บทที่ 23 รังงู
กู้เอ้อร์ต้านไม่คิดว่าซ่งเวยจะรู้จักสมุนไพร “ฉันได้ยินมาว่า่นี้พวกเขาหาเงินได้เยอะ ถ้าเธอรู้จักสมุนไพร ฉันจะไปหาคนในหมู่บ้าน แล้วเราไปขึ้นเขาด้วยกัน”
ดวงตาของซ่งเวยแดงก่ำ “หาเงินได้เยอะ?”
“ใช่! ขนข้าวกลับมาเป็กระสอบๆ ซื้อเนื้อ ซื้อผ้าห่ม แน่นอนว่าต้องหาเงินได้เยอะ” กู้เอ้อร์ต้านพูดพลางกลืนน้ำลาย
“ฉันได้ยินแม่ของกู้ตงเทียนพูดว่า หาเงินได้มากกว่าเงินเดือนคนอื่นทั้งเดือนอีก!”
“หา?…” คราวนี้ซ่งเวยเบิกตากว้างด้วยความใ เก็บสมุนไพรหาเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
ทันทีนั้นก็ตัดสินใจ พวกเขาก็ไม่ไปทำงานที่กองผลิตแล้ว จะไปเก็บสมุนไพรบนูเา
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เสิ่นตัวอวี๋กำลังจะพาคนขึ้นเขาก็เห็นซ่งเวยพาคนอีกสิบกว่าคนวิ่งขึ้นเขาไป
เธอจ้องมองเสิ่นตัวอวี๋อย่างเ็า “ก็แค่ขึ้นเขาเก็บสมุนไพร คิดว่าพวกเราทำไม่ได้หรือไง?”
เสิ่นตัวอวี๋ไม่เข้าใจ ทำได้ก็ทำไปสิ! สมุนไพรบนเขามีเยอะแยะ ใครเก็บได้ก็เป็ของคนนั้น จะพูดขึ้นมาทำไม?
กู้เอ้อร์ต้านมองพวกเขาด้วยรอยยิ้มเยาะ “ฉันอยากจะดูว่าใครหาเงินได้มากกว่ากัน พวกขยะ ยังจะมาเทียบกับพวกเราอีก เรารีบขึ้นเขาดีกว่า อย่าให้พวกนั้นมาทำให้เราเสียเวลา”
ในกลุ่มคนเหล่านี้มีจ้าวอวิ๋นกับจ้าวเถาเถาด้วย จ้าวเถาเถามองกู้เหลียนด้วยความเศร้าโศก “พี่เหลียน… ฉันก็ไม่อยากมา ถ้าพี่เต็มใจอยู่กลุ่มเดียวกับฉัน ฉันกับจ้าวอวิ๋นจะไปกับพี่ ได้ไหม?”
ทั้งกลุ่มนี้ล้วนเป็ตัวประหลาด ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว
กู้เหลียนพูดอย่างเ็า “ไม่ต้องหรอก เธออยู่กับพวกเขาดีแล้ว”
พูดจบก็ดึงเสิ่นตัวอวี๋แล้วเดินจากไป
กู้จิ่วเยาะเย้ย “คนพวกนี้ยังจะขึ้นเขาเก็บสมุนไพรอีก เจอเสือตัวเดียวก็คงวิ่งหนีป่าราบแล้ว”
พวกเขาวางแผนจะเข้าไปในป่าลึก สมุนไพรแถบรอบนอกถูกพวกเขาเก็บไปหมดแล้ว
แต่การเข้าไปในป่าลึกแบบนี้ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม เสิ่นตัวอวี๋หยิบขี้ผึ้งออกมา “นี่คือยากันแมลง พวกนายทาก่อน ไม่อย่างนั้นเข้าไปจะโดนแมลงมีพิษกัด”
