อาณาจักรนิรันต์

แสงแดดยามบ่ายส่องลอดใบปาล์มลงมาเป็๲เงาพร่าเหนือพื้นทราย อาเธอร์และเดวิดนั่งพิงต้นปาล์มใหญ่ในสวนหลังคฤหาสน์ ใบไม้แห้งกรอบร่วงลงพื้นเป็๲ระยะตามแรงลมร้อนที่พัดผ่าน อาเธอร์กำลังโบกมืออธิบายเ๱ื่๵๹เวทมนตร์และแนวทางว่าเขาจะใช้มันทำอะไรได้บ้างด้วยความตื่นเต้น ขณะที่เดวิดนั่งฟังเงียบๆ ดวงตาครุ่นคิด

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ลูกน้องของราเมซในชุดเกราะหนังสีน้ำตาลเข้มเดินมาหยุดตรงหน้าทั้งคู่ เขาคำนับด้วยท่าทางเคารพ “ท่านอาเธอร์ ท่านเดวิดขอรับ ท่านราเมซเรียกหาพวกท่าน รออยู่ที่ห้องรับรองขอรับ”

“มีอะไรอีกเนี่ย” อาเธอร์บ่นเบาๆ เขาดีดตัวลุกขึ้นจากพื้น หยิบใบปาล์มแห้งที่ติดเสื้อออก น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายแต่แฝงด้วยความอยากรู้

“อาจจะมีความคืบหน้าเ๱ื่๵๹สภาก็ได้” เดวิดพูดเรียบๆ ขณะลุกตาม มือปัดฝุ่นจากกางเกง สายตายังคงนิ่งสงบ

ทั้งสองเดินตามลูกน้องคนนั้นผ่านทางเดินหินขัดเรียบของคฤหาสน์ กลิ่นหอมของเครื่องเทศจากครัวลอยมาแตะจมูกเป็๲ระยะ จนมาถึงห้องรับรอง ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก เผยให้เห็นราเมซนั่งชันเข่าอยู่บนโซฟาเบาะกำมะหยี่สีแดงเข้มที่ดูน่านอน มือขวาของเขาถือม้วนกระดาษเก่าๆ มือซ้ายวางพาดบนพนักพิง บรรยากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจากไปป์ที่วางอยู่ข้างๆ

ราเมซเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เหลือบตามองทั้งสอง “พวกเ๽้านั่งลงก่อน” เขากล่าว วางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะไม้แกะสลักข้างโซฟา แล้วโบกมือเชิญให้ทั้งคู่นั่งลงบนเก้าอี้บุนวมฝั่งตรงข้าม

อาเธอร์ทิ้งตัวลงนั่งทันที ขณะที่เดวิดนั่งลงช้าๆ อย่างมีระเบียบ “ได้ลองคทาแห่งแสงแล้วเป็๲ยังไงบ้างล่ะ?” ราเมซถาม รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเหนื่อยล้าของเขา

“ ‘มันช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ’ เลยล่ะ!” อาเธอร์ตอบทันควัน ดวงตาเป็๲ประกาย “โล่พลังงานนั่นสุดยอดจริงๆ แต่พวกข้ายัง๻้๵๹๠า๱อัญมณีสีฟ้าๆ นั่นเพื่อศึกษาต่อ และอยากหาวิธีให้ข้ามีพลังชักนำเวทด้วย!” เขาพูดเร็วราวเด็กที่ขอของเล่นชิ้นใหม่ มือโบกไปมาเน้นย้ำ

“ฮ่าๆ ใช่ไหมล่ะ” ราเมซหัวเราะลั่น เสียงทุ้มก้องในห้อง “ส่วนเ๱ื่๵๹อัญมณี นอกจากที่ฝังอยู่ในคทากับแหวนของข้าแล้ว ตอนนี้ข้าไม่มีติดตัวเลย สภาอ่อนไหวกับเ๱ื่๵๹พวกนี้มาก พวกเ๽้าคงรู้แล้วว่า อุปกรณ์เวทก็เหมือนคันธนู ส่วนอัญมณีก็เหมือนลูกศร ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปก็ไร้ค่า สภาเลยเข้มงวดกับอัญมณีเวทสุดๆ”

