จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                      ยิ่งผ่านไปชั้นลำดับที่สูงขึ้นเท่าไหร่เหล่ากองทัพสัตว์อสูรของเด็กหนุ่มก็ยิ่งจะมีความแข็งแกร่งและทรงพลังเท่านั้นในตอนนี้เซย์รินใช้ทักษะแห่งพระเจ้าไปกับสัตว์อสูรไม่ต่ำกว่า500 ตนถึงจะใช้ไปในปริมาณที่มากมายขนาดนี้แต่ตัวเขากับไม่รู้สึกถึงจุดที่ใกล้ถึงขีดจำกัดของทักษะนี้เลยใช้เวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็เดินทางมาถึงชั้นที่14 แล้วตั้งแต่เข้ามายังสถานที่แห่งนี้เด็กหนุ่มก็ยังไม่ได้ออกแรงเลยสักนิดเพียงแค่อาศัยให้พวกสัตว์อสูรที่อยู่ในความดูแลของตนไปจัดการให้ส่วนตนเองก็กินอาหารว่างและนั่งชมการต่อสู้ไปราวกับว่านี่มันไม่ใช่เรื่องของตนเองขนาดในยุคของซันซัสตัวมันมาถึงได้เพียงแค่ชั้นที่ 15 เท่านั้นและตั้งแต่ภายในชั้นที่ 10 ร่างของมันก็โชกไปด้วยเลือดแล้ว

ณ ชั้นที่ 20 ของพื้นที่โลกมิติ

มีดวงวิญญาณดวงหนึ่งมันกำลังจ้องมองการกระทำของเด็กหนุ่มด้วยสายตาแทบไม่อยากจะเชื่อและผสมกับความมั่นไส้ถึงขีดสุดมันกัดฟันของมันแทบแหลกละเอียด เจ้าเด็กบ้านั่นมันกล้าดียังไงกันถึงได้ทำกับบ้านของข้าราวกับเป็นเหมือนสวนหลังบ้านของมันเองทั้งที่เด็กๆของข้าก็มีความแข็งแกร่งแท้ๆกับกลายมาเป็นลูกสุนัขเชื่องๆของมันไปได้

                   ถึงข้าจะยอมรับว่าเจ้าเด็กนี่มันแข็งแกร่งจริงก็เถอะแต่ข้ารังเกียจนิสัยของมันยิ่งนักเจ้าดวงวิญญาณนี้มันรับไม่ได้กับการทำตัวสบายๆของเด็กหนุ่มและสัตว์อสูรสุดรักของมันกับกลายเป็นลูกหมาเชื่องๆเสียอย่างนั้นมันพยายามจะอดทนอดกลั่นกับการกระทำตัวบ้าๆของเซย์รินไหนจะใช้สัตว์อสูรของมันหาอาหารให้และไหนจะนำสัตว์อสูรของมันมายกเกี้ยวให้อีก และแล้วความอดทนของมันก็สิ้นสุดลง

ตู๊มมมมมมมมม ข้าวของพังกระจาย ด้วยความโมโหและความมั่นไส้ถึงขีดสุด

"ข้าจะไม่ทนกับเจ้าบ้านั่นอีกแล้วโว้ยยยยยย เมื่อมันตะโกนสุดเสียงเสร็จ….มันไล่ผู้เข้าทดสอบทั้ง 58 คนที่เหลือออกนอกโลกเสมือนทันทีพรึบ พรึบ

ณ พื้นที่สนามประลอง

"เฮ้ยเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกัน ทำไมผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดถึงถูกส่งกลับมาทั้งที่เวลามันก็ยังเหลืออีกตั้งมากแท้ๆผู้คนต่างก็รู้สึกแตกตื่นแม้แต่พวกของซันซัสเองก็เช่นกันเพราะเหตุการณ์เช่นนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

