“มึงว่านายท่านจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นไหมวะไอ้ต้น”
“กูว่าไม่”
“ไม่เหลืออะดิ! นายท่านโกรธจะตายห่าเื่ของไอ้เวย์อะ แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เป็เมียไอ้เวย์ กูว่าท่านไม่น่าปล่อยหรอก”
“แต่คุณแพรขวัญอะไรนั่นก็ไม่รู้เื่อะไรด้วยนะเว้ย กูว่านายท่านน่าจะแยกแยะได้”
ชายหนุ่มสองคนในชุดลำลองตามสไตล์บ้านไร่พูดคุยกันอยู่หน้าบ้านกันด้วยความจริงจัง คนที่ผิวเข้มพอๆ กันแต่ดูท่าทางใจดีกว่ามีนามว่า ต้นกล้า ส่วนอีกคนที่ชอบเปิดประเด็นเื่ใหญ่แทบทุกเื่ชื่อว่า ชัย ทั้งสองเป็ลูกน้องคนสนิทของอคิรา แต่มือขวาที่สนิทมากที่สุดก็คงจะเป็ใครไปไม่ได้..
“แต่กูว่าผู้หญิงคนนั้นตรงสเปคนายท่าน อาจจะไม่ฆ่า แต่ถ้าเอาเป็เมียคนต่อไปก็คงไม่แน่”
ชายหุ่นล่ำกับเสื้อเชิ๊ตสีดำสุดเนี๊ยบเดินเข้ามาสมทบกับรุ่นน้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาคือ ทศกร หรือนายทศ มือขวาที่รับใช้อคิรามาั้แ่สมัยหนุ่มๆ ผ่านมายี่สิบกว่าปี..จนนายท่านได้เข้าใกล้เลขสี่ นายทศก็ยังคงอยู่รับใช้ด้วยความซื่อสัตย์มาโดยตลอด
“เมียคนต่อไปเหรอพี่ทศ..” ชัยขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ
นายท่านของพวกเขาไม่ใช่คนที่จะรักใครง่ายๆ ตอนนี้พวกเขาเชื่อสนิทใจว่าผู้หญิงที่ทำให้อคิราหวั่นไหวได้คงมีเพียง ‘หลิน’ อดีตภรรยาที่คบชู้สู่ชาย
“แต่กูก็ไม่มั่นใจนะว่าจะให้เป็เมียฐานะไหน เมียจริง เมียเก็บ หรือเมียชั่วข้ามคืน”
“โห่.. ผมก็สงสารน้องเขาเหมือนกันนะครับเนี่ย ดูท่าแล้วนายท่านไม่น่าปล่อยกลับบ้านนะครับ” ต้นกล้าว่า
“ไม่ปล่อยง่ายๆหรอก”
“…..”
“นายท่านเป็คนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้.. โดยเฉพาะเวลาที่ท่านผิดหวังกับชีวิตจนขาดสติ นายท่านทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ”
บนห้องนอน
“อืมม.. จุ๊บ..”
เสียงริมฝีปากกระทบกันพร้อมกับััอันเร่าร้อนดังอยู่ภายในห้องแบบนี้มาสักพักใหญ่ ราวกับแม่เหล็กที่ดึงดูดกันอย่างห้ามไม่อยู่ ทันทีที่แพรขวัญเริ่มรู้สึกตัวว่าเธออาจจะโดนผู้ชายตรงหน้าสะกดเธอก็รีบเบี่ยงริมฝีปากออก แต่ทว่า.. มือหนาของคนตรงหน้าก็เชยปลายคางเรียวให้ขยับมาใกล้ยิ่งขึ้น เขาประกบจูบเธอเข้าไปใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พรืบ
“อ๊ะ!!”
เป็จังหวะเดียวกันกับที่มือของอคิรากระตุกผ้าเช็ดตัวที่กระโจมอกออกเบาๆ จนผ้านั้นได้ร่วงหล่นลงสู่พื้น เรือนร่างที่เย้ายวนสายตาก็ได้ปรากฏ หน้าอกอึ๋มได้สัดส่วน ผิวขาวผ่องเรียบเนียน และเบื้องล่างที่อวบนูน นายอคิรากระตุกยิ้มบางอย่างชอบใจกับสิ่งที่เห็นไม่น้อย
“น..นี่! คุณคิรา”
“ชู่วว..”