ทุกคนรีบทายา จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไป ข้างในไม่มีทางเดิน ต้องเดินตัดเข้าไปเอง แต่เพิ่งจะเข้าไป เสิ่นตัวอวี๋ก็เจอกับอูโถว
เสิ่นตัวอวี๋ขุดมันออกมาทั้งหมด กู้เหลียนเดินนำหน้า
เสิ่นตัวอวี๋กวาดสายตามองหาสมุนไพรรอบๆ ประสาทััของเธอดีมาก ทำให้การได้ยิน การมองเห็น และการดมกลิ่นของเธอก็ดีขึ้นมาก
“ว่านเปราะหอม แก้โรคปวดข้อ ปรับปรุงการไหลเวียนโลหิต ขจัดเสมหะในปอด” สมัยปี 70 ยังพอเห็นอยู่บนูเา แต่ต่อไปสมุนไพรป่าเหล่านี้จะหายากมาก แทบทั้งหมดจะเป็การเพาะปลูก
สรรพคุณของสมุนไพรที่เพาะปลูกนั้นด้อยกว่า เสิ่นตัวอวี๋จึงให้พวกเขาขุดว่านเปราะหอมออกมา
ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียง “ซู่ๆ” เธอหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาออกไป
กู้ตงเทียนรีบวิ่งเข้าไป ไม่นานก็ลากกระต่ายป่าออกมา หัวกระต่ายถูกทุบจนเละ
“มื้อเที่ยงกินกระต่ายย่างกับเห็ดย่าง…” เสิ่นตัวอวี๋ให้พวกเขาหาที่ล้างกระต่ายป่า ใส่พริกไทยเสฉวนและใบสะระแหน่ลงในท้องกระต่าย แล้วเริ่มย่าง
“กรี๊ด! งู… มีงู…”
คนกลุ่มนั้นะโเสียงดังด้วยความหวาดกลัว หันกลับมาก็เห็นกลุ่มของเสิ่นตัวอวี๋กำลังย่างกระต่ายป่า
กลิ่นหอมจนน้ำลายไหล ไม่ต้องพูดถึง เครื่องเทศปิ้งย่างนี้เป็สูตรเฉพาะของเสิ่นตัวอวี๋
ตอนนั้นเธอตามลู่จวินไปกินปิ้งย่าง เขากับเสิ่นตัวิ่กิน เธอก็ยืนดูพ่อค้าผสมเครื่องเทศ
เสิ่นตัวอวี๋โรยเครื่องเทศลงบนกระต่ายป่าและเห็ดอย่างทั่วถึง “เอาล่ะ กินได้…”
กู้ตงเทียนสูดดมกลิ่น แล้วะโเสียงดัง “โอ้โห! หอมมากเลย ตัวอวี๋ เธอเก่งจริงๆ”
เสิ่นตัวอวี๋กินขาของกระต่าย เนื้อนุ่มฉ่ำ เธอสามารถไปเปิดร้านปิ้งย่างได้เลย ถ้าไม่ติดว่าสมัยนี้ทำธุรกิจไม่ได้ เธอก็อยากเปิดร้านปิ้งย่างเหมือนกัน
ไม่ใช่แค่ร้านปิ้งย่าง เธอยังสามารถเปิดร้านขายอาหารได้อีกหลายอย่าง เธอทำอาหารได้หลายอย่าง แต่ต้องค่อยๆ เป็ค่อยๆ ไป
ผู้หญิงกลุ่มนั้นร้องไห้ “ฮือๆ” งูหนีไปแล้ว พวกเขามองกระต่ายป่าอย่างตะกละตะกลาม
พวกเขาเก็บสมุนไพรได้แค่ตะกร้าเดียวตลอดทั้งเช้า เสิ่นตัวอวี๋อยากจะด่าว่าพวกขยะ เก็บสมุนไพรได้แค่นี้ 13 คน จะแบ่งกันยังไง?
