รดีซ่านทรวง

ทั้งคู่ถึงบ้านในช่วงเวลาบ่ายโมงนิดๆ ปรางและลูกน้องยังไม่ได้กลับไปเนื่องจากวันนี้มาสายนิดหน่อย จึงทำให้ได้พบกับครอบครัวพุฒิโอภาสที่ไม่ได้เจอหน้ากันหลายวัน แล้วปรางก็ถามขึ้นมาสีหน้ายิ้มๆ“ท้องอีกแล้วหรือนาง”“ค่ะ” คนถูกถามยิ้มแหย พร้อมกันนั้นก็ส่งร่างของลูกสาวที่หลับปุ๋ยในระหว่างเดินทางให้สามี และปัณณวัตรก็พาลูกน้อยไปนอนในบ้าน“พี่เขม...อืม...” ปรางทำน้ำเสียงแฝงเลศนัยขณะที่บนใบหน้ามีรอยยิ้ม ซึ่งทุกคนในบริเวณนั้นต่างเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไรอนงค์นางเขินอายไปกับความคิดของทุกคน เรื่องในมุ้งระหว่างสามีภรรยาถือเป็นความลับ ไม่ว่าจะท่าไหน บ่อยเท่าไร และถึงจุดสุดยอดไหม เรื่องแบบนี้ไม่สามารถเอ่ยกับใครได้อย่างสนุกปาก แต่ปัณณวัตรกลับทำให้ทุกคนรู้ ด้วยการที่เธอตั้งครรภ์เร็วนัก เขาจึงไม่ใช่ประเภทนกเขาไม่ขัน หรือไม่ใช่ประเภทคนที่ไร้น้ำยา“จริงสิ! ฝัน...”อนงค์นางแก้เขินด้วยการหันไปหยิบของจากหลังรถกระบะ เหมือนฝันที่หนีบลูกสาวเอาไว้ข้างเอวเดินเข้าไปหา และอนงค์นางก็พูดขึ้นมาขณะกำลังหยิบของ“ซื้อรองเท้ามาฝากกลอยด้วยคู่หนึ่ง มีเสียงด้วยนะ”เหมือนฝันมองรองเท้าหุ้มส้นสีส้มคู่น้อยที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย พอบีบตรงส้นเท้าก็เกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดขึ้นมา ใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้มทันทีเพราะดีใจแทนลูกสาว“ขอบคุณมากน้านาง”“เอานี่...มีไส้กรอกมาฝากด้วย” อนงค์นางหยิบไส้กรอกออกมาให้แพ็กหนึ่ง“ขอบคุณน้านาง”เหมือนฝันวางลูกสาวลงบนพื้น ก่อนจะยกมือพนมไหว้และยื่นมือออกไปรับของ จังหวะนั้นเองนกน้อยก็เดินเข้ามายืนข้างๆ ลูกสาวพร้อมส่งยิ้มไปให้อนงค์นาง“ขอบใจมากนาง”“มีของลุงสน ป้าหลง โน้ต โต้ง และของพี่นวลด้วยค่ะ” อนงค์นางหันไปบอกกับทุกคน“ขอบใจมากนาง” บุหลงยิ้มดีใจเพราะจะเอาไปให้ลูกหลานที่บ้านกินนวลตองเข้ามารับสีหน้ายิ้มๆ แต่แววตาไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจอะไร เพราะยังไม่ได้สนิทสนมกันมากพอที่จะรู้สึกอย่างนั้นโฮ่ง...โฮ่ง...มะเขือเปราะส่งเสียงเห่าขึ้นมา ดวงตาของมันมองถุงไส้กรอกที่อยู่ในมือของโต้งและโน้ตเขม็งเนื่องจากกลัวว่าจะไม่ได้กิน โดยมีแตงกวาเห่าเสริมทัพ และดวงตามองที่ถุงไส้กรอกเหมือนกันโฮ่ง...โฮ่ง...อนงค์นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะกับการทวงของของเหล่าสัตว์เลี้ยงสี่ขาโฮ่ง...โฮ่ง...