ปึ้ง!
เสียงพลังปะทะกันสะท้อนมาจากบนใจกลางสังเวียนไม่หยุด เมื่อมองดูร่างคนหนุ่มสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือดแล้วผู้คนเบื้องล่างต่างก็เปลี่ยนท่าทีกันไป
แม้จะเป็หลิ่วเสวียนเ้าตระกูลหลิ่ว เย่ฉิงเ้าตระกูลเย่เหลียงฮุยเ้าตระกูลเหลียงหรือชิงสือเ้าสำนักเส้าจง...ต่างก็ยากจะรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ดังเดิมได้
เย่โยวคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่เพ่งสายตาเล็กน้อยมองฉู่เหินที่กำลังสัประยุทธ์กับหลิ่วเซียวเบื้องหน้าด้วยแววตาซับซ้อน
นางจดจำได้ชัดเจนว่าเมื่อสามเดือนก่อนนางเห็นฉู่เหินถูกทำลายชีพจรยุทธทั้งเก้าฉีกเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้าจนขาดต่อหน้าต่อตา ฉู่เหินในตอนนั้นคลานอยู่บนผืนหิมะลุกขึ้นยืนยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ตามหลักแล้วควรจะไม่อาจฝึกยุทธได้อีกเลยชั่วชีวิต แต่ไม่นึกเลยว่าระยะเวลาเพียงแค่สามเดือนมานี้ฉู่เหินจะมาปรากฏกายต่อหน้าทุกคนได้อย่างสวัสดิภาพ มิหนำซ้ำยังแกร่งกว่าแต่ก่อนอีก
“พี่ฉู่เหิน...” เย่เหยาเบื้องล่างกัดริมฝีปากความรู้สึกหลากหลายล้นเอ่อในใจ
นางทั้งดีใจที่ฉู่เหินกลับมาได้อย่างปลอดภัย ทั้งเป็ห่วงว่าเขาจะาเ็เพราะหลิ่วเซียวหรือไม่...แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือการที่ไม่อาจเผชิญหน้าความสัมพันธ์ระหว่างฉู่เหินกับพี่สาวได้เหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
แม้วันนี้ฉู่เหินจะมายังบ้านตระกูลเย่ ทว่านับั้แ่ต้นจนจบเขาก็ไม่ปรายตามองเย่โยวเลยแม้สักนิดเดียว
ดูจากท่าทีของเย่โยวก่อนหน้านี้แล้ว เย่เหยาดูจะเข้าใจแล้วว่าไม่ว่าด้วยสาเหตุใด ทั้งพี่สาวของนางและฉู่เหินก็ไม่อาจกลับไปเป็เหมือนแต่ก่อนได้อีกแล้ว
ตู้ม!
ตึง!
...
ฉู่เหินกับหลิ่วเซียวห้ำหั่นกันอย่างดุเดือดเืพล่านก็ว่าได้ทั้งสองต่างก็เป็สี่อัจฉริยะแห่งสำนักเส้าจง
แต่บัดนี้ ทั้งคู่คือศัตรูคู่แค้น
ฟิ้ว!
ฉู่เหินเดินเป็จังหวะเจ็ดดาวเหนือ บุกคราใดเป็ได้ผลถนัดตา
หากคู่ต่อสู้ไม่ใช่หลิ่วเซียวแล้วไซร้น่ากลัวว่าคงได้พ่ายด้วยน้ำมือฉู่เหินไปนานแล้ว แต่แม้เป็เช่นนั้นพอฉู่เหินบุกหนักเข้า หลิ่วเซียวก็เริ่มเผยแววจะพ่ายแพ้
“นั่นใช่กระบวนท่าดาวเหนือหรือเปล่า?” อาจารย์สำนักยุทธวายุจักรพรรดิที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์คนดูหรี่ตาเล็กน้อยพึมพำผะแ่กับตนเอง
หลังครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงส่ายหน้า “ไม่ใช่ กระบวนท่าของเด็กคนนี้ปราดเปรียวและพลิกแพลงกว่ากระบวนท่าดาวเหนือเสียอีกฟ้าประทานเฉกเช่นนี้ ไฉนถึงถูกขับออกจากสำนักเส้าจงได้เล่า?”
ลี่กู้ปรายตามองเ้าสำนักชิงสือข้างกายนิ่งๆ กระนั้นฝ่ายหลังกลับจดจ้องมองเวทีไม่ได้รู้สึกถึงเขาเลย
...
“ฮึ ไม่นึกเลยว่าเ้าจะแกร่งขึ้นอีกเห็นทีจวนแม่ทัพคงเสียยาเทวดาไปกับเ้ามาตลอดสามเดือนสินะ!”หลิ่วเซียวตั้งรับการบุกของฉู่เหินพลางเหน็บแนม
“ข้าบอกแล้วว่ามีเื่ให้น่าใยิ่งกว่าอยู่อีก” ดวงตาของฉู่เหินฉายประกายเยือกหนาวสองสายพลังหยวนแท้ไม่ด้อยกว่าหลิ่วเซียวปะทุออกมาฉับพลัน
ผู้คนเบื้องล่างหน้าเปลี่ยนสี เสียงอันตกตะลึงดังมาจากฝูงชน
“ระดับชีพจรขั้นเจ็ด เขาบรรลุแล้วหรือนี่!”
ทุกคนต่างเข้าใจได้ในทันใด มิน่าเล่า ฉู่เหินถึงต้อนหลิ่วเซียวมาจนถึงขั้นนี้ได้มิน่าเล่า เพียงหมัดเดียวถึงทำเว่ยทงผู้ระดับเปิดชีพจรขั้นหกเจ็บสาหัส...
ที่แท้ฉู่เหินก็เปิดชีพจรยุทธเส้นที่เจ็ดแล้วนี่เอง
ชั่ววินาทีนั้น ฉู่เหินระดมจู่โจมหลิ่วเซียวด้วยการโจมตีดั่งห่าฝน
ปึ้ง!
หลิ่วเซียวที่ตั้งรับไม่ทันะเืจนถอยร่นไม่หยุด
“บอกไปแล้วว่าพ่อจะถลกหนังเ้าทิ้งเสีย”
กระแสลมปราณบนเวทีแปรปรวนตามการบุกของฉู่เหิน
หลิ่วเซียวมอดไหม้ในเพลิงโทสะ เขาโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก
จิตสังหารรุนแรงพลันบังเกิด ชั่วพริบตาพลังหยวนแท้ในกายหลิ่วเซียวโหมกระหน่ำถาโถม สองตาเยือกเย็นเรืองรองแววดุร้าย
“ไอ้สวะข้างถนน เ้าเอาชนะข้าไม่ได้วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าให้รู้จักคำว่าตายไม่มีหลุมฝังเอง!”
ฟ้าว!
พลันนั้น หลิ่วเซียวพุ่งตัวออกไป พลังหยวนแท้โหมซัดรวมที่มือขวาของเขาไม่หยุดผู้ชมเบื้องล่างมองเห็นพลังที่เคลื่อนไหวในมือได้อย่างชัดเจน
“ศิษย์พี่หลิ่วเซียวจะจบการต่