3 วันต่อมา ไทก็เดินทางมาถึงช่องเขาที่แผนที่บอกไว้ ช่องเขานี้ยาวประมาณ 500 เมตร ทางเดินที่ผ่านช่องเขาเป็ถนนดินกว้างประมาณ 10 เมตร สภาพถนนค่อนข้างดีทีเดียว น่าจะเคยเป็ถนนของเมืองเก่าอะไรซักแห่งหนึ่งบนดาวดวงนี้
ถ้าเขาไม่โอ้เอ้ เดินทางตามที่แผนที่นี้บอก เขาจะใช้เวลาประมาณ 1 วันอยู่บนถนนเส้นนี้ ก่อนที่จะแยกออกไปทางขวาของมันราวๆครึ่งวันก็จะถึงป่าที่มีอสูรกระต่ายจันทราอาศัยอยู่
เดิมปื๊ดไม่เลือกพาไทเดินทางไปบนถนนเพราะว่ามีโอกาสจะเจอศัตรูดักโจมตีได้โดยง่าย ไม่ว่าจะเป็อสูรหรือผู้เข้าร่วมาคนอื่น แต่ตอนนี้ต่างออกไป ไทมีความสามารถร่างกายระดับทองแดงขั้นกลางเลยทีเดียว เขาจึงไม่กลัวที่จะเดินทางไปตามถนนแต่อย่างใด
ถึงแม้ไทจะยังไม่มีทักษะต่อสู้หรืออาวุธเลย แต่ถ้าไม่เจอศัตรูที่มีระดับทองแดงขั้นสูงขึ้นไป ไทมั่นใจว่าจะเอาชนะได้อย่างสบาย
ไทเดินไปตามช่องเขาได้ครึ่งทาง ก็รู้สึกแปลกๆเหมือนมีคนหลายคนจับตามองเขาอยู่
ทันใดนั้นก็มีคนก้าวออกมาข้างหน้าขวางทางของเขาไว้ คนคนนี้เป็ผู้ชายร่างใหญ่ สูงราว 2 เมตร หัวล้าน ตามตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มือข้างหนึ่งถือค้อนขนาดใหญ่พาดไว้บนบ่า ยืนห่างจากไทประมาณ 10 เมตร
“หือ..??” ไทมองไปที่ชายคนนั้นอย่างงงๆ จู่ๆมาขวางทางเดินเขาทำไม
“นายจะเดินผ่านช่องเขานี้ ต้องจ่ายค่าผ่านทางมาก่อน” จู่ๆชายหัวล้านก็พูดออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ค่าผ่านทาง? ทำไมต้องจ่าย?” ไทถามกลับแบบงงๆ
“เอ้า ก็นี่มันช่องเขาของพวกข้า จะผ่านไปมันก็ต้องมีเงินให้พวกข้าที่เป็คนดูแลบ้างสิ อย่าลีลา จะจ่ายหรือไม่จ่าย?” ชายหัวล้านตอบมาพร้อมกับยิ้มแสยะ
“ค่าผ่านทาง เท่าไหร่รึ?” ไทถามชายหัวล้าน ถ้าเป็ได้เขาก็ยังอยากจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ไม่จำเป็
“10,000 เหรียญทอง” ชายหัวล้านบอกเขา เล่นเอาไทถึงกับใ นอกจากเงินที่ได้มาตอนเริ่มา 100 เหรียญเงินแล้ว เขายังไม่ได้รับเงินจากไหนเพิ่มเติมเลย นี่มันกรรโชกกันชัดๆ
“ไม่มีหรอก มีอยู่แค่ 100 เหรียญเงิน จะเอาไหม” ไทบอกมันด้วยเสียงที่เริ่มโกรธ นี่มันดักปล้นกันชัดๆ