เขาหยุดชั่วครู่ มองอาเธอร์ที่เริ่มทำหน้าสนใจ “และผู้ที่มีพลังชักนำเวท ซึ่งเหมือนนักธนูนั้น หายากยิ่งกว่า เพราะถ้าจะฝึกให้มีพลังชักนำเวทได้ ต้องผ่านสภา หรือไม่ก็กลุ่มอำนาจใหญ่ๆ เท่านั้น” ราเมซอธิบายต่อ น้ำเสียงหนักแน่น

อาเธอร์ฟังจบ สีหน้าเริ่มเศร้าสร้อย ดวงตาที่เคยวาววับหม่นลง 

ราเมซเห็นท่าทางนั้นก็ยิ้มแห้งๆ “แต่ก็ใช่ว่าสภาจะควบคุมได้ทุกอย่าง” เขากล่าว “นานๆ ทีจะมีอัญมณีเวทหลุดออกมาขายในตลาดมืดบ้าง ราคาก็โหดเอาเ๱ื่๵๹เหมือนกัน”

อาเธอร์สีหน้าดีขึ้นทันที ความหวังกลับมาสว่างในดวงตา “งั้นท่านราเมซที่น่าเคารพ น่าเกรงขาม และผู้มีมั่งคั่ง คงซื้อมันได้ง่ายๆ เหมือนซื้อผักปลาในตลาดเลยล่ะมั้ง?” เขายิ้มกว้าง พูดด้วยน้ำเสียงประจบสุดตัว 

“ฮ่าๆ!” ราเมซหัวเราะดังจนตัวสั่น “แน่นอนๆ ถึงมันจะแพงมาก แต่ขนหน้าแข้งข้าไม่ร่วงสักนิด!” เขาตบเข่าตัวเองฉาดใหญ่

‘ใช่ที่ไหนกันล่ะ’ ราเมซคิดในใจ ‘ถ้าข้าคิดจะซื้ออัญมณีเวทสักก้อน มันเท่ากับเบี้ยเลี้ยงจากสภาสองปีของข้าเลยนะ…สองปี!’ เขากลอกตาในใจ แต่ยังแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน “ฮ่าๆ!”

“แต่ในสถานการณ์แบบนี้ คงหาอัญมณีเวทในตลาดมืดไม่ได้หรอก” ราเมซเปลี่ยนน้ำเสียงเป็๲จริงจัง “๼๹๦๱า๬ใกล้ปะทุเข้ามาทุกทีแล้ว”

“ก็จริง” อาเธอร์พยักหน้าเชิงเห็นด้วย ท่าทางว่านอนสอนง่ายราวเด็กที่ยอมฟังผู้ใหญ่เพื่อหวังของรางวัล

เดวิดที่นั่งเงียบอยู่นาน เปิดปากครั้งแรก “ม้วนกระดาษนั้น มีเ๱ื่๵๹อะไรเกิดขึ้นหรือ?” สายตาของเขาจับจ้องที่ม้วนกระดาษบนโต๊ะ น้ำเสียงเรียบแต่แฝงด้วยความสงสัย

ราเมซถอนหายใจยาว หยิบไปป์ขึ้นมาสูบ ควันสีขาวลอยวนในอากาศ “มันเป็๲รายงานจากสภา” เขากล่าว “สภาได้ส่งสาส์นไปยัง ‘ซาราทิส’ เมืองใจกลางทวีป เมืองที่อุดมสมบูรณ์แห่งนั้น เพื่อขอความช่วยเหลือ”

เขาพ่นควันออกจากปาก “ซาราทิสตอบกลับมาแล้ว พวกเขาปฏิเสธที่จะส่งทหารมาช่วย แต่จะส่งอาวุธและเสบียงมาแทน”

“ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?” อาเธอร์เอียงคอ “อย่างน้อยพวกเขาก็ยังส่งความช่วยเหลือมา”

“หึ!” ราเมซแค่นยิ้มเยาะ “บนโลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก ข้อเรียกร้องตอนแรกของซาราทิสคือ เมื่อจบ๼๹๦๱า๬ พวกเขา๻้๵๹๠า๱ให้ทารอนเปิดเสรีการค้า และอนุญาตให้ตั้งกิลด์การค้าของพวกเขาเองที่นี่” เขากัดฟันพูด น้ำเสียงโมโหฉายชัด “แน่นอนว่าสภาปฏิเสธข้อเรียกร้องบ้าๆ แบบนี้ไป สภาเสนอจะชดใช้เป็๲ทองแทน แต่สุดท้ายซาราทิสก็ส่งมาแค่ให้อาวุธกับเสบียงเท่านั้น แถมราคาคงไม่ถูกๆ เลย”

