ตอนที่ 17 เตรียมตัวสำหรับการทดสอบ
“หลิวหยา ข้ารู้สึกว่าเ้าคือแสงสว่างในชีวิตของข้า ข้าจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เ้าภาคภูมิใจ” เหว่ยหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
หลิวหยายิ้มและมองตาเหว่ยหลิง “ข้าภูมิใจในตัวเ้ามากเหว่ยหลิง ข้าเชื่อว่าเ้าจะสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้ ข้าจะคอยเป็กำลังใจให้เ้าเสมอ”
ซ่งหลินที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา “ข้ารู้สึกว่าข้าได้มาอยู่ท่ามกลางความรัก ข้าดีใจที่ได้เห็นพวกเ้าอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข”
ทุกคนหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก การสนับสนุนและความเข้าใจที่หลิวหยามอบให้กับเหว่ยหลิงไม่เพียงแต่ทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งและมั่นใจมากขึ้น แต่ยังเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งและเต็มไปด้วยความรักระหว่างพวกเขาอีกด้วย
ยามเช้าในห้องเรียนของสถาบันหลงหยวน แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี สร้างลวดลายแสงสีสวยงามบนพื้นหินขัด บรรยากาศในห้องเรียนเงียบสงบ มีเพียงเสียงกระซิบเบาๆ ของนักเรียนที่พูดคุยกัน เหว่ยหลิงและซ่งหลินนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้หน้าต่าง สายตาทั้งสองมองไปยังอาจารย์หวังชางที่กำลังตรวจสอบตำราอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา
เหว่ยหลิงหันมามองซ่งหลินและพยักหน้าเบาๆ เพื่อเป็สัญญาณว่าถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องไปพูดคุยกับอาจารย์ หวังชาง เหว่ยหลิงเดินไปที่โต๊ะทำงานของอาจารย์พร้อมกับซ่งหลิน เมื่อถึงที่โต๊ะ ทั้งสองยกมือเคารพและรอคำสั่ง
อาจารย์หวังชางเงยหน้าขึ้นและยิ้ม “เข้ามาสิ เหว่ยหลิง ซ่งหลิน ข้ามีความรู้สึกว่าพวกเ้ามีเื่จะพูดคุยกับข้า”
เหว่ยหลิงพยักหน้าและเริ่มเล่าเื่ราว “อาจารย์ ข้าและซ่งหลิน้าคำแนะนำจากท่าน ข้าได้พบกับวิชาวายุเหมันต์และพยายามฝึกฝนมัน แต่ข้ารู้สึกว่า้าคำแนะนำเพิ่มเติมเพื่อพัฒนาความสามารถของข้า”
อาจารย์หวังชางฟังด้วยความสนใจและพยักหน้า “วิชาวายุเหมันต์เป็วิชาที่มีพลังและยากต่อการควบคุม ข้าชื่นชมในความมุ่งมั่นและความพยายามของเ้า ข้ายินดีที่จะให้คำแนะนำและช่วยเหลือเ้าในการพัฒนาวิชานี้”
ซ่งหลินเสริม “ข้าเองก็้าคำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับวิชาปราณเส้นใยไหมทอง ข้ารู้สึกว่าข้ายังสามารถพัฒนามันให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น”
อาจารย์หวังชางยิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น “ข้าดีใจที่เห็นพวกเ้ามีความมุ่งมั่นและพร้อมที่จะพัฒนาตนเอง วิชาปราณเส้นใยไหมทองและวายุเหมันต์เป็วิชาที่ต้องใช้ความอดทนและความตั้งใจ ข้าจะแนะนำวิธีการฝึกฝนเพิ่มเติมให้กับพวกเ้า”
เหว่ยหลิงและซ่งหลินฟังคำแนะนำของอาจารย์หวังชางอย่างตั้งใจ อาจารย์หวังชางอธิบายถึงเทคนิคในการควบคุมพลังปราณและการใช้วิชาในสถานการณ์ต่างๆ