“อย่า”
“เงียบก่อน”
นายใหญ่ว่าแบบนั้นก่อนจะจับมือเรียวของเธอให้ลงไปยังเบื้องล่างอีกครั้ง เขายอมให้เธอัักับท่อนลำที่แข็งได้ที่ด้วยตัวเอง และปล่อยให้เธอมันตามใจชอบ ส่วนเขาก็จ้องมองเรือนร่างอันเปลือยเปล่าที่ยืนสั่นสะท้านด้วยความอดกลั้น
“ใช้มือทำให้ผมสิ ถ้าไม่ใช้มือ..แปลว่าคุณอยากใช้ปากนะ”
“…..”
“หึ.. มองค้อนแบบนี้รู้ไหมว่ามันยิ่งทำให้ผมมีอารมณ์”
“…..”
“รีบทำ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจลากคุณลงบนเตียง”
สิ้นคำสั่งก็ทำให้หญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อด้วยความเ็ปกัดริมฝีปากตัวเองแน่น นักเขียนสาวไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไปทั้งนั้น เธอผ่อนลมหายใจตัวเองก่อนจะทำตามคำสั่งนั้นอย่างจำยอม
เริ่มต้นด้วยการค่อยๆรูดรั้งท่อนลำที่ใหญ่เกินมือของเธอ เธอรูดรั้งมันไปมาด้วยความชำนาญ โดยที่สายตาหวาดหวั่นก็เผลอมองเ้าของเสียงครางไปด้วย อคิรายิ้มอย่างชอบใจเมื่อเห็นว่าเด็กสาวทำตามอย่างว่าง่ายโดย เขาจึงตอบแทนเธอด้วยการใช้มือเคล้นคลึงหน้าอกของเธอไปด้วย เสียงครางทุ้มต่ำของอคิราที่ดังกระเส่าอยู่ในตอนนี้..มันกำลังทำให้เบื้องล่างของแพรขวัญปวดตุบ
“อื้มมมม อ่าส์.. จังหวะมือดีจริงๆเลยนะครับคุณนักเขียน เร็วอีกนิดสิ.. อื้มมม..”
คนที่กำลังยิ้มเหยาะช้อนสายตาบอกเธอแบบนั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เสียงครางทุ้มๆ ของเขาเริ่มทำให้แพรขวัญแทบไม่มีสติ
มือเรียวบางทำหน้าที่ของมันอย่างดี.. ดีจนเธอเห็นร่างใหญ่กำยำเริ่มเกร็งจนใกล้กระตุก เป็จังหวะเดียวกันกับที่เธอหันไปสบสายตาที่เย้ายวนใจคู่นั้น หัวใจที่เต้นระรัวก็สั่นไหวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อผู้ชายแปลกหน้าที่เธอเกลียดเข้าไส้กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาหื่นกระหาย
“อ่าาาาาาส์!!!”
กินเวลาจนแพรขวัญปวดข้อมืออยู่เนิ่นนาน เขาก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเปรอะเปื้อนหน้าท้องขาวๆของเธอไปหมด แถมสิ่งนั้นยังกระเด็นไปโดนแขนและขาเธออีกต่างหาก นักเขียนสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความใเล็กน้อยกับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของคนตรงหน้า
“ดีจัง..”
“เฮือก!ค..คุณคิราอย่านะคะ!!”
แพรขวัญร้องท้วงพลางเบี่ยงตัวหนีนิ้วอุ่นๆ ที่สอดแทรกเข้ามาในโพลงรักอันเปียกชุ่ม เธอหลับตาปี๋เมื่อมันได้เข้าไปััยังด้านในเรียบร้อยแล้ว
“หึๆๆ แฉะจริงๆด้วย”
“…..”
“นี่ผมทำให้คุณมีอารมณ์เหรอ ไม่เลวเลยนี่”
และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น เพราะมันเป็รอยยิ้มของชัยชนะที่ทำให้เธอรู้สึกแพ้อย่างราบคาบ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ทั้งความหวาดกลัว เกลียดแค้น อ่อนไหวในเื่อย่างว่ามันกำลังตีกันในหัวจนแทบบ้าคลั่ง
“แต่งตัวเสร็จแล้วลงไปข้างล่างด้วย”
“ทีนี้คุณปล่อยฉันกลับได้แล้วใช่ไหม เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว”
แพรขวัญเอ่ยอย่างตัดพ้อ มือทั้งสองของเธอรีบยกขึ้นเพื่อปกปิดร่างกายอันเปลือยเปล่า
“มีสิ”
“…..”
“คุณยังไม่อยากกลับหรอก เพราะอยู่ที่นี่คุณอาจจะสบายกว่าอยู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยซ้ำ”
“นี่คุณรู้เื่ครอบครัวฉันด้วยเหรอ?”