“ไม่ลดราคาทั้งนั้น ถ้าไม่มี ก็ทิ้งชีวิตเอาไว้แทนละกัน” พูดจบชายหัวล้านก็ผิวปากหวิว ด้านหลังไทก็ปรากฏชายร่างใหญ่โผล่มาอีก 3 คนยืนขวางทางหนีเขาเอาไว้ ส่วนด้านหลังชายหัวล้าน ก็มีชายร่างใหญ่เพิ่มมาอีก 2 คนเช่นกัน ทั้ง 5 คนมีอาวุธครบมือ ทุกคนใช้อาวุธเป็ค้อนเหมือนกันทั้งหมด
ที่จริงชายหัวล้านไม่ได้กะว่าจะไว้ชีวิตไทอยู่แล้ว ถึงไทจะควักเงินออกมาจ่ายพวกมันได้ พวกมันก็จะหาเื่สังหารไทเพื่อขโมยของอยู่ดี
“พวกแกคิดดีแล้วรึ ที่จะทำอย่างนี้ ถ้าชั้นยั้งมือไม่อยู่ตายไปจะมาว่ากันไม่ได้นะ” ไทพูดด้วยเสียงราบเรียบ ดวงตาหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ ก่อนเอ่ยปากเตือนพวกมันด้วยความหวังดี เขายังไม่อยากฆ่าผู้เข้าร่วมาโดยไม่จำเป็
“หึๆ ฝีมือระดับตะกั่วขั้นกลางแค่คนเดียว ไม่ต้องทำมาเป็ขู่เลย ทำไมพวกข้าต้องกลัว ถ้าเป็ระดับเหล็กขั้นต้นพวกข้าอาจจะคิดดูบ้าง แถมพวกข้าก็มีกันถึง 6 คน มดปลวกอย่างแกจะรอดได้ยังไง ฮ่าๆๆๆ” ชายหัวล้านพูดพลางหัวเราะ มันเห็นเื่ที่ไทเตือนพวกมันเหมือนเป็การข่มขู่ซึ่งเป็เื่ตลกมาก ทำให้คนอื่นๆอีก 5 คนหัวเราะตามทันที
“คนระดับตะกั่วขั้นกลางมันกล้าขู่พวกเราว่ะ ฮ่าๆๆๆ มันรู้ไหมพวกเรามีระดับอะไร”
“มันคงไม่เคยต่อสู้กับคนอื่นน่ะ ที่ผ่านมาคงล่าแต่อสูรเลยไม่รู้ว่าพวกที่เขาเก่งๆ เขาอยู่ระดับตะกั่วขั้นสูงหรือระดับเหล็กขั้นต้นกันหมดแล้ว”
“ไอ้อ่อนเอ๊ย… ฝีมือแค่นี้ทำกร่าง เดี๋ยวพวกพี่จะสอนให้รู้จักว่าใครกันแน่ที่แน่จริง ฮ่าๆๆ”
ทั้ง 6 คนที่มาล้อมไท อยู่ในระดับตะกั่วขั้นสูง 5 คน ส่วนคนที่หัวโล้นซึ่งเป็หัวหน้าทีม อยู่ในระดับเหล็กขั้นต้นเลยทีเดียว พวกเขาจึงเห็นไทที่มีระดับตะกั่วขั้นกลางเป็เหมือนหมูมาขึ้นเขียง
“เฮ้อ… ฉันเตือนแล้วนะ” ไทถอนหายใจ แต่ไทก็แอบแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าพวกคนหัวล้านรู้ได้อย่างไรว่าเขามีพลังอยู่ในระดับตะกั่วขั้นกลาง
“ฆ่ามัน” ชายหัวโล้นออกคำสั่งให้ลูกน้องทั้ง 5 คนของมันลงมือ ส่วนตัวมันยืนดูแบบสบายใจ
ปกติถ้าคนที่มาผ่านทางเป็ระดับตะกั่วขั้นสูง อันธพาลกลุ่มนี้จะเข้ารุมทั้ง 6 คนเพื่อจะได้สังหารเหยื่อได้อย่างแน่นอน แต่ครั้งนี้พวกมันเห็นไทเป็แค่ระดับตะกั่วขั้นกลางเท่านั้น ตัวหัวหน้าจึงไม่อยากจะลงมือ เลือกยืนดูอย่างสบายใจ
