ตอนที่ 6 เ้าไม่เหมือนคนเดิมที่ข้าเคยรู้จัก
เมื่อฟางเหมยกับจางเหว่ยกลับมายังบ้านเเล้ว ผู้เป็พ่อก็ได้เรียกฟางเหมยไปคุยกันสองต่อสองที่บริเวณหลังบ้านที่ฟางเหมยได้ลงเมล็ดพันธุ์ผักเอาไว้
"ฟางเหมยลูกพ่อ เ้ารู้หรือไม่สิ่งที่เป็พื้นฐานในการจะใช้ชีวิตร่วมกันของสามีภรรยาคืออะไร"
"ความเข้าใจซึ่งกันและกันเ้าค่ะท่านพ่อ"
"มันก็ถูกของเ้า แต่มีอีกอย่างที่สำคัญคือการให้เกียรติกันทุกอย่าง โดยเฉพาะเื่นอกใจนอกกายกัน"
"ท่านพ่อพูดเื่นี้กับข้าทำไมหรือ"
"เมื่อชั่วครู่ก่อนเ้าจะกลับ ซีห่าวได้แวะเอาลูกท้อกับทับทิมมาฝากที่นี่ สิ่งที่เ้าทำพ่อรับรู้หมดแล้ว"
"ข้าขอโทษท่านพ่อ"
"คนที่เ้าควรขอโทษมิน่าใช่ข้า"
"ซีห่าวน่ะหรือ ข้าได้ขอโทษเขาไปแล้ว แต่ดูว่าเขาจะยังไม่หายโกรธเคืองข้า"
"ถ้ากลับกันเป็ซีห่าวที่ไปคุยกับหญิงนางอื่น เเล้วส่งสายตาลึกซึังให้แก่กัน เป็เ้าจะโกรธหรือไม่"
"ข้าไม่รู้ท่านพ่อ เเต่ข้าจะไม่ทำแบบนั้นอีก ข้าให้คำมั่นสัญญา" ฟางเหมยมองไปยังผู้เป็พ่อด้วยสายตารู้สึกผิดจริงๆ
"คนเราย่อมมีผิดพลาดกันได้ เมื่อรู้ตัวจงปรับเปลี่ยนเสียใหม่ก็ยังมิสายเกินไป" ผู้เป็พ่อยิ้มให้ลูกสาว เขาเชื่อว่าฟางเหมยไม่ได้มีเจตนาทำตัวไม่ดี ทุกคนย่อมผิดพลาดกันได้เป็ธรรมดา
"นี่ท่านเเม่ทราบเื่นี้หรือไม่ท่านพ่อ"
"ข้าไม่บอกเเม่เ้าหรอก จงสบายใจได้ เพราะข้ารู้ว่าถ้าเเม่เ้ารู้เื่นี้ขึ้นมา เ้าอาจจะโดนนางบ่นจนหูชาไปหลายวัน นี่ก็จวนจะคํ่าเเล้วเราไปกินข้าวกันเถิดข้าเริ่มหิวเต็มทีแล้ว"
"เ้าค่ะท่านพ่อ เดี๋ยวข้าไปช่วยท่านเเม่เตรียมอาหารที่เรือนครัวก่อนนะเ้าคะ" เมื่อพูดจบฟางเหมยจึงรีบเดินไปยังเรือนครัวเเละยกอาหารออกมาวางที่โต๊ะเเละได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน
หลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อย ฟางเหมยก็รู้สึกไม่สบายใจกับเื่ที่เกิดขึ้น จึงมีความคิดว่าอยากจะไปเจอซีห่าว นางจึงได้ไปถามทางไปร้านผลไม้ของซีห่าวกับผู้เป็พ่อ นางจะทำทุกหนทางให้ซีห่าวให้อภัยเเก่ตัวเธอให้ได้
เช้าวันต่อมาฟางเหมยได้เเต่งหน้าทำผมเเล้วเลือกชุดที่สวยที่สุดใส่ไปง้อซีห่าวที่ร้านผลไม้