“ผมรู้หมดทุกเื่แหละ” อคิราพูดพลางปรายตามามองแผลถลอกที่มือขาวบางแวบหนึ่ง
“โดยเฉพาะ.. เื่ที่คุณใช้มือเก่งทั้งๆที่เป็แผล”
รุ่งเช้าวันต่อมา..
กรุงเทพฯ
(บ้านนิ้งนิ้ง)
“ป่านนี้ยัยแพรขวัญจะเป็ยังไงบ้างอะ! มันจะขับรถชนต้นไม้ข้างทางประชดชีวิตปะวะ!!”
“โอ๊ยยัยฟางงงงง มันไม่เป็อะไรหรอกน่า ไม่เชื่อใจเพื่อนหรือไง”
“ยัยเหมียว! แกนั่นแหละสปอยล์เพื่อนเกินไป ถ้ามันเป็อะไรขึ้นมานะ”
สาวห้าวในลุคทอมบอยชี้หน้าสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่นั่งทำหน้าซังกะตายอยู่ตรงหน้า เธอชื่อว่า ฟาง เป็หญิงสาวผิวขาวที่ตัดผมสั้น ใจเด็ดเดี่ยวหลงรักแต่เพียงหญิงไม่สนชาย ส่วนฝั่งตรงข้ามคือ เหมียว สาวสวยสุดเซ็กซี่ที่หน้าตาดีไม่แพ้แพรขวัญ เธอมีนิสัยสู้คน ไม่ยอมคน พอๆกับเพื่อนรักของเธอ
“หยุดเถียงกันค่าาาา!! ไปๆๆ พวกเราไปตามหายัยแพรขวัญกันได้ละ” เ้าของบ้านสุดเฉี่ยวเอ่ยพลางเดินอ้อมไปหยิบกุญแจรถหลังครัว
“จะเอาจริงดินิ้ง ฉันยังไม่ได้โทรลาหัวหน้าเลย”
“ยัยอบเชย!”
“โอเค๊ ลาเดี๋ยวนี้แหละค่าาาา”
ตุ๊ดสาวร่างผอมสูงนามว่าอบเชยตอบรับสาวตุ้ยนุ้ยอารมณ์ดีอย่างนิ้งนิ้งด้วยความจำยอม ทั้งสองคนนี้คือผู้ชายที่หัวใจสีชมพูพริ้งพราว แม้ร่างจะเป็ชายแต่หัวใจของทั้งคู่คือหญิงสาวแสนสวยไร้สิ่งใดเปรียบ
และที่สำคัญคือพวกหล่อนทั้งห้าคนเจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งแพรขวัญ เหมียว ฟาง นิ้งนิ้ง และอบเชย อยู่กลุ่มเดียวกันทั้งหมด คงจะมีแค่ แพรขวัญ กับ เหมียว ที่ผู้ชายเกือบทุกคณะเข้ามาป้อนขนมจีบบ่อยสุด ด้วยหน้าตาที่แสนจะดึงดูดจนอบเชยเบ้ปากมองบน ตอนเรียนเธอทั้งสองยังเป็ดาวของคณะนิเทศศาสตร์ที่ฮอตมากๆอีกด้วย
“โอเค งั้นไปกันเลย! เอาจริงฉันก็แอบเป็ห่วงนางเหมือนกันอะ โทรไปก็ไม่รับ ทักไลน์ก็ไม่ตอบ” เหมียวที่ลุกขึ้นยืนเอ่ยพลางคว้ากระเป๋าสะพายอย่างร้อนรน
“เฮ้ยเดี๋ยว..”
“อะไรยัยฟาง?” นิ้งนิ้งเลิกคิ้วถาม
“ไอ้ไร่ทรกิจอะไรนั่นที่แพรขวัญไปอะ เมื่อกี๊พี่อู๊ดส่งแผนที่มาแล้วฉันเอาไปเสิร์ช มันขึ้นแต่ข่าวคนตายนะแถวนั้น”
“อะไรนะ!!” เหมียวเบิกตาโพลงราวกับเห็นผี
“ห๊ะ.. ด..เดี๋ยวๆๆ เอาให้ชัวร์ซิยัยฟาง” อบเชยเริ่มเปลี่ยนโทนเสียงจริงจังด้วยสีหน้าซีดเซียว
“มันมีพวกมาเฟียคุมไร่ด้วยนะโคตรน่ากลัว ชื่อว่าอะไรนะ.. เหมือนจะชื่อคิรา.. นายท่านใหญ่.. อะไรก็ไม่รู้เนี่ยแหละ”
กึก
“ข่าวออกเต็มเลยว่ามีคนติดหนี้แล้วหายสาบสูญ ไม่ก็โดนฆ่าตาย”
“ว..ว่าไงนะ!!”
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด”
271