ส่วนถ้าเป็ระดับเหล็กขั้นต้น พวกมันจะปล่อยผ่านไปทันที
ลูกน้องอันธพาลทั้ง 5 คนที่ได้รับคำสั่งจากชายหัวโล้นพุ่งเข้าหาไทจาก 5 ทิศทางทันที ด้วยความเร็วระดับตะกั่วขั้นสูงที่โจมตีกันเข้ามาทั้ง 5 ทิศทาง เหยื่อที่มีความเร็วระดับตะกั่วขั้นกลางไม่มีทางหลบพ้น
แถมพลังป้องกันระดับตะกั่วขั้นกลาง โดนคน 5 คนที่มีพลังโจมตีระดับตะกั่วขั้นสูงซึ่งมีพลังโจมตีสูงกว่าถึง 10 เท่าโจมตีพร้อมกัน ไม่ตายก็ต้องาเ็สาหัส
ตูม…
ค้อนทั้ง 5 อันทุบลงมาพร้อมกันสร้างเสียงดังสนั่น ฝุ่นคลุ้งกระจาย
แค่กๆๆ…
เสียงไอของลูกน้องบางคนที่เผลอสูดฝุ่นเข้าไปในปอด
“เป็ไงบ้าง” ชายหัวโล้นถามขึ้น เขามองไม่เห็นเหตุการณ์เพราะฝุ่นฟุ้งกระจายไปหมด
“ไม่น่ารอดลูกพี่ ไม่มีเสียงร้องแม้แต่น้อย” ลูกน้องคนหนึ่งตอบมา แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนตอนที่ทุบลงไปเขาไม่ได้รู้สึกว่าทุบโดนอะไรเลยนอกจากพื้นเท่านั้น
ซักพักฝุ่นก็จางลง
บนพื้นปรากฏหลุมขนาดใหญ่ แต่ทว่าพวกอันธพาลกลับต้องแปลกใจ
ไม่มีศพ!!!
เหยื่อของพวกเขาหายไปไหน??
ทันใดนั้นชายหัวโล้นก็รู้สึกว่ามีคนมาสะกิดไหล่จากด้านหลังเขาจึงหันขวับไปก็เห็นไทมายืนอยู่ด้านหลังของเขาแล้ว
เป็ไปไม่ได้!! มันหายตัวได้รึนี่!!
การที่ชายหัวโล้นมีระดับเหล็กขั้นต้น แต่กลับไม่เห็นการเคลื่อนไหวของไทที่มีระดับตะกั่วขั้นกลางแม้แต่น้อย เขาจึงใมาก ชายคนนี้ไปฝึกวิชาความเร็วอะไรมา? ทำไมถึงเร็วขนาดนี้??
แต่นั่นไม่น่าใเท่า ไทกำลังเงื้อหมัดอยู่เตรียมต่อยเขาเต็มแรง
ชายหัวโล้นพยายามยกแขนขึ้นป้องกัน แต่ไม่ทันเสียแล้ว ด้วยระยะประชิดขนาดนี้ กับความเร็วของไทที่อยู่ในระดับทองแดงขั้นกลาง เป็ไปไม่ได้เลยที่จะยกแขนขึ้นมาป้องกันได้ทัน
ปัง…
หมัดของไทกระแทกเข้าหน้าอกของเขาอย่างจัง
หลังของเขาะเิกระจายออก ร่างของชายหัวโล้นลอยออกไปอย่างแรงราวกับโดนรถสิบล้อพุ่งชน ก่อนลอยข้ามหัวพวกลูกน้องทั้ง 5 คนไปตกห่างจากตัวไทถึง 30 เมตร ตายในทันที
ปี๊บ… ท่านสังหารผู้ร่วมาเผ่าสุนัขระดับเหล็กขั้นต้น
“….”