นางเดินเข้าไปยังร้านผลไม้ท้ายหมู่บ้านตามทางที่ผู้เป็พ่อได้บอกไว้ จนได้พบกับร้านผลไม้ของซีห่าวซึ่งเป็ร้านค้าขนาดปานกลางไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป ขายผลไม้ต่างๆ นาๆ หลายชนิด ไม่ว่าจะเป็ ลูกท้อ ส้ม ทับทิม พุทรา เเละหยางเหมยที่เธอสะดุดตาเเละอยากลิ้มรสมันเป็อย่างมาก เมื่อนางเดินเข้าไปในร้านก็ไม่พบเข้ากับซีห่าว มีแต่เพียงลูกจ้างเพียงคนเดียวที่ขายผลไม้อยู่ที่ร้าน
นางจึงได้สอบถามลูกจ้างถึงซีห่าวว่าเขาไปไหน จึงได้คำตอบกลับมาว่าชายหนุ่มเข้าไปเก็บผลหยางเหมยเพิ่มที่สวนผลไม้ของเขาเพราะตอนนี้เป็ที่้าของชาวบ้านเป็อย่างมาก นางจึงสอบถามเส้นทางไปยังสวนผลไม้เพื่อจะไปหาซีห่าว
นางเดินไปเรื่อยๆตามเส้นทางที่ลูกจ้างได้บอกมา จนได้มาเจอกับซีห่าวที่กำลังจดจ่อกับการเก็บผลหยางเหมยอยู่จนไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างใดๆเลย
"ท่านพี่ให้ข้าช่วยเก็บผลหยางเหมยนะเ้าคะ"
"ฟางเหมย เ้ามาที่นี่ได้ยังไง" ซีห่าวที่กำลังเก็บผลหยางเหมยลงตะกร้าอยู่ก็ได้หันมามองยังต้นเสียง ก่อนจะเดินเข้ามาหาฟางเหมย
"ข้ามีความตั้งใจมาหาท่านพี่โดยเฉพาะ"
"มีเื่อันใดกับข้าหรือ"
"ข้าอยากมาขอโทษท่านพี่เื่เมื่อวาน"
"ข้าไม่ได้ติดใจอะไร เ้ากลับไปเถิด ข้าเกรงว่าเ้าเจอแดดร้อนๆ จะเป็ลมเอาได้ ร่างกายของเ้ายิ่งไม่ค่อยเเข็งเเรงอยู่"
"ข้ารู้สึกผิดจริงๆนะเ้าคะ ความผิดที่ข้าได้ทำมันติดอยู่ในใจไม่หาย โปรดจงยกโทษให้ข้าด้วยเถิด" ฟางเหมยนั่งลงยังพื้นพร้อมก้มหัวลงต่อซีห่าว
"เ้าลุกขึ้นเถิด ข้าไม่ได้ถือโทษโกรธเ้าเเม้เเต่เพียงสักนิดเดียว ข้าก็เเค่รู้สึกน้อยใจต่อสิ่งที่เ้าได้ทำลงไป เพราะว่าข้าเป็คู่หมายของเ้าเเละจงรักภักดีมาตลอด" ซีห่าวจับตัวฟางเหมยให้ลุกขึ้นยืน
"ก็ข้าไม่สบายใจนี่เ้าคะกับสิ่งที่เกิดขึ้น"
"เ้าจงวางใจให้เย็นเสียเถิด เมื่อเ้าสำนึกผิดต่อสิ่งที่ทำเเล้วข้าให้อภัย"
"ขอบใจมากๆ นะเ้าคะ" ฟางเหมยโผเข้ากอดซีห่าวในทันที
ซีห่าวกอดตอบฟางเหมยพร้อมกับยกมือขึ้นลูบไปยังผมนางอย่างแ่เบา
"ให้ข้าช่วยท่านเก็บผลหยางเหมยนะเ้าคะถือเป็การไถ่โทษกับสิ่งที่ข้าได้ทำลงไป"