              ยูริเองก็ รู้สึกตกใจเช่นกันเธอพยายามหาตัวเซย์รินว่าได้ถูกส่งออกมาด้วยหรือไม่แต่ไม่ว่าจะพยายามมองอย่างไรก็ไม่พบกับเด็กหนุ่มเลยและนี่มันอาจจะเป็นเหตุผลเดียวก็ได้ว่าสาเหตุที่แท้จริงนั้นเด็กหนุ่มจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเป็นแน่และที่สำคัญภาพและเสียงของเซย์รินถูกตัดออก

ณ ชั้นที่ 20 ของพื้นที่โลกมิติ

"เฮ้ย…เจ้าเด็กเหลือขอแกทำแสบนักนะกับสัตว์อสูรสุดรักของข้า

เซย์รินยังอยู่ในอาการมึนงงเพราะอยู่ๆตนก็ถูกส่งมาที่นี่และสภาพแวดล้อมก็แตกต่างไปจากที่อื่นอย่างสิ้นเชิงเพราะตนกำลังอยู่ภายในบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมันเป็นสถานที่ที่ไม่ควรจะมาอยู่ภายในโลกแห่งนี้

"เฮ้ย หูหนวกรึไงข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่

"อ่อข้าต้องขอโทษท่านด้วยท่านอาวุโสตัวข้าเพียงแค่ตกใจไปหน่อยที่อยู่ๆก็มาโผล่ที่นี่ว่าแต่ตัวท่านเป็นใครทำไมถึงมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ได้เด็กหนุ่มสามารถสัมผัสได้ถึงขุมพลังที่ยิ่งใหญ่จากคนตรงหน้าเขาจึงคิดชายผู้นี้จะต้องเป็นบุคคลสำคัญของอาณาจักรอาราเธียร์เป็นแน่

"ก่อนที่พวกเราจะพูดคุยกันข้าคงจะต้องสั่งสอนเจ้าเพียงเล็กน้อยข้อหามั่นไส้วิญญาณลึกลับพุ่งตรงมาเด็กหนุ่มด้วยความรวดเร็วที่แม้แต่เซย์รินเองร่างกายก็ไม่ทันตอบสนองโป๊กๆๆๆๆๆ วิญญาณลึกลับเอามือเขกหัวของเด็กหนุ่มไม่ยั้งรัวๆ ไปหลายที….

"ฟู่…………ในที่สุดข้าก็ได้ระบายกับเจ้านี่เสียทีเก็บกดแทบแย่

"นี่ท่านไม่ละอายใจหรือไงมารังแกเด็กไม่มีทางสู้เช่นข้าเด็กหนุ่มบ่นอุบอิบออกมาพร้อมทั้งเอามือจับไปที่หัวของตัวเองเพราะตอนนี้มันบวมเท่าลูกมะนาว

"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า เด็กปีศาจเช่นเจ้าที่มีพลังไปถึงระดับตำนานขั้นที่ 7 เช่นเจ้า อย่าริอาจมาใช้มารยาเด็กกับข้า….

"ข้าขอแนะนำตัวละกัน ข้ามีนามว่า จูเรียสเป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรอาราเธียร์แห่งนี้….

เด็กหนุ่มถึงกับอึ่งเงียบที่บุคคลตรงหน้าเป็นถึง จูเรียสผู้ที่ขึ้นชื่อว่า มีทั้งพลังและอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดของประวัติศาสตร์ของเผ่ามนุษย์

"เป็นไงไรอึ่งไปเลย เงียบไปเลย จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่าคงจะรู้สึกเป็นเกียรติมากละซินะที่เด็กตัวเหม็นเช่นเจ้าได้พบกับข้า

"เอ่อ…คือว่า ท่านเป็นถึงตำนานของเผ่ามนุษย์เชียวนะช่วยทำตัวให้มันดูน่าเชื่อถือหน่อยจะได้ไหม

                  โป๊กกๆๆๆๆๆๆ จูเรียสเขกหัวเด็กหนุ่มรัวๆอีกครั้ง…ด้วยความมั่นไส้ ข้าคือตำนานเชียวนะ ช่วยทำตัวตื่นเต้นหน่อยเวลาพบเจอข้าทำหน้าตายแบนั้นหมายความว่าไงกัน ห่ะ….