“งั้นนี่เอง” อาเธอร์พยักหน้า ทำหน้าจริงจังตาม มือยกขึ้นถูคาง

ราเมซสูบไปป์อีกครั้ง ควันลอยหนาขึ้น “และยังมีพวกนักบวชจากซิลเวรัสอีก พวกนั้นเสนอส่งนักบวชกับนักรบศักดิ์สิทธิ์มาช่วยรบ ข้อเสนอคือให้ทารอนอนุญาตให้ซิลเวรัสก่อตั้งโบสถ์และเผยแพร่ศาสนาได้อย่างอิสระ อาจดูไม่แย่เท่าซาราทิส แต่ข้าคิดว่าในระยะยาว เมื่อคนทารอนต่างนับถือศาสนาพวกซิลเวริส มันต้องแย่กว่าแน่”

อาเธอร์และเดวิดนั่งฟังเงียบๆ ครุ่นคิดตามคำพูดของราเมซ

“เห้อ…” ราเมซถอนหายใจยาว หลับตาลงช้าๆ “ทารอนตอนนี้เหมือนเรือที่กำลังจะซัดเข้าพายุ แต่ละฝ่ายต่างพยายามหาประโยชน์จากเรา” เขาเคาะไปป์ลงบนโต๊ะ เสียงดังกึกเบาๆ

“เหล่านักรบทหารรับจ้างจาก ‘โบทัส’ ที่เราจ้างมา ถึงจะมั่นใจในฝีมือได้ แต่ก็แพงสุดๆ” ราเมซพูดต่อ สีหน้าเหม่อลอย “สภาไม่กล้าจ้างพวกเขามากกว่านี้ เพราะถ้าทำแบบนั้น ต่อให้ทารอนชนะ๼๹๦๱า๬ แต่เงินที่สูญไปมหาศาลก็จะทำให้เราอยู่ไม่รอดอยู่ดี”

“ไม่ว่าจะหันไปทางไหน ทารอนก็ต้องเจอกับการสูญเสียครั้งใหญ่” เขาถอนหายใจอีกครั้ง สูบไปป์จนควันพุ่งออกจากจมูก

อาเธอร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาหันไปมองสบตากับเดวิด จากนั้นก็หันมาที่ราเมซก่อนยิ้มกว้าง “แต่ตอนนี้ทารอนมีสิ่งที่ซาราทิส, ซิลเวรัส, โบทัส หรือแม้แต่คาร์ทุซก็คาดไม่ถึงอยู่นะ”

ราเมซเลิกคิ้ว “มันคือสิ่งใด?”

“พวกข้าไง!” อาเธอร์ยืดอกอย่างภาคภูมิใจ มือตบหน้าอกดังปึ้กๆ

“ห๊ะ?” ราเมซทำหน้างง ไปป์ในมือเกือบหล่น

“วางใจเถอะราเมซ ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายแค่ไหน พวกข้าจะอยู่ข้างเ๽้า ไม่หนีไปไหนแน่!” อาเธอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหล่อๆ มือยกขึ้นชูนิ้วโป้ง “ก็พวกเราเป็๲สหายกันนี่!”

“นายไม่หนี แต่ผมหนีนะ” เดวิดพูดตัดบท น้ำเสียงเรียบเฉยราวพูดเ๱ื่๵๹อากาศ 

“หา!” อาเธอร์ชี้หน้าเดวิด “นายนี่มัน!” ทั้งสองเริ่มเถียงกันไปมาด้วยน้ำเสียงขบขัน

ราเมซมองทั้งสองที่กำลังทะเลาะกันอยู่ ก็หัวเราะลั่น “ฮ่าๆ ข้าซึ้งในน้ำใจของพวกเ๽้าจริงๆ!” เขาตบเข่าตัวเองดังฉาด ควันจากไปป์กระจายไปทั่ว

อาเธอร์และเดวิดหยุดเถียงกันทันที หันกลับมามองราเมซด้วยสายตาสนใจ “แผนอะไร?” อาเธอร์ถาม น้ำเสียงตื่นเต้นปนสงสัย

ราเมซวางไปป์ลง มองทั้งคู่ด้วยแววตาจริงจัง “ข้าอยากให้พวกเ๽้าแฝงตัวเข้าไปอยู่ในกลุ่มทหารรับจ้างจากโบทัส”

“ห๊ะ!” อาเธอร์อ้าปากค้าง งงเต็มที่กับแผนการของราเมซ