จ้าวเถาเถากลืนน้ำลาย มองไปที่กู้เหลียน “พี่เหลียน…”
ดวงตาของกู้เหลียนเป็ประกาย “ฉันไม่ใช่พี่ชายเธอ อย่าเรียกฉันแบบนั้น”
กู้เหลียนโกรธอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน กู้เซียงรีบปลอบ “เขามันเลว ไม่ใช่คนดี ทำไมเธอยังชอบเขาอีก! สำหรับฉันนะ ผู้ชายแบบนี้ให้ฟรียังไม่เอาเลย ไม่แน่เขาอาจจะมีอะไรกับยุวปัญญาชนบางคนแล้วก็ได้”
ยุวปัญญาชนบางคนเดินไปหลังต้นไม้ ผู้หญิงพวกนั้นยังคงพูดจ้อกแจ้กจอแจ เธอหยิบผลไม้ที่อยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วปาใส่
“โอ๊ย… เจ็บ… ใครปาฉัน?” กู้เซียงกุมหัวร้องเสียงดัง
เสิ่นตัวอวี๋ยิ่งปามากขึ้น ปาผลไม้ไปสิบกว่าลูก ผู้หญิงหลายคนถูกปาจนหัวโน
ปาจนเสิ่นตัวอวี๋รู้สึกสบายใจขึ้น กู้เซียง ซ่งเวย จ้าวเถาเถา เธอไม่ปล่อยให้รอดไปสักคน
เธออยู่ไกลจากพวกเขามาก ดังนั้นพวกเขาจึงหาคนที่ปาพวกเขาไม่เจ็บ โมโหจนกระทืบเท้า
เสิ่นตัวอวี๋ค่อยๆ เดินออกมาจากหลังต้นไม้ กู้เหลียนมองเธอด้วยรอยยิ้ม เสิ่นตัวอวี๋พูดอย่างใจเย็น “กินเสร็จแล้วใช่ไหม? เราไปกันต่อเถอะ!”
เสิ่นตัวอวี๋วางแผนว่าจะอยู่ในูเาสองวัน จะได้ไม่ต้องเดินทางไปมา
ทุกคนเดินต่อไปข้างใน คนเ่าั้ก็อยากจะตามเข้าไปในูเา แต่พอเข้าไป ยุวปัญญาชนก็ร้องโอดโอยว่าทนไม่ไหว โดนอะไรกัดไม่รู้
กลุ่มคนพวกนั้นเอะอะโวยวาย พอหันไปดูอีกที กลุ่มของเสิ่นตัวอวี๋ก็เดินจากไปแล้ว
“ป่านี้ไม่มีคนเข้ามานานแล้ว เงียบจนน่ากลัว” กู้ตงเทียนพูดขึ้น ทำเอาทุกคนใ
กู้เหลียนครุ่นคิด “ฉันจำได้ว่าข้างในมีกระท่อมไม้อยู่หลังหนึ่ง เดี๋ยวเราไปนอนที่นั่นคืนนี้”
หวงไป๋, ตู่จ้ง, โฮ่วโผ, เม็ดบัว, ถูซือจื่อ, แปะก๊วย, โป๊ยกั๊ก, มะเขือบ้า, หญ้าเ้าชู้, ผักเบี้ยใหญ่, ราสเบอร์รี่, โฮ่วโซ่วอู, เซี่ยคูเฉ่า, จินอิ๋นฮวา, ฉุยเผิงเฉ่า, เติงหลงเฉ่า, ยาเจียวเฉ่า, หยวนจื้อ, ขู่เซิน, ไซเฟยจี้, อี้มู่เฉ่า…
ในที่สุด พวกเขาก็ไม่สนใจสมุนไพรที่ไม่มีราคา จนฟ้ามืด พวกเขาก็มาถึงกระท่อมไม้ พอเปิดประตูก็เจองูเป็สิบตัวอยู่ในกระท่อม
เสิ่นตัวอวี๋ร้องเสียงดัง “อย่าให้มันหนี!”
ทุกคนรีบจับงูใส่ตะกร้า กู้ตงเทียนมองเสิ่นตัวอวี๋อย่างกังขา “ตัวอวี๋ ทำไมเธอไม่กลัวงูเลยล่ะ?”
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มมุมปาก “งูมีอะไรน่ากลัว แค่จับจุดตายของมันก็พอแล้ว คืนนี้เราจะกินซุปงู”
ที่นี่กลายเป็รังงู พวกเขาหาก็เจองูอีกหลายตัวที่หลบอยู่ ดังนั้นตอนกลางคืนพวกเขาจึงไปที่บ่อน้ำไม่ไกลเพื่อทำความสะอาดงู แล้วต้มซุปงูในตอนกลางคืน
4K
