บทที่4
ตอนที่ 1 มีใจ
ณ หอพักพิกุลทอง เวลา 20.22 กริ่งๆๆ มีคนโทรเข้า มีคนโทรเข้า รับสายด้วย รับสายด้วย เสียงโทรสับของคนร่างบางดังอย่างต่อเนื่อง โดยที่เ้าห้องไม้ได้อยู่ในห้อง โดยร่างบางได้ออกมาซักผ้าที่ใต้หอจึงไม่ได้เอาโทรสับลงมาด้วย เพราะกะว่าเดี่ยวก็ขึ้นไปแล้วคงไม่มีใครโทรมาหรอกมั้งเพราะกลุ่มเพื่อนส่วนมากก็จะแชทคุยกันซะมากกว่า พอรเ้าของห้องประตูห้องเข้าเสียงโทรสับก็ยังดังอยู่อย่างนั้น มีคนโทรเข้ารับสายด้วย อ้าวใครโทรมาล่ะนั้น ค้าบๆมาแล้วๆค้าบ เ้าของมือถือหยิบโทรสับขึ้นมาดูปลายสาย นั้นเป็ แม่ ของร่างบางได้โทรเข้ามาเป็รอบที่สามแล้ว
ฟ้า ฮัลโหลค้าบแม่
แม่ ฮัลโหลฟ้าลูก นอนแล้วหรอลูกแม่โทรมากวนเวลานอนลูกหรือป่าว
ฟ้า เปล่าครับแม่ ฟ้ายังไม่ได้นอน
แม่ อ้าวหรอลูก แม่โทรไป3สายแล้วไม่เห็นรับสายแม่ก็นึกว่านอนแล้ว
ฟ้า อ่อหนูไปซักผ้าข้างล้างหออ่ะแม่ หนูไม่ได้เอาโทรสับด้วย แล้วแม่ทำอะไรอยู่ครับ
แม่ เนี้ยะแม่กำลังทำแกงเลียงที่หนูชอบกิน ให้พ่อกับย่ากินนะลูก แล้วหนูล่ะฟ้ากินข้าวแล้วยังหึ
ฟ้า หนูยังไม่กินเลยแม่ พอดีเก็บห้องเสร็จนะ เดี่ยวหนูว่าจะไปกับเพื่อนอยู่ครับ
แม่ กินข้าวให้ตรงเวลาน่ะลูกแม่เป็ห่วงอยู่ไกลหูไกลพ่อแม่ เกิดเป็อะไรขึ้นมาใครจะดูแลล่ะลูก แค่นี้แม่ก็รู็สึกผิดที่ลูกคนเดี่ยวแท้แม่ไม่มีปัญญาส่งให้เรียนหนังสือเหมือนพ่อแม่คนอื่นเขา หนูต้องทำงานส่งตัวเองเรียน แม่นี้เป็แม่ที่ไม่ดีเลยเนอะ แม่เรียนมาน้อยจบแค่ม.3 ทำงานได้แค่รับจ้างไปวันๆอยู่ได้ก็เพราะเงินของหนูส่งมาให้ใช้ แต่แม่ก็ไม่ได้ใช้อะไรมาก แม่ก็เก็บไว้ให้หนูแหละน่ะฟ้า แม่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าที่ตนไม่มีปัญญาส่งลูกแท้ตัวเองเรียนหนังได้จนลูกต้องมาหาเงินเรียน แถมยังส่งเงินมาให้ตนและครอบครัวใช้อีก
ฟ้า แม่ไม่พูดอย่างงั้นแม่ แม่เลี้ยงฟ้ามาจนโตได้ขนาดนี้แม่ก็ภูมิใจน่ะครับเพระาแม่เลี้ยงลูกให้เก่ง ให้รู้คุณค่าของสิ่งต่างกว่าจะได้มามันต้องแรงกายมากขนาดไหน และแม่ต้องภูมิใจน่ะเพราะหนูได้เป็ผู้จัดการร้านแล้วน่ะแม่
