Achino Café (อชิโน คาเฟ่)
มิมิวผลักประตูเข้ามาเหมือนทุกวัน แต่เช้านี้ต่างออกไปนิดหน่อย…เพราะเธอก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างกว่าเดิมจนคนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์อดมองตามไม่ได้
พอเห็นหนุ่มบาริสต้าคนเดิมกำลังส่งยิ้มให้มิมิวก็เอ่ยทักทันที
"สวัสดีค่ะ คุณ…เอ่อ…"
"อชิครับ^^"
"หืม?…คล้ายชื่อร้านเลย เป็เ้าของเหรอคะ?"
"ใช่ครับ…ดูไม่เหมือนเหรอครับ ฮ่าๆ" เขาหัวเราะถามอย่างอารมณ์ดี
"ไม่ใช่ค่ะ! ฮ่าๆ ก็คุณอชิยังดูเด็กอยู่เลย" มิมิวตอบไปตามตรง
"อ๋ออ..ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ"
"มิมิวค่ะ^^"
"วันนี้คุณมิมิวคนสวยจะรับเมนูอะไรครับ? วันนี้ผมเลี้ยงนะ"
"เรียกมิมิวก็พอค่ะ-///- เอ่อ..ขออเมริกาโน่ไม่หวานค่ะ" มิมิวแก้มขึ้นสีแดงนิดๆ เพราะเขินคำชม
"อ้าว! ไม่รับลาเต้เหรอครับ?"
"วันนี้งานเยอะค่ะ น่าจะได้กลับช้าเลยอยากกินกาแฟเข้มๆ หน่อย"
"อ๋ออ…ได้ครับ รอสักครู่นะ"
เมื่อรับออเดอร์เรียบร้อยแล้วอชิก็ลงมือชงกาแฟทันที ในขณะที่พนักงานในร้านก็รับลูกค้าที่เข้ามาเรื่อยๆ
ไม่นานอเมริกาโน่ก็ถูกเสิร์ฟมาพร้อมกับเค้กสตรอว์เบอร์รีในกล่องใส
"หือ?...เสิร์ฟผิดรึเปล่าคะ?" มิมิวมองเค้กอย่างงงๆ
"อันนี้ตั้งใจให้ครับ ผมทำเองนะ อยากให้ลองชิมดูครับ" เขายิ้มกว้าง
"ว้าว! ขอบคุณนะคะ คุณทำขนมได้ด้วยเหรอ? เก่งจัง! ฉันเคยลองทำแล้ว เละมากค่ะ กินไม่ได้เลย" มิมิวหยิบกล่องเค้กขึ้นมาดู ั์ตาเป็ประกาย
"มาลงเรียนกับผมได้นะ เดี๋ยวสอนให้ทุกเมนูเลย" อชิยิ้มแล้วขยิบตาให้หนึ่งข้าง
"หล่…เอ๊ย! ไว้ว่างๆ นะคะ ^///^" มิมิวหยิกมือตัวเองเพื่อทำโทษที่เกือบหลุดปาก
"ได้เสมอครับ^^"
"เดี๋ยวไปเข้างานก่อนนะคะ ขอบคุณที่เลี้ยงค่ะ^^" มิมิวยิ้มกว้างแล้วชูถุงเค้กกับกาแฟ
"ครับบบบ ไว้เจอกันใหม่นะ^^"
.
.
.
เวลา 17.00 น.
มิมิวเดินออกมาจากบริษัทด้วยท่าทีเหนื่อยล้า กล้ามเนื้อทั้งตัวตึงไปหมดจากการนั่งหน้าคอมทั้งวัน เธอถอนหายใจยาว ขณะก้าวลงบันไดก็คิดว่าจะกลับไปนอนยาว ๆ แต่พอเดินไปถึงถนนหน้าบริษัท เสียงคุ้นหูดังขึ้นก่อน
"คุณมิมิว?"
เสียงที่คุ้นเคยทำให้เธอเงยหน้าขึ้น …
แล้วก็เห็นอชิยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือถุงของชำจากซูเปอร์มาร์เก็ต
"อ้าว คุณอชิ…ไปซื้อของมาเหรอคะ?" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย
"ครับ ร้านปิดเร็วหน่อย เลยแวะซื้อของเข้าบ้าน" เขายกถุงเล็ก ๆ ขึ้นเป็เชิงตอบ ก่อนจะเหลือบตามองเธอ
"แล้วคุณล่ะ กลับบ้านเลยไหม?"
"อืม…จริง ๆ ตั้งใจจะแวะหาอะไรอุ่น ๆ กินก่อนค่ะ ไม่อยากกลับไปทำกับข้าวเองแล้ว เหนื่อยมาก" มิมิวหัวเราะหอบ ๆ ราวกับบ่นชีวิตประจำวัน
อชิมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้มมุมปากบาง ๆ
"งั้น…ไปกินด้วยกันมั้ยครับ? ผมก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน"
คำชวนกะทันหันทำให้มิมิวชะงักไป หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
"เอ่อ…ได้ค่ะ"
"โอเค งั้นไปรถผมนะครับ"
ไม่นาน ทั้งคู่ก็มานั่งโต๊ะเล็ก ๆ ในร้านอาหารญี่ปุ่นบรรยากาศเรียบง่ายแต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ
"ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันนอกเวลางานแบบนี้" มิมิวพูดขณะหยิบตะเกียบ
"เดี๋ยวบ่อยๆ ก็ชินฮะ" อชิอมยิ้มตอบแบบมีนัย พลางตักซุปมิโซะขึ้นจิบ
คำตอบเขาทำให้มิมิวหน้าแดงวาบ>///< เธอรีบหันไปสนใจซูชิแทน
"ถ้าเจอบ่อย ๆ แบบนี้ คนอื่นคงคิดว่าเราสนิทกันแล้วนะคะ"
"แล้วคุณไม่อยากให้เขาคิดแบบนั้นเหรอครับ?"
ประโยคตรง ๆ ทำให้มิมิวเกือบสำลักซุป เธอรีบวางช้อนแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน
"โธ่…พูดอะไรไม่รู้สิ"
"ฮ่าๆๆ"
อชิหัวเราะแล้วไม่ได้ตอบอะไรต่อ แต่แววตาของเขายังคงจับจ้องเธอเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ ขณะที่มิมิวเองก็รู้สึกได้ว่า…หัวใจเธอกำลังสั่นะเืมากกว่าที่คิด
2K
