเหม่ยเอ๋อร์ ส่วนเ้ากงลี่ รีบไปตามท่านอาจารย์มาด่วนน!”
“เพคะ/พะยะค่ะ”
สององค์ชายสั่งการเสร็จแล้วก็รีบก้าวเท้าตามเสี่ยวถงกลับเรือนหลานฮวาทันทีโดยไม่สนใจ ไป่เยว่ชิง ที่นอนตัวสั่นพร่ำเพ้ออยู่บนศาลากับสาวใช้ของนาง…
ระหว่างทางที่เดินไปยังเรือนหลานฮวา เ้าหย่งเจี้ยนได้แต่ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์ได้เรียกทั้งตนเองและน้องสามเข้าไปพูดคุยเกี่ยวกับเื่ของบุตรสาวที่ได้รับปิ่นแทนใจทั้งสองอันด้วยความเครียดท่านอาจารย์กล่าวว่า ‘หากทั้งสองพระองค์พึงใจต่อบุตรีของกระหม่อม กระหม่อมก็ขอให้นางเป็ผู้เลือกเองจะไม่มีการบังคับใดๆและคงจะไม่เป็เื่ที่ดีนักหากบุตรสาวของกระหม่อมจะมีพระสวามีถึงสองคน’ แต่จะให้ทำเช่นไรในเมื่อทั้งเค้าและน้องสามต่างก็ปักใจรักเพียงนางั้แ่สิบชันษาแล้ว ‘เื่เก่ายังไม่ได้สะสางเหม่ยเอ๋อร์ก็มาดื่มสุราผสมยาปลุกกำหนัดซะได้..จริงสิ!!!’ ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา
“น้องสาม พี่มีเื่จะบอกเ้า” เดินเข้าไปซุบซิบอะไรบางอย่างกับน้องชายที่ยังอุ้มเหม่ยเซียนแนบอก
“ได้” หย่งเซิงยิ้มและรับคำ
“เสี่ยวถง เ้าไปเตรียมน้ำอุ่นมาเช็ดเนื้อตัวให้เหม่ยเอ๋อร์ พวกเราจะพานางไปด้านในเอง” หย่งเจี้ยนกล่าว
“เพคะ” รับคำและผละออกไปอย่างเร่งรีบ
วันนี้เป็วันปักปิ่นของนางจะให้เกิดเื่เสื่อมเสียกับนางคงไม่ดีนัก แต่ท่านอาจารย์จะให้นางเลือกเพียงหนึ่งพวกเขาก็ยอมไม่ได้เช่นกันสถานการณ์ตอนนี้ก็เป็แผนของนางที่เป็ผู้คิดใส่ยาลงในสุราเอง ก็แค่..สร้างสถานการณ์เพิ่มให้นางไม่สามารถเลือกได้เพียงหนึ่ง..ก็แค่นั้นและท่านอาจารย์จะมาเป็ผู้ยืนยันที่ดี ‘ขออภัยท่านอาจารย์ล่วงหน้าขอรับ ศิษย์ก็แค่ตาม..น้ำไป’ หย่งเจี้ยนสรุปความคิดในใจ
เดินมาถึงเรือนหลานฮวาหย่งเซิงอุ้มเหม่ยเซียนไปที่เตียงนอนวางนางลงบนที่นอนหนานุ่มยกแขนสองข้างวางขนาบศีรษะก้มลงมองสบตากับนางที่หอบหายใจถี่ๆ แววตาฉ่ำหวาน ‘พี่ขอชิมเ้าหน่อยเถอะเหม่ยเอ๋อร์’ ก้มหน้าลงบดริมฝีปากกับกลีบปากบางสวยเบาๆสลับแรงขบเม้มริมฝีปากจนเหม่ยเซียนสะดุ้ง “อื้ออ.อ” เผยอปากจะทักท้วง แต่หย่งเซิงอาศัยจังหวะสอดลิ้นเข้าไปเก็บเกี่ยวชิมรสสุราที่ยังคงติดอยู่ในปากนางอย่างไม่รู้จักพอ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันลิ้นเล็กจนเหม่ยเซียนทนไม่ไหวยกมือทุบไปด้านหลังของหย่งเซิง ปั่กๆปั่กๆๆ!! หย่งเซิงรู้สึกตัวจึงถอนจูบออกอย่างเสียดาย เหม่ยเซียนหอบหายใจรุนแรง หน้าแดงราวลูกตำลึงสุก ยกมือขึ้นปิดริมฝีปาก หย่งเซิงยกยิ้มเอื้อมมือเกลี่ยปอยผมนางเบาๆและถอยออกมาเมื่อได้ยินหย่งเจี้ยนพูด
“ยังมีสติอยู่ใช่หรือไม่เหม่ยเอ๋อร์ พี่รู้ว่าเ้าจิบสุราดอกท้อไปเพียงนิดมิเหมือนคุณหนูไป่”
54K