แม่ อะไรน่ะลูกหนูได้เป็ผู้จัดการั้แ่เมื่อไหร่ แม่ดีใจด้วยน่ะลูกฟ้า
ฟ้า หนูเป็ได้4เดือนแล้วครับแม่ เฮียเ้าของเขาพิ่มเงินเดือนให้หนูด้วยน่ะ แม่ไม่ต้องเื่เงินเลยน่ะเพราะตอนนี้หนูมีเงินจ่ายค่าเทอม ค่าห้อง ค่ากินทั้งหมด และยังมีเงินเหลือให้แม่อีกด้วยน่ะ เพราะฉนั้นแม่ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกน่ะครับ
แม่ โอเคๆแม่จะได้ไม่ต้องความเป็ของลูก เออตะกี้พูดถึงค่าเทอม วันนี้มหาลัยเป็ใช่ไมลูก เรียนเป็ยังไงบ้าง สนุกไมเล่าให้แม่ฟังหน่อยสิแล้วคณะที่ลูกเรียนนะอาจารย์เขาสอนดีไม มีใครมารังแก แกล้งรึป่าว เนี้ยะ พอแม่พูดมีคนแกล้งลูกหรือ ในหัวของฟ้าก็มีภาพเมฆลอยขึ้นมาทันทีแต่เพื่อความสบายใจของผู้เป็แม่ ฟ้าจึงเลือกตอบว่าไม่มี เพื่อที่ว่าแม่จะได้ต้องกังวลเื่ของตัว เพราะเื่ของแม่นั้นก็เคลียดมากพออยู่แล้วจึงไม่อยาดไปเพิ่มเื่ปวดหัวให้ผู้เป็แม่อีก
ฟ้า ไม่มีหรอกแม่ ใครจะกล้าแกล้งฟ้า มีไอเนตรทั้งคนใครมาแกล้งฟ้าฟ้าให้มันจัดการหมดอ่ะบอกเลย (มันนี้แหละตัวเริ่มแกล้งคนแรกเลย)
เนตร ฮัดชิ่ว!!!!! ใครนินทากูว่ะ
แม่ เออฟ้าลูก พ่อกับย่าเค้า เค้าบอกคิดถึงลูกนะปิดเทอมมากลับบ้านมาหาย่าหน่อยน่ะลูก ฟ้าเอ่ยหลานรักของย่ากลับมาให้ย่ากอดหน่อยน่ะลูกน่ะย่าคิดถึงเอ็งทุกวันเลยย พ่อก็คิดถึงลูกน่ะฟ้า หนูกลับมาพ่อจะล้มหมูฉลองเลยน่ะลูกน่ะ คิดถึงน่ะลูกรักของพ่อ
ฟ้าได้ยินเสียงย่าแม่และพ่อ น้ำตาของร่างบางก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ พร้อมพูดด้วยเสียงสะอืนใส่โทรสับไป
ฟ้า หนูก็คิดถึงพ่แม่และย่ามากน่ะจ่ะ หนูจะรีบเรียนรีบหาเงินเพื่อจะให้บ้านเราไม่ลำบากอีกน่ะจ่ะ ฮือฮืออืออือ
แม่ ไม่ต้องร้องน้าเด็กดีของแม่ ป่ะป่ะไปกินข้าวได้แล้วน่ะลูก เดี่ยวพ่อกับย่ากินแกงเลียงหมดแม่ไม่ได้กินแล้วเนี้ย กินรอกันบางสิแหม่....
