อีกแค่สามก้าวเท่านั้น จะถึงตัวเฉิงซีซวนหัวหน้าของมันแล้ว หากแม้นกำจัดมันได้ พวกที่เหลือย่อมระส่ำระสาย แต่กำลังภายในของเฟยฮุ่ยดันหมดลงเสียก่อน และนางกำลังตกอยู่ในวงล้อม หอกเกือบสิบเล่มพุ่งเข้าใส่ไม่ยั้ง เฟยฮุ่ยที่ความเร็วลดลง เริ่มหลบหลีกได้ลำบากขึ้นเรื่อยๆ
"น้องฮุ่ย! อย่าเพิ่งใจเสีย พี่มาช่วยแล้ว" หนิงเฟิ่งที่รอจังหวะอยู่เข้ามาขวางไว้ได้ทัน เฟยฮุ่ยพยายามเดิมลมปราณอีกครั้งแต่ พบว่ากำลังภายในเหลือเพียงเล็ก จึงได้แต่หลบหลีกไปมาเพื่อรักษาชีวิต ศิษย์คนอื่นๆ ที่อยู่กลางสะพานก็เริ่มตกที่นั่งเดียวกัน เพราะฝีมือยังห่างจากหนิงเฟิ่งอยู่มาก
"พวกเราบุกได้!" จิวซินกับศิษย์สำนักเฟยหลงที่ซ่อนตัวอยู่ทั้งสองฝั่งของคอสะพาน ออกมาโจมตีพร้อมกัน จนหน่วยหมาป่าทมิฬซึ่งไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกซุ่มโจมตีเช่นนี้ เริ่มไม่เป็รูปขบวน และถูกสังหารเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
"ถอยก่อน!" เฉิงซีซวนรู้ว่าโดนกับดัก จึงสั่งหน่วยถอนกำลังออกมา อาการาเ็ที่เกิดจากฝีมือของเฟยฮุ่ยกำเริบหนักขึ้นเรื่อยๆ จนหน้าของมันซีดขาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่ต้องตามมันไป รวมกลุ่มกันไว้" หนิงเฟิ่งสั่งทุกคนไม่ต้องตาม เพราะเห็นว่าไม่เกิดประโยชน์ที่จะไล่สุนัขจนตรอก รังแต่จะเกิดอันตราย
เฉิงซีซวน มองเฟยฮุ่ยด้วยความเจ็บแค้นใจทั้งพ่ายแพ้ในฝีมือ ทั้งหลงกลอุบายจนกำลังพลสูญเสียไปจนเหลือเพียงหนึ่งในสาม ฝืนทำการต่อไปอาจจะต้องสูญสิ้นทั้งหน่วยเป็แน่
"ถางห้าวซาน รับคำสั่งข้า..." เฉิงซีซวน เรียกรองหัวหน้าหน่วยมารับคำสั่ง
"ครับ..หัวหน้าเฉิง"
"เ้านำกำลังพลที่เหลือกลับไป รายงานให้ท่านนายกองเฉิน ทราบว่า เป้าหมายของเรา ถูกคุ้มครองโดยสตรีเป็ผู้นำการต่อสู้และฝีมือนางนั้นกล้าแกร่งมาก ขอให้ท่านจงอย่าได้ประมาท โปรดจงใช้กำลังให้เต็มที่ในการไล่ล่าบดขยี้พวกนางให้สิ้นซาก กู้คืนศักดิ์ศรี ของหน่วยหมาป่าทมิฬ ให้ข้าด้วย" เฉิงซีซวน สั่งให้ได้ยินทั้งสองฝ่ายราวกับว่า เป็คำพยาบาททิ้งท้าย พอสั่งการจบ เฉิงซีซวนก็พลันสิ้นใจหล่นจากหลังม้าลงมาตายในทันที
หลังจากหน่วยหมาป่าทมิฬเดินทางกลับไปแล้ว พวกของเฟยฮุ่ยก็ข้ามสะพานไปอย่างง่ายดาย แต่สุดท้ายก็ยังคงต้องทำตามแผนเดิม คือทำลายสะพานทิ้งเพื่อขัดขวางการติดตาม
"เฟยฮุ่ย...พวกเราไม่มีคนเสียชีวิต แต่าเ็หลายคนอยู่ ที่สาหัสมีเพียงหนึ่ง" หานเทียนเสียงรายงานความสูญเสีย
"ใคราเ็สาหัส อาการเป็เช่นไรบ้าง.."
"เสี่ยวอี้ ถูกแทงที่ท้อง อาการมิสู้ดีนัก แผลลึกพอควร" หานเทียนเสียงบอกอาการด้วยความหนักใจ
"น้องเสี่ยวอี้เหรอ ให้เขาพักผ่อน...เ้าดูเื่การรักษาให้เขาได้ใช่ไหม" เฟยฮุ่ยฝากเื่นี้ให้หานเทียนเสียงดูแล
"เื่รักษาข้าทำอยู่แล้ว แต่เื่พักผ่อนนี่สิ เ้าก็รู้เราต้องเร่งเดินทาง" หานเทียนเสียงแจ้งข้อสำคัญ
"แล้วจะทำเช่นไร"
"คงต้องใส่รถลากไป...แต่ก็นั่นแหล่ะ มันทำให้เราเดินทางช้าลงเป็แน่" หานเทียนเสียงเตรียมประกอบรถลากจากอุปกรณ์ที่เตรียมมา
"เื่นั้น ข้าว่าไม่ปลอดภัยกับพวกเราทั้งหมด แต่ก็เถอะนะ ข้ามิได้แช่ง จากประสบการณ์ข้าแล้ว น้องเสี่ยวอี้ของเ้านั้น ดูอาการแล้วมิน่ารอดเกินสองวัน" เลี่ยงจินพูดตรงแบบไม่เกรงใจ
"ท่านกล่าวเกินไปแล้วนะ" เฟยฮุ่ยไม่ทนกับการกล่าวอย่างไร้มารยาทของเลี่ยงจิน ด้วยนางรักทุกคนในสำนักดั่งพี่น้อง
"หึหึ เ้าถามสหายเ้าดูก็ได้ แต่ขอให้ตอบตามความจริงนะ" เลี่ยงจินยังยืนยัน
"เป็เช่นนั้นจริงหรือ เทียนเสียง" เฟยฮุ่ยหันไปถามหานเทียนเสียง
หานเทียนเสียงไม่ตอบ เพราะจริงดังที่เลี่ยงจินกล่าวไว้ แต่ถ้าพูดตอนนี้ก็จะทำลายความหวังของนางสิ้น มันยากสำหรับเขาที่จะแจ้งเื่นี้ตามตรง
"ข้าขอตัวไปดูคนเจ็บก่อน เ้าอย่ารบกวนข้า"
392
