หลินถิงถิงกลับมาถึงแผงขายของก็เห็นสามียุ่งอยู่กับการขายซาลาเปา มีลูกค้ามาเข้าแถวรอซื้ออยู่เป็จำนวนมาก เธอรีบเดินเข้าไปช่วยอย่างคล่องแคล่ว จนขายของให้กับลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ
“พี่ยุ่งอยู่อย่างนี้ทุกวันเลยหรือคะ” หลินถิงถิงยิ้มถามสามี
“ก็ยุ่งอย่างนี้ทุกวันนั่นล่ะ แต่มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรหรอกนะ ลูกค้าเยอะก็แสดงว่าอาหารของเราอร่อย”
“แล้ววันนี้คุณลุงใจดียังไม่มารับซาลาเปาอีกหรือคะ” หลินถิงถิงมองดูห่อซาลาเปาห้าสิบลูกยังวางอยู่ที่เดิม
“ผมยังไม่เห็นใครมารับเลย เรารออีกครู่เถอะ ถ้าสายแล้วคุณลุงยังไม่มา เราก็เอาซาลาเปาออกมาขายให้คนอื่นได้”
“พ่อหนุ่มจะทำอย่างนั้นไม่ได้นะ หากเธอเอาของนี่ไปขาย ฉันจะโกรธเธอไปตลอดเลย” ชายชราแสร้งทำท่าไม่พอใจ
“สวัสดีครับคุณปู่ ทำไมวันนี้คุณปู่มาช้าจังเลยล่ะครับ ผมนึกว่าคุณปู่จะไม่มาเสียแล้ว” หวังอี้เฉินทักทายชายชรา
“วันนี้ปู่มีธุระนิดหน่อย แต่ก็มีเื่อยากพูดกับพวกเธอด้วย จึงตั้งใจจะมารับของด้วยตัวเอง” ชายชราตอบพร้อมกับมองไปที่หลินถิงถิง
“คนนี้คือหลินถิงถิงภรรยาของผม และนี่คือหวังอิงอิงลูกสาวของผมครับ ว่าแต่คุณลุงมีเื่อะไรอย่างนั้นหรือครับ” หวังอี้ฉือถามอย่างแปลกใจ
“อีกไม่กี่วันลุงก็จะย้ายกลับไปอยู่ที่มณฑลแล้ว หลังจากนั้นคงจะไม่ได้มาสั่งซาลาเปาจากร้านเธออีกแล้วล่ะ” ชายชราพูดอย่างเกรงใจ
“เื่เล็กน้อยเท่านี้ คุณลุงไม่ต้องเกรงใจไปหรอกนะครับ” หวังอี้ฉือรีบบอกชายชรา
“มันเป็มารยาทน่ะพ่อหนุ่ม ตอนมาสั่งของจากพวกเธอ ลุงเป็คนมาสั่งด้วยตัวเอง พอจะยกเลิก ลุงก็ต้องมาด้วยตัวเองเหมือนกัน”
“คุณลุงจะเดินทางเมื่อไหร่หรือคะ” หลินถิงถิงถามชายชรา
“อีกประมาณครึ่งเดือน เธอถามทำไมหรือ”
“พี่อี้ฉือเล่าให้ฉันฟังว่าคุณลุงเป็ลูกค้ารายแรกของร้านเรา และยังเป็ลูกค้าประจำที่สั่งซาลาเปาของร้านเราเป็จำนวนมากทุกวัน ฉันถึงอยากทำอาหารจานพิเศษให้คุณลุงน่ะค่ะ เพียงแต่ว่าอาหารจานนี้อาจจะไม่ใช่ของดีราคาแพงสักเท่าไหร่”
“ไม่ต้องลำบากพวกเธอหรอก อาหารของพวกเธออร่อย จะแปลกอะไรถ้าลุงจะซื้อ ลุงไม่ได้ซื้อไปเพราะจะช่วยพวกเธอหรอกนะ”
“พรุ่งนี้ฉันจะทำอาหารจานพิเศษมาให้คุณลุงนะคะ” หลินถิงถิงบอกความตั้งใจของเธอ
“ถ้าพวกเธอตั้งใจอย่างนั้นแล้ว ลุงก็จะไม่ปฏิเสธน้ำใจของพวกเธอก็แล้วกัน พรุ่งนี้ลุงจะมารับของด้วยตัวเอง ส่วนซาลาเปาห้าสิบลูก ลุงยังรับทุกวันเหมือนเดิมจนกว่าจะถึงกำหนดย้ายบ้านของลุง”
ชายชราพูดจบก็เดินจากไปพร้อมกับถุงห่อซาลาเปาทั้งห้าสิบลูก
่บ่ายหลินถิงถิงกับหวังอี้ฉือช่วยกันเตรียมไส้ซาลาเปาสำหรับวันพรุ่งนี้
“พี่อี้ฉือคะ วันนี้ฉันเห็นน้องสาม เอ่อ...” หลินถิงถิงก้มหน้าพูดอย่างเขินอาย
“เ้าสามทำไม เขามารังแกคุณอย่างนั้นหรือ” หวังอี้ฉือถามเสียงเข้ม
“ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ คือว่าฉันเห็นน้องสามยืนกอดแล้วก็จูบอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งในเมืองน่ะค่ะ” หลินถิงถิงพูดอย่างไม่หายใจ
“กับผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่น้องสะใภ้ด้วยหรือ คุณไปเห็นพวกเขาได้ยังไง”
“ก็เมื่อเช้าที่ฉันแยกไปส่งงานปักผ้ายังไงล่ะคะ พอออกจากร้านมา ฉันก็เห็นน้องสามเดินอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางสนิทสนมกันมาก ฉันสงสัยก็เลยแอบเดินตามพวกเขาไป ไม่นานก็เห็นพวกเขาไปหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง แล้วก็...แล้วก็ทำอย่างที่ฉันเล่าให้พี่ฟังนั่นล่ะค่ะ”
“แสดงว่าเ้าสามแอบไปมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ในเมืองอย่างนั้นสินะ คุณจำบ้านหลังนั้นได้ไหม”
“จำได้สิคะ” หลินถิงถิงตอบและบอกเส้นทางไปบ้านหลังนั้นให้หวังอี้ฉือฟังอย่างละเอียด
กลางดึกหวังอี้ฉือและไฉ่เจี๋ยเดินตรงไปบ้านหวังเงียบๆ ก่อนจะหลบอยู่ข้างรั้วบ้านเพื่อคอยฟังเสียงของคนในบ้าน ไม่นานทั้งสองก็ได้ยินเสียงคนเดินมาคุยกันที่ข้างรั้ว
“คุณไปแอบดูที่บ้านน้องรองมาหลายวันแล้ว เมื่อไหร่คุณจะเข้าไปเอาเงินออกมาสักทีล่ะคะ” เสียงสะใภ้ใหญ่ถามสามี
“เมื่อก่อนเ้ารองจะออกไปขายของในเมืองคนเดียว แล้วให้สะใภ้รองอยู่เฝ้าบ้าน แต่หลายวันมานี้พวกเขาออกไปขายของพร้อมกันทั้งหมด ผมคิดว่าอีกสองวันก็จะลงมือได้แล้วล่ะ”
“ทำไมต้องรอตั้งสองวันคะ ไปพรุ่งนี้เลยไม่ได้หรือ”
“ผมรู้ว่าแต่ละวันเ้ารองขายของได้เงินมาไม่น้อย แต่คุณรู้อะไรไหม ผมเคยเห็นสะใภ้รองนั่งปักผ้าอยู่ ผ้าผืนนั้นสวยมากทีเดียว ผมมั่นใจว่าที่พวกเขาเข้าเมืองไปด้วยกันเพราะจะเอาผ้าปักผืนนี้ไปขายด้วยแน่ๆ”
“ความหมายของคุณก็คือ คุณคิดว่าภายในสองวันนี้พวกเขาจะต้องได้รับเงินจากงานปักผ้า คุณก็เลยจะรอเอาเงินก้อนนี้มาด้วยเลย อย่างนั้นใช่ไหมคะ”
“มันจะได้ไม่เสียเที่ยวยังไงล่ะ” หวังป๋อพูดอย่างมั่นใจ
“คุณฉลาดมากเลยค่ะ ฉันจะรอดูว่าถ้าเงินก้อนนี้หายไป บ้านสายรองจะทำยังไงกันต่อ”
“คุณแค่รออยู่ที่บ้าน อย่าทำตัวมีพิรุธ หากแผนการนี้ของเราสำเร็จ เราจะมีเงินเก็บไว้ให้ลูกชายของเรามากทีเดียว”
หวังป๋อไม่ได้คิดจะทำอย่างที่เขาพูดกับภรรยา แต่เขาคิดไว้ว่าถ้าได้เงินก้อนนี้มา เขาจะเข้าบ่อนไปแก้มือ หากเขาดวงดี เขาก็จะมีเงินไปใช้หนี้พนันที่บ่อน ในส่วนของสะใภ้ใหญ่กลับคิดว่าที่สามี้าเงินก้อนนี้มาก็เพื่อจะเก็บไว้ใช้สำหรับอนาคตของลูกชาย เธอจึงไม่ได้ขัดขวางการกระทำของสามี ทั้งยังสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่
แต่พวกเขาทั้งสองคนกลับไม่รู้เลยว่า หวังอี้ฉือและไฉ่เจี๋ยได้ยินแผนการของพวกเขาทั้งหมดแล้ว
557