ลูกน้องทั้ง 5 คนของเขาได้แต่ตกตะลึงยืนตาค้าง ชายคนนี้มีระดับแค่ตะกั่วขั้นกลางไม่ใช่รึไง ทำไมถึงชกชายหัวโล้นที่มีระดับเหล็กขั้นต้นตายภายในหมัดเดียว ไหนจะความเร็วที่หายไปอยู่ด้านหลังชายหัวโล้นได้โดยไม่รู้ตัวอีก
และเท่าที่ดู ไทยังไม่ได้ใช้ทักษะในการโจมตีใดๆเลย ที่ชกออกมาเป็หมัดธรรมดาเท่านั้น!!
ทั้ง 5 คนยังไม่ทันหายตกตะลึง ไทก็พุ่งผ่านระยะ 10 เมตรเขามาในชั่วพริบตา
ปัง…
ไทโผล่มาข้างๆลูกน้องคนหนึ่งก่อนชกอย่างแรงเข้าที่อกของชายคนนี้เช่นกัน เหยื่อหมัดของเขากระเด็นออกไปด้านหลังอย่างรุนแรงก่อนลอยไปชนเพื่อนอีกคนหนึ่งติดไปด้วยกัน กระแทกเข้ากับหน้าผาข้างทางเสียงดังสนั่น
ปึง…
แรงกระแทกจากการชกของไททำให้หน้าผาถึงกับแตกร้าวออกเป็ใยแมงมุม ร่างกายของทั้งสองคนแหลกกระจาย ทั้งสองคนตายคาที่!!!
ปี๊บ… ท่านสังหารผู้ร่วมาเผ่าสุนัขระดับตะกั่วขั้นปลาย
ปี๊บ… ท่านสังหารผู้ร่วมาเผ่าสุนัขระดับตะกั่วขั้นปลาย
“อ๊าก… หนี” ลูกน้องที่เหลืออีก 3 คนรีบวิ่งหนีไปทันที ใครจะไปสู้ปีศาจที่มีความเร็วและพลังทำลายขนาดนี้ได้ ทั้ง 3 คนจึงพยายามวิ่งหนีอย่างเร้วที่สุดเพื่อจะรักษาชีวิตตัวเองไว้ โดยมีสองคนวิ่งสวนไปในทางที่ไทเดินเข้ามา อีกหนึ่งคนวิ่งย้อนไปฝั่งตรงกันข้าม
ฝุ่บ…
เสียงลมวิ่งผ่านแทรกกลางระหว่างลูกน้องสองคนที่วิ่งหนีไปทางเดียวกัน ก่อนที่ทั้งสองคนจะรู้สึกว่ามีมือที่แข็งแรงปานคีมเหล็กจับที่หน้าของเขาทั้งสองคนกระชากสวนทางกับแรงวิ่ง เขาทั้งสองคนถึงกับลอยขึ้นทั้งตัว โดยที่หัวของเขาทั้งสองคนยังถูกจับอยู่ในมือของไท
ตูม…
ไทฟาดทั้งสองคนลงพื้นข้างตัวอย่างรุนแรง พื้นถึงกับยุบเป็หลุมสองหลุมข้างลำตัว หัวทั้งสองคนะเิกระจาย ตายในทันที!!