“สำหรับวิชาวายุเหมันต์ เ้าเหว่ยหลิง เ้าต้องฝึกฝนการควบคุมพลังเย็นในร่างกายของเ้าและเรียนรู้ที่จะปล่อยพลังออกมาอย่างมีประสิทธิภาพ เ้าอาจลองฝึกฝนในสถานที่ที่มีความเย็นเช่นหุบเขาน้ำแข็ง” อาจารย์หวังชางกล่าว
“ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าจะนำคำแนะนำของท่านไปปฏิบัติ” เหว่ยหลิงตอบด้วยความเคารพ
“และเ้าซ่งหลิน สำหรับวิชาปราณเส้นใยไหมทอง เ้าควรฝึกการสร้างเส้นใยที่แข็งแกร่งและยืดหยุ่นในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน เ้าอาจลองฝึกฝนการใช้เส้นใยในการโจมตีและป้องกันในสถานที่ที่มีอุปสรรคต่างๆ” อาจารย์หวังชางกล่าวต่อ
“ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่” ซ่งหลินตอบด้วยความตั้งใจ
อาจารย์หวังชางยิ้มและพยักหน้า “ข้ารู้ว่าพวกเ้ามีความสามารถและความมุ่งมั่น ข้าเชื่อว่าพวกเ้าจะสามารถพัฒนาตนเองและประสบความสำเร็จได้ อย่าลืมที่จะมีความอดทนและไม่ยอมแพ้”
เหว่ยหลิงและซ่งหลินยิ้มและยกมือเคารพ “ขอบคุณท่านอาจารย์สำหรับคำแนะนำและการสนับสนุนของท่าน”
หลังจากการสนทนากับอาจารย์หวังชาง เหว่ยหลิงและซ่งหลินรู้สึกมีกำลังใจและความมั่นใจมากขึ้น พวกเขาตั้งใจที่จะนำคำแนะนำของอาจารย์ไปฝึกฝนและพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น บรรยากาศในห้องเรียนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจ ทั้งสองรู้ว่าการพัฒนาความสามารถเป็สิ่งที่ต้องใช้เวลาและความพยายาม แต่พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายและเดินหน้าต่อไปในเส้นทางของนักปราณ
ยามเย็นในสวนหยกเขียว สถานที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยความงดงามของธรรมชาติ แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านต้นไม้สูงใหญ่ สร้างลำแสงสีทองที่ตกกระทบพื้นหญ้าและดอกไม้ที่บานสะพรั่ง สายลมเย็นๆ พัดผ่านสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและผ่อนคลาย เหว่ยหลิงและซ่งหลินนั่งพักผ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ หลังจากการสนทนากับอาจารย์หวังชาง พวกเขารู้สึกมีกำลังใจและความมุ่งมั่นมากขึ้น
“เหว่ยหลิง ข้าคิดว่าเราควรเริ่มวางแผนการฝึกฝนในอนาคต ข้ารู้สึกว่าเรายังมีหลายสิ่งที่ต้องเรียนรู้และพัฒนา” ซ่งหลินพูดขณะที่มองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี
“ข้าก็คิดเช่นกัน ซ่งหลิน การฝึกฝนวิชาวายุเหมันต์และวิชาปราณเส้นใยไหมทองต้องใช้เวลาและความตั้งใจ เราควรวางแผนให้รอบคอบและมีเป้าหมายที่ชัดเจน” เหว่ยหลิงตอบพร้อมกับพยักหน้า
ซ่งหลินหยิบสมุดบันทึกออกมาและเริ่มเขียน “ข้าได้จดบันทึกคำแนะนำของอาจารย์หวังชางไว้แล้ว ข้าคิดว่าเราควรเริ่มจากการฝึกฝนในสถานที่ที่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เช่นหุบเขาน้ำแข็งและพื้นที่ที่มีอุปสรรค”
“ข้าตกลง เราควรหาสถานที่ที่มีความเย็นเพื่อฝึกฝนวิชาวายุเหมันต์ ข้ารู้สึกว่าการฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพและความแข็งแกร่งของวิชา” เหว่ยหลิงกล่าว
