มาเฟียร้างรัก_End

    บทที่ 7 เผลอตัวเผลอใจ... 75%

                    “อึ อืม... อื้ออออออ......”         ปณยาส่งเสียงครวญครางดังออกมาจากในลำคอระหง ดวงตากลมโตถูกปิดด้วยเปลือกตาที่มีขึ้นตาเป็นแพงยาวงอน ใบหน้าสวยใสเชิดขึ้นกับหมอน ร่างบางสั่นเทา สะดุ้งครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อมือใหญ่ลูบไล้ไปตรงไหนๆของเรือนร...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