ปี๊บ… ท่านสังหารผู้ร่วมาเผ่าสุนัขระดับตะกั่วขั้นปลาย
ปี๊บ… ท่านสังหารผู้ร่วมาเผ่าสุนัขระดับตะกั่วขั้นปลาย
ลูกน้องอันธพาลชายที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวได้ยินเสียงจากอีกฝั่งหนึ่งก็ร้องเสียงหลงสับตีนหนีแบบไม่คิดชีวิต แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไร
เขาหนีไปได้เพียงไม่ถึงสิบก้าว ก็รู้สึกถึงแรงอันหนักหน่วงจับที่คอของเขาจากด้านหน้าอย่างแรงพร้อมยกขึ้น เขาได้แต่ดิ้นกระแด่วๆขาเตะอากาศไม่สามารถทำอะไรได้
“บอกมา ว่าพวกแกรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ในระดับตะกั่วขั้นกลาง” ไทถามมัน ที่จริงไทจะฆ่ามันไปเลยก็ได้ แต่เขากำลังสงสัยว่าพวกอันธพาลรู้ระดับของเขาได้อย่างไร ถึงแม้จะเป็การรู้ข้อมูลคู่ต่อสู้อย่างหยาบๆ แต่มันก็น่าจะช่วยให้ไทมีโอกาสเอาตัวรอดได้มากขึ้น
“บอกแล้วๆ ท่านอย่าฆ่าข้าเลย หัวหน้ามีไอเทมที่ชื่อว่า “Detector” มันช่วยบอกระดับคร่าวๆของอสูรและผู้เข้าร่วมาได้” มันรีบบอกข้อมูลไทอย่างหวาดกลัว ชายคนนี้ลงมือเพียงสามครั้งก็ฆ่าหัวหน้าและเพื่อนของเขาไปถึง 5 คน เขาตัวคนเดียวจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร
“แล้วถนนนี่ไปไหน” ไทถามพลางชี้ไปด้านหน้า
“มันพาไปหาเมืองร้างของชนเผ่าพื้นเมือง แต่ตอนนี้ในเมืองก็ไม่เหลืออะไรแล้ว คนอื่นกวาดของไปเกลี้ยงแล้ว” มันรีบบอกไทด้วยตัวที่สั่นเทา
“ขอบใจมากสำหรับข้อมูล คราวหลังก็อย่าไปปล้นชิงใครเขาล่ะ” ไทบอกมันแต่มือยังไม่คลายออกจากคอของลูกน้องอันธพาล
“ไม่มี ไม่มีความหลังแล้ว นี่ท่านจะปล่อยข้าใช่ไหม ขอบคุณ ขอบคุณมาก” มันรีบยิ้มอย่างยินดี ตราบใดที่มีชีวิตรอด มันก็ยังสามารถเพิ่มระดับและมาเอาคืนไททีหลังได้
“ปล่อยรึ ขยะสังคมแบบพวกแกปล่อยไปก็ต้องกลับมาแว้งกัดข้าแน่นอน ที่บอกว่าคราวหลังอย่าไปปล้นใครน่ะ หมายถึงชาติหน้าต่างหาก” ไทตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมก่อนค่อยๆบีบมือแรงขึ้น
“ไม่นะ… แกหลอกข้า แกจะต้องไม่ตายดีแน่นอน อ๊าก...” มันดิ้นอย่างรุนแรง พยายามจะให้หลุดมือของไทให้ได้ แต่มันก็เป็การดิ้นรนครั้งสุดท้าย
กร๊อบ…
หลังจากสิ้นเสียงคอหัก ร่างของลูกน้องอันธพาลก็ไม่ไหวติง
ปี๊บ… ท่านสังหารผู้ร่วมาเผ่าสุนัขระดับตะกั่วขั้นปลาย
ร่างกายไบโอโรบอทถึงแม้ว่าจะทำมาให้ทนทานและตายยากพอสมควร แต่ก็มีจุดอ่อนไม่ต่างจากร่างกายของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็ หัว หัวใจ คอ หากจุดสำคัญพวกนี้ถูกทำลายก็จะตายในครั้งเดียวได้เช่นกัน
หลังจากที่ไทกวาดล้างพวกอันธพาลหมดแล้ว เขาก็ไล่เก็บเกี่ยวร่างไบโอโรบอทของพวกมันเริ่มจากชายหัวโล้นที่เป็หัวหน้าของพวกมันก่อน
ปี๊บ.. ท่านได้รับ Detector
ปี๊บ.. ท่านได้รับเงิน 151,248 เหรียญทอง
ปี๊บ.. ท่านได้รับค้อนเหล็กพสุธา
ปี๊บ.. ท่านได้รับ...