ฟ้า โอเครับแม่ รักแม่พ่อและย่าน่ะครับ ทันทีที่ปลายสายตัดสายไป ฟ้ากลั้นน้ำไว้ไม่อยู่ น้ำตาไหลอาบแก้มร่างบางควบคุมไม่ได้ แต่ไม่น้ำตาจะแห้งก็มีเสียงโทรสัพดังขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้หน้าไม่ได้แสดงรายชื่อผู้โทร ฟ้าจึงไม่ว่าเป็ใคร
ฟ้า ฮัลโหลสวัสดีครับ
? สวัสดีครับ คุณฟ้า
ฟ้า นี้ใครครับรู้จักชื่อผมได้ไงครับ
? พอดีผมได้เบอร์นี้ มีคนให้เบอร์คุณเบอร์กับผมนะครับ
ฟ้า ผมว่าคุณเป็ใครครับ ถ้าไม่บอกผมจะว่างแล้วน่ะครับ
? ยะอย่าพึ่ง อ่ะๆบอก็ได้ ผมก็คือ พี่เมฆสุดหล่อไงล่ะ
ฟ้า พี่เมฆ!!!!!! เชี้ย!!แล้วพี่มึงเอาเบอร์ผมมาจากไหน
เมฆ พี่ขอไม่บอกน่ะครับ พอดีคนที่ให้เบอร์เนี้ยเขาห้ามให้บอกชื่อเขาอ่ะพี่ต้องรักษาสัญญาน่ะครับ
ฟ้า งั้นก็เื่ของพี่เถอะ แล้วพี่มีธุระอะไรกับผมไม่ทราบครับ ร่างบางเสียงเรียบเพื่อเก็บเสียงสะอืนของตนเอง
เมฆ พี่จะโทรมาขอโทษน้องครับ
ฟ้า พี่จะมาขอโทษอะไรอีกเมือเย็นพี่ก็ขอโทษไปแล้วไม่ใช่หรอ จะขอโทษอะไรอีกครับ อย่างผมไม่โกรธอะไรพี่แล้วน่ะครับ เพราะผมเป็คนผิดเองจริงๆ
ร่างบางอธิบายให้รุ่นพี่ฟัง ด้วยน่ะเสียงเก็บการสะอืนไม่อยู่แล้วตอนนี้ ร่างบางไม่เศร้าเสียงอะไร แต่เนื้อจากอารมณ์เคิดถึงความมันยังค้างโดยต้องใช้เวลาในการปรับอารมณ์ สักพักถึงจะกลับมาปกติ โดยรุ่นพี่เมื่อได้ยินเสียงฟ้าสะอืนออกมากก็การเป็ห่วงอีกฝ่ายขึ้นมา เพราะกลัวว่าจะพูดอะไรผิดไป
เมฆ ฟ้าเป็อะไรครับร้องให้ทำไมครับ พี่พูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ฟ้าตอบพี่หน่อย ฟ้า ต้นสายะโเรียกปลายสายหลายรอบ แต่ปลายสายกลับมีแค่เสียงสะอืนตอบกลับมาเท่านั้น ฟ้าเป็ไรหรือป่าว ฟ้าตอบพี่หน่อย ไม่นานเสียงร่างบางก็ตอบกลับ
ฟ้า อะไรพี่ ะโทำไมหูจะแตกอยู่แล้ว ไม่ได้ร้องให้ แค่อารมณคิดถึงคนที่บ้านมันค้างเลยหยุดสะอืนไม่ได้ ที่เงียบไปอ่ะไปปรับอาราณ์นิดหน่อย เป็ใไปได้ มีอะไรอีกไม
เมฆ อารมณ์ค้าง ? อารมมณ์ค้าง เมฆทวนคำพูดของร่างบางไปมาโดยไม่เข้าใจกับคำๆนี้
ฟ้า อารมณ์คิดถึงโว้ย ไม่เคยเป็ไง เวลาเศร้า หรือเสียใจหนักๆ ถึงจะหยุดร้องแล้วก็เถอะแต่ความเศร้ามันอยู่ไปสะกิดนิดเดียวก็ร้องอีกได้น่ะ
เมฆ ไม่เคยอ่ะ !! รุ่นพี่ตอบตามความจริงไม่ได้กวนตีนแต่อย่างใด
ฟ้า แล้วโทรมาเพื่อมาขอโทษแค่นี้ หรอ? หรือมีอะไรอีกไม จะไปกินข้าวแล้ว ร่างบางพูดปัดเพื่อให้อีกฝ่ายว่างสายไป แต่!!