“ไม่ต้องห่วง มีของพวกเอ็งด้วยแน่นอน”ปัณณวัตรจัดการวางร่างของลูกน้อยนอนลงในเปลที่เขาต่อขึ้นโดยไม่ลืมเปิดพัดลมคลายร้อน พอออกมายังด้านนอก เขาเห็นอนงค์นางแจกของฝากเรียบร้อยแล้ว แต่ของที่เหลือยังไม่ได้ขนเข้าบ้าน เขาจึงเดินเข้าไปหยิบจากหลังรถพลางพูดสั่งโต้งกับโน้ตไปด้วย“ไอ้โน้ต! ไอ้โต้ง! พวกเอ็งขนถุงปุ๋ย ปูนขาว และยาฆ่าแมลงไปเก็บสิ!”สวนนี้ใช้ยาฆ่าแมลงชนิดปลอดสารพิษ ส่วนปุ๋ยเจ้าของสวนใช้แบบผสมชีวภาพ ด้วยปุ๋ยที่มีแร่ธาตุต่างๆ ผสมกับปุ๋ยหมักเพาะเชื้อจุลินทรีย์ที่ทำขึ้นเอง พืชผลจึงได้เจริญงอกงามนักอนงค์นางเห็นสามีจะหิ้วของเข้าไปในบ้านจึงเข้าไปช่วย พอเห็นกล้วยน้ำว้าสามหวีที่ซื้อมาด้วยความอยากกินชั่ววูบ จึงออกปากแบ่งให้เหมือนฝันไปหนึ่งหวีเพื่อให้ลูกน้อยของเหมือนฝันเอาไปกิน“ฝัน...เอากล้วยไปอีกหวี”เหมือนฝันรับความเมตตาจากอนงค์นางอย่างเต็มใจโดยไม่ลืมที่จะยิ้มขอบคุณ และอนงค์นางก็เอ่ยกับทุกคนด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม“พี่เขมจะตัดเครือกล้วย เดี๋ยวก็ไปแบ่งกันนะคะ”“เดี๋ยวข้าตัดให้” ลุงสนอาสาขึ้นมาทันที“เออ พี่เขม!” ปรางรั้งปัณณวัตรก่อนที่จะเข้าไปในบ้าน เนื่องจากขนผักขึ้นรถหมดแล้ว ถึงเวลาออกเดินทางกลับกรุงเทพฯ แล้วปัณณวัตรหยุดมองแม่ค้าตลาดไท และอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมๆ กับนำเงินออกมาจากกระเป๋าสะพายที่แขวนอยู่กับตัวตลอดเวลา“พริกขี้หนูราคาแพงขึ้นอีกแล้ว ฉันเพิ่มให้อีกกิโลกรัมละสองบาท”ปัณณวัตรไม่เคยถูกปรางกดราคาเลย จึงค้าขายกันด้วยดีมานาน ก่อนที่ปรางจะถามขึ้นมาอีกครั้งเกี่ยวกับผลผลิตในรอบต่อไปเพื่อจะได้เตรียมตัวบอกลูกค้าประจำว่าจะมีอะไรมาขาย“พี่เขมจะเก็บแตงกวาได้อีกทีเมื่อไร วันนี้ได้มะเขือเปราะไปสามร้อยถุง พริกขี้หนูอีกร้อยถุง พรุ่งนี้คงไม่เก็บใช่ไหม ฉันจะได้ไม่ต้องขึ้นมา”“ใช่ งวดหน้ามารับมะเขือเปราะพร้อมชะอม”“อืม...ชะอมก็ขายดีนะ แม่ค้าปลีกอยากได้ไปขายทุกวัน”เจ้าของสวนอยากเก็บขายทุกวันอยู่เหมือนกัน แต่ดันเก็บไม่ได้น่ะสิ เพราะกว่าที่ยอดจะแตกใหม่ก็ต้องใช้เวลา ถ้าให้ตีรถขึ้นมารับชะอมอย่างเดียว เสียทั้งเวลาและค่าน้ำมัน หักค่าใช้จ่ายแล้วกำไรไม่น่าจะเหลือสักเท่าไรหลังจากปรางกับลูกน้องกลับไปแล้ว ปัณณวัตรกับอนงค์นางนำของเข้าไปเก็บในบ้าน พออนงค์นางล้มตัวลงนอนข้างๆ เปลลูกสาว เขาก็ถามขึ้นทันที“จะนอนหรือ”“ค่ะ ขอนอนสักหน่อย รู้สึกมึนหัว”ขณะที่อนงค์นางเตรียมตัวจะนอน ภายนอกบ้านต่างก็แยกย้ายกัน โดยลุงสนเดินไปหามีด ขณะที่โต้ง โน้ต เหมือนฝัน และนกน้อยที่อุ้มหลานสาวอยู่ เตรียมตัวจะกลับบ้าน นวลตองเห็นทุกคนสตาร์ตรถมอเตอร์ไซค์ก็ถามขึ้น“กลับบ้านได้แล้วเหรอ”“ใช่ กลับได้แล้ว” นกน้อยหันมาตอบ“จริงเหรอ” นวลตองงุนงง“จริงสิ! กลับกันได้แล้ว”สองผัวเมียที่เพิ่งมาใหม่มองคนอื่นขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน ยกเว้นลุงสนที่ถือมีดเตรียมจะไปตัดกล้วยในสวนให้อนงค์นางกับปัณณวัตร“ลุง...” นวลตองเรียกลุงสนเอาไว้เพราะมีเรื่องอยากที่จะพูดด้วย ซึ่งก็คือเรื่องเงินค่าจ้างที่อยากจะได้ในตอนนี้“งานเสร็จแล้ว กลับบ้านได้” ลุงสนตอบกลับมา“คืออย่างนี้ลุง...” นวลตองรั้งแกเอาไว้อีกครั้งอย่างกระอักกระอ่วนก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินออกไป“หือ...มีอะไร”“เงินค่าแรงเขาให้กันยังไงหรือ”“อ้าว...ข้าก็บอกเอ็งไปแล้วนี่!”“ไม่ใช่ คือจ่ายเงินตอนไหน”“อ๋อ...เดือนหนึ่งจ่ายที แต่จะเบิกล่วงหน้าก็ได้นะ”สองผัวเมียมองหน้ากัน ตอนนี้ทั้งคู่ไม่มีเงินติดกระเป๋า เนื่องจากสามีเป็นพวกติดเหล้า ชอบกินเหล้าขาวทุกวัน แล้วนวลตองก็หันไปพูดกับลุงสนอีกครั้งด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจ“ขอเบิกค่าแรงเลยได้ไหม”“ได้สิ เดี๋ยวข้าไปบอกไอ้เขมให้”ไม่ทันที่ลุงสนจะเดินไปถึงบันได เจ้าของสวนผักก็มาปรากฏตัวเสียก่อน ปัณณวัตรได้ยินบทสนทนาทั้งหมดจึงพูดขึ้นพร้อมกับล้วงเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์สีซีดตัวเก่าที่สวมใส่อยู่“เอานี่...ค่าแรงของวันนี้”เขาเดินไปหายอดชาย พอหยุดยืนห่างออกไปเพียงแค่หนึ่งก้าว จมูกก็ได้กลิ่นเหม็นสาบอันไม่พึงประสงค์โชยมาจากร่างกายของคนตรงหน้า เป็นกลิ่นสาบของคนที่ชอบดื่มเหล้าจนซึมเข้าสู่กระแสเลือดและลมหายใจ เวลานั้นนวลตองมองเขาด้วยแววตาสื่อความหมายชนิดหนึ่ง เพราะเขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับสามี แต่มีสภาพร่างกายและความหนุ่มต่างกัน ทันทีที่เขาเห็นแววตานั้นสีหน้าก็พลันดุดันขึ้นมานวลตองเป็นผู้หญิงวัยสามสิบต้นๆ ผิวพรรณยังเต่งตึง หน้าตานับว่าดูได้ในระดับหนึ่ง ไม่ถึงกับสวย ถ้าให้เทียบแล้วเมียเขาสวยกว่าเยอะ แต่ถึงอย่างนั้นขนาดกนกศิลป์ที่ว่าสวยกว่าอนงค์นาง เขายังไม่คิดที่จะสนใจเลย เรื่องอะไรจะไปสนใจนวลตองกันเล่า“พวกเอ็ง! พรุ่งนี้ไม่ต้องมานะ พรุ่งนี้หยุด” ลุงสนบอกคนทั้งสองก่อนที่ทั้งคู่จะขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปปัณณวัตรเห็นนวลตองหันกลับมามองหลัง แววตาที่ทอดมองเขาพราวระยิบระยับ แล้วใบหน้าของอีกฝ่ายก็มีรอยยิ้มราวกับพบของขวัญชิ้นใหญ่ แต่เขาไม่สนใจ และไม่คิดที่จะสนใจแม้แต่กระผีกริ้น“เดี๋ยวก่อนลุงสน!” ชายหนุ่มเรียกแล้วก็เดินคู่ลุงสนเข้าไปในสวน ขณะที่ลุงสนทำท่าจะตัดเครือกล้วยน้ำว้า เขาก็เริ่มเก็บยอดตำลึงให้เมียรัก“เย็นนี้เอ็งจะทำต้มจืดตำลึงหรือ” แกถามขึ้นด้วยความแปลกใจ“เปล่า นางอยากกินไข่ตุ๋นใส่ตำลึง”“เมนูแปลกดีว่ะ ไข่ตุ๋นใส่ตำลึง” ลุงสนจับเครือกล้วยที่ตัดลงมาแล้วพิงกับต้นกล้วย จากนั้นก็หันมาช่วยเก็บยอดตำลึงอีกคน“นางเหม็นกลิ่นกระเทียม เหม็นกลิ่นสาบเนื้อสัตว์ ผมอ่านในอินเทอร์เน็ตแล้ว คนท้องจะมีอาการแบบนี้แหละ ถ้าชอบกินอะไรก็จะกินแบบนั้นไปสักพัก พักนี้นางชอบกินไข่ตุ๋นใส่ผัก เมื่อวานก็ทำไข่ตุ๋นใส่ดอกขจรให้กิน”“อ๋อ...” ผู้อาวุโสกว่าเอื้อมมือออกไปเด็ดยอดตำลึง“เออ ลุง!” เขานึกถึงกลิ่นเหม็นสาบเหล้าจากตัวของยอดชายขึ้นมา“หือ...” แกหันมามองหน้าขณะที่มือกำลังเก็บลูกตำลึงสีเขียวๆ ให้ตัวเองอย่างชอบใจ เพราะจะนำไปแกงกะทิกับเนื้อหมูในเย็นวันนี้“ตัวยอดเหม็นเหล้าหึ่ง”“มันชอบกินเหล้าขาว”ปัณณวัตรเดาได้อยู่แล้ว จึงไม่รู้สึกแปลกใจ ใครจะเป็นยังไงหรือใช้ชีวิตแบบไหน เขาไม่ว่าอะไรหรอกนะ ขอแค่อย่าสร้างความเดือดร้อนให้เขาก็พอ นวลตองอีกคน แววตาแบบนั้น เขาไม่ชอบเลย“ข้าแกงกะทิลูกตำลึงแล้วจะตักมาให้เอ็ง” ลุงสนพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม“ตักมาแต่ลูกตำลึงนะลุง พวกเนื้อไม่ต้องตักมาเพราะนางเหม็นสาบกลิ่นเนื้อ”“เป็นห่วงเมียจังเลย!” แกแซ็วแล้วหัวเราะ“ไม่ให้ห่วงเมียแล้วจะให้ไปห่วงใคร” ผู้อ่อนวัยกว่าตอบหน้านิ่ง ความดุดันยังคงอยู่ ไอ้เขมขาโหดที่ไม่มีใครกล้าแหย็มยังไม่ได้หายไปไหน“ก็จริงของเอ็ง!” ลุงสนหัวเราะอีก“เออ ลุง สอยมะละกอลูกใหญ่ที่สุดให้ด้วยนะ เดี๋ยวผมไปหยิบกระป๋องพลาสติกมาให้ลุงใส่ลูกตำลึง” เขาพูดแล้วเดินออกไปพร้อมยอดตำลึงกำหนึ่ง และอีกมือถือเครือกล้วยที่ลุงสนพิงเอาไว้กับต้นกล้วย“เอ็งจะเอากี่ลูก” ลุงสนตะโกนถามตามหลัง“สองสามลูก”“เดี๋ยวสอยให้”ปัณณวัตรถึงระเบียงบ้านก็วางเครือกล้วยพิงกับราวระเบียง จากนั้นร่างสูงกำยำก็เข้าไปในครัวแล้ววางยอดตำลึงทั้งหมดลงในกะละมังใบใหญ่ ก่อนจะออกจากบ้านอีกครั้ง ดวงตาคู่คมก็หันไปมองเมียรักที่ยังนอนหลับปุ๋ย สีหน้าพลันอ่อนโยนแล้วก็เดินออกจากบ้าน เพื่อไปหยิบกระป๋องพลาสติกให้ลุงสน และก้าวเข้าไปในสวนอีกครั้ง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 12 เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 12 เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้