"ได้สิ ถ้าเ้าอยากช่วยข้าก็จะไม่ขัดอันใด"
ซีห่าวจึงได้สอนวิธีเก็บผลหยางเหมยให้เเก่ฟางเหมย โดยให้ใช้มีดตัดไปตรงที่ขั้วและให้ทำด้วยความเบามือเพราะอาจทำให้ผลช้ำได้ง่ายสอนไปได้เพียงไม่นานฟางเหมยก็ทำได้อย่างคล่องมือ
เมื่อได้เก็บผลหยางเหมยไปได้สักพักจนได้ตาม้า ซีห่าวก็ได้พาฟางเหมยไปนั่งพักยังเเคร่ที่ร่มไม้ใหญ่
"เหนื่อยไหมฟางเหมย ขอบใจเ้ามากที่มาช่วยข้า" ซีห่าวใช้ขันตักนํ้าจากโอ่งขึ้นมาเเล้วส่งให้เเก่ฟางเหมย
"เเค่นี้สบายมากเ้าค่ะ แล้วนี่ท่านพี่ไม่เอาผลหยางเหมยไปขายที่ตลาดหรือ"
"เอาไปสินี่ก็เต็มตะกร้าพอดี เเต่ให้เ้าได้นั่งพักให้หายเหนื่อยก่อน"
"ไม่เหนื่อยเลยเ้าค่ะ ต่อให้เก็บอีกสิบตะกร้าก็ยังไหว ไปกันเลยดีกว่า" ฟางเหมยทำท่าลุกขึ้น ซีห่าวก็ได้จับมือนางไว้ให้นั่งลงดังเดิม
"เ้าไม่เหมือนคนเดิมที่ข้าเคยรู้จักมาก่อนเลย" ซีห่าวมองฟางเหมยเเละส่งยิ้มให้
"ทำไมหรือเ้าคะ ไม่เหมือนยังไง"
"ไม่รู้สิ ความรู้สึกมันเหมือนคนล่ะคนกันเลย มันไม่เหมือนกับครั้งเเรกที่ข้าได้เจอเ้า"
"ถ้าข้าจะบอกว่าฟางเหมยคนเก่าได้สิ้นใจไปแล้วเเละิญญาข้ามาอยู่เเทนที่ของนาง ท่านจะเชื่อไหม"
"มันเป็ไปไม่ได้อยู่เเล้ว เเต่ท่านพ่อท่านเเม่ของเ้าบอกว่าเ้าเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นทุกอย่าง เเถมยังดูเเข็งเเรงขึ้นไม่ป่วยบ่อยเป็ลมเเบบเมื่อก่อน"
^____________________^
หยางเหมย (Yangmei) หรือ ยัมเบอร์รี่ (Yumberry) มีชื่อทางพฤษศาสตร์ว่า Myrica rubra อยู่ในวงศ์ Myrica rubra นอกจากนั้นแล้วยังมีชื่อเรียกอื่น ๆ อีก เช่น เรด เบย์เบอร์รี่ (Red Bayberry) แว๊กซ์ เบอร์รี่ (Waxberry) เอี่ยบ๊วย และในญี่ปุ่นเรียกว่า ยามาโมโม (yamamomo) มีถิ่นกำเนิดจากประเทศจีน จึงเรียกกันตามชื่อภาษาจีน แต่ปัจจุบัน มีการขยายพันธุ์พืชไปยังประเทศอื่นๆ ที่มีอากาศหนาวเย็นแล้ว เช่น ไต้หวัน ญี่ปุ่น เกาหลี และไทย มีปลูกกันมากในภาคเหนือ เป็ต้น มีคุณประโยชน์และสรรพคุณ ทางยาหลายอย่าง ใช้นำมาเป็ผลไม้รับประทาน ใช้ทำเป็เครื่องดื่มต่างๆ ได้
314
![ณ กลางใจรัก [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661882651_52777463.webp)