เมฆ จะไปกินข้าวหรอ ไปกับพี่ไมเดี่ยวพี่แนะนำร้านอร่อยๆ
ฟ้า จะไปก็ไปคนเดียวสิ จะมารับทำไม เสียเวลาป่าวๆ เปลื้องน้ำมันด้วย ไม่ได้ต้องครับ แต่ก็ขอบคุณน่ะครับที่ชวนผม
เมฆ พี่เสียเวลาหรอก พอดีพี่มาแถวหอน้องฟ้าพอดีเลย ที่จริงเมฆจะชวนร่างบางไปเลี้ยงข่าวอยู่แล้วเพื่อคำขอโทษ ตามที่เฮียบอยบอกให้เริ่มทำดีกับเขาแล้วเขาจะหายโกรธเอง /อ่ะเลี้ยงด้วยเลยอ่ะเพื่อคำขอโทษ
ฟ้า พี่มาทำอะไรแถวนี้ พี่ต้องเลี้ยงผมหรอกครับ ผมเกรงใจ
เมฆ เถอะหนามาเร็วๆลงมาเร็วๆพี่รอหน้าหอแล้วเนี้ย ชายหนุ่มได้สอบถามที่อยู่จากพนักงานที่ร้านเฮียบอยมาเรียบร้อยว่าหอพีกของฟ้านั้นอยู่ตรงไหน
ฟ้า ห้ะอยู่หน้าหอแล้ว นี้พี่รู้ได้ไงเนี้ยว่านี้หอผม หรือว่าแอบตามผมมา
เมฆ ป่าวพี่สายค่อยบอก นะลงเร็วๆ หิวแล้วนี้
จากฟ้าก็ยอมขึ้นรถไปกับเมฆ มุ้งหน้าไปที่อาหารชื่อดังแห่งหนึ่งแถวใจกลางเมืองกรุงเทพ พี่พาผมมาทำไมที่เนี้ยมันแพงมากเลยเลยน่ะกลับเถอะ กินร้านธรรมดาก็ได้ ร่างบางค้านทันทีหลังเห็นร้านที่รุ่นพี่คนนี้พามา
เมฆ พี่จองโต็ะไว้แล้ว ถ้าไม่ไปพี่เสียงเงินฟรีน่ะ
ฟ้า แล้วใครให้พี่มาจองไว้ล่ะ พี่มึงไม่เอาๆ
เมฆเห็นร่งบางทำท่าจะไม่เข้าอย่างเดียวเขาจึงจับมือจูงมือร่างบางเขาไปในร้าน โดยตัวมีการตกแต่งสุดหรูหร่า มีเชฟระดับต้นๆของเมืองไทย หมุนเวียนกันมาทำงานที่นี้เป็ประจำ โดยราคาเริ่มต้นที่ 5999 บาท จนถึง20,500บาทกันเลยที่เดี่ยว โดยวันนี้ เมฆได้จองโต็ะอาหารราคา 7990 บาท ซึ่งถือว่าไม่แพงสำหรับคนในร้านนี้แต่ นั้นคือครึ่งหนึ่งของเงินเดินของฟ้าเลยทีเดียว พอนั้งลงที่โต็ะบริกรก็ทำการรินเครื่องดื่ม ให้แก่ลูกค้าทั้งสองและอาหารก็ถูกยกมาเสริฟ์ เรียงตามลำดับ ั้แ่ อาหารเรียกน้ำย่อย สลัด ซุป จานหลัก และตบท้ายด้วยของหวานล้างปาก ร่างบางไม่อยากจะเชื่อว่าอาหารไม่กี่อย่าง จะราคาแพงได้ขนาดนี้ แต่เข้าใจว่าเป็เพราะวัตถุดิบนั้นมีแต่ของดีๆที่คนธรรมดานั้นคงไม่ซื้ออย่างแน่นอน จนฟ้ารู้สึกว่ารุ่นพี่คนนี้ทำไมถึงใจดีกับตนจัง จากการอคติก็เริ่มกลายเป็การที่รู้สึกดี
เอาล่ะครับก็จบลงไปแล้วสำหรับบที่4 ตอนที่1 กับนิยายแอบรักนายช่างตัดเสื้อ เนื้อเื่ตอนนี้อาจยาวนิดนึ่งครับ
หากชอบผลงานก็อย่าลืมกดไลค์กดแชร์ และกอิดตามเพื่อเป็กำลังให้ผู้เขียนด้สน่ะครับ
684