“สำหรับวิชาปราณเส้นใยไหมทอง ข้าคิดว่าเราควรฝึกการใช้เส้นใยในการโจมตีและป้องกันในสถานการณ์ต่างๆ ข้าจะสร้างอุปสรรคและเป้าหมายเพื่อให้การฝึกฝนมีความหลากหลายและท้าทาย” ซ่งหลินเสริม
เหว่ยหลิงยิ้มและมองไปยังซ่งหลิน “ข้ารู้สึกว่าเรามีแผนการที่ดี ข้าตั้งตารอที่จะได้เห็นผลลัพธ์ของการฝึกฝนและการพัฒนาตนเอง”
ซ่งหลินพยักหน้า “ข้ารู้สึกเช่นกัน การที่เรามีแผนที่ชัดเจนและเป้าหมายที่มุ่งมั่นจะทำให้เราสามารถฝ่าฟันอุปสรรคและพัฒนาความสามารถได้อย่างมีประสิทธิภาพ”
หลังจากที่ทั้งสองวางแผนการฝึกฝนในอนาคต เหว่ยหลิงและซ่งหลินนั่งพักผ่อนและพูดคุยกันถึงความฝันและเป้าหมายของพวกเขาในอนาคต บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความหวัง
“เหว่ยหลิง ข้ามีความฝันที่อยากจะเป็นักปราณที่แข็งแกร่งและสามารถปกป้องคนที่ข้ารัก ข้ารู้สึกว่าเ้าก็มีความฝันที่คล้ายกัน” ซ่งหลินพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“ข้าก็มีความฝันเช่นกัน ข้าอยากจะเป็นักปราณที่สามารถช่วยเหลือและปกป้องคนที่ข้ารัก ข้ารู้สึกว่าเรามีโชคชะตาที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน” เหว่ยหลิงตอบด้วยความมุ่งมั่น
ทั้งสองนั่งมองท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนสีเป็น้ำเงินเข้ม ดวงดาวเริ่มปรากฏขึ้นทีละดวง สร้างบรรยากาศที่สงบและเงียบสงัด พวกเขารู้สึกถึงความมั่นใจและความมุ่งมั่นที่จะฝ่าฟันอุปสรรคและพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้น
“ซ่งหลิน ข้ารู้สึกว่าพวกเราจะสามารถทำได้ดีในการฝึกฝนและพัฒนาตนเอง ข้าตั้งตารอที่จะได้เห็นผลลัพธ์ของความพยายามของเรา” เหว่ยหลิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง
“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน ข้าดีใจที่มีเพื่อนที่มุ่งมั่นและมีความตั้งใจเช่นเ้าเหว่ยหลิง เราจะสามารถผ่านทุกอุปสรรคไปได้ด้วยกัน” ซ่งหลินตอบพร้อมกับรอยยิ้ม
การวางแผนในอนาคตไม่เพียงแต่ทำให้เหว่ยหลิงและซ่งหลินมีความมุ่งมั่นและแรงบันดาลใจในการฝึกฝน แต่ยังเสริมสร้างมิตรภาพและความเข้าใจในกันและกัน ทั้งสองคนรู้ว่าการพัฒนาตนเองเป็สิ่งที่ต้องใช้ความพยายามและความตั้งใจ และพวกเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายที่รออยู่ข้างหน้า
ยามเช้าที่สดใสในสถาบันหลงหยวน ท้องฟ้าสีฟ้าสดใสไร้เมฆ เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังขึ้นเบาๆ ในอากาศที่สดชื่น นักเรียนทุกคนกำลังตื่นเต้นและตั้งใจฝึกฝนเพื่อเตรียมตัวสำหรับการทดสอบครั้งสำคัญ เหว่ยหลิงและซ่งหลินก็มุ่งมั่นไม่แพ้กัน ทั้งสองคนตั้งใจและมุ่งมั่นเพื่อแสดงความสามารถของตนในการทดสอบครั้งนี้
สนามฝึกซ้อมของสถาบันหลงหยวนเต็มไปด้วยนักเรียนที่ฝึกฝนวิชาปราณต่างๆ เสียงการฝึกฝนและคำแนะนำจากอาจารย์ดังขึ้นเป็ระยะๆ สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจ
เหว่ยหลิงและซ่งหลินเลือกมุมหนึ่งของสนามฝึกซ้อมเพื่อเตรียมตัวสำหรับการทดสอบ ซ่งหลินหยิบสมุดบันทึกออกมาและทบทวนคำแนะนำและเทคนิคที่อาจารย์หวังชางได้บอกไว้
125
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