ไทที่ได้รับ Detector และเงินถึง 151,248 เหรียญทองก็ดีใจเป็อย่างมาก เงินจำนวนนี้เขาสามารถแลกเป็เงินบาทได้ถึง 151,248 บาท เท่ากับเงินเดือนที่เขาจะได้รับจากปื๊ดถึง 3 เดือนเลยทีเดียว ส่วนค้อนเหล็กพสุธาเป็อาวุธระดับเหล็กขั้นต้น ไทไม่สนใจจะใช้อาวุธประเภทนี้อยู่แล้วจึงโยนมันเข้ากำไลมิติไป ของที่เหลือเป็พวกน้ำยาเติมพลังระดับตะกั่ว ยาแก้พิษ ซึ่งไทไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เขาลองหยิบ Detector ขึ้นมาดู รูปร่างของมันเป็แหวนสีเงิน ดูไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร ไทลองเปิดดูความสามารถของมัน
Detector
ท่านอยากสอดรู้สอดเห็นเื่ของชาวบ้านใช่ไหม เราจัดให้ เพียงแค่ท่านสวม Detector ท่านก็จะเห็นทันทีว่าชาวบ้านเ่าั้มีความแข็งแกร่งระดับเท่าไหร่
ไอเท็มไร้ระดับ
คุณสมบัติ
สามารถบอกระดับความแข็งแกร่งของไบโอโรบอทและอสูรที่มีความแข็งแกร่งไม่เกิน 2 ระดับจากผู้ใช้ โดยจะบอกระดับขั้นอย่างหยาบๆ แค่ 3 ขั้น คือ ขั้นต่ำ, ขั้นกลาง, ขั้นสูง เท่านั้น
“ทำไมเป็คำอธิบายไอเทมที่อ่านแล้วทำให้รู้สึกเหมือนเราเป็คนไม่ดีกันนะ” ไทอ่านคำอธิบายของไอเทมชิ้นนี้แล้ว็รู้สึกตะหงิดๆใจเหมือนตนเองเป็พวกสอดรู้สอดเห็น แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงความสามารถมันก็เป็ประโยชน์กับเขา เขาจึงใส่มันไว้
หลังจากนั้นไทก็เก็บเกี่ยวร่างของลูกน้องอันธพาล ทั้ง 5 ร่าง ซึ่งเขาได้เงินมาอีกประมาณ 50,000 เหรียญทอง ค้อนตะกั่วซึ่งเป็อาวุธระดับตะกั่วขั้นสูงอีก 5 อัน ที่เหลือเป็พวกน้ำยาเติมพลังระดับตะกั่วซึ่งไม่มีประโยชน์กับไทในตอนนี้แล้ว
“จะว่าไป การสังหารผู้ร่วมานี่ก็ให้ผลตอบแทนที่ดีกว่าการสังหารอสูรเยอะเลย” ไทบอกกับตัวเอง จะเห็นว่า การที่เขาสังหารคนไปเพียง 6 คน เขาได้ Detector และเงินถึงสองแสนเหรียญทอง เป็ผลตอบแทนที่ดีมาก ไทตัดสินใจว่า ถ้ามีคนมาหาเื่เขาอีก เขาจะฆ่าไม่เลี้ยง
หลังจากเก็บเกี่ยวเสร็จ ไทก็ออกเดินทางต่อไปยังจุดหมายของเขา อสูรกระต่ายจันทรา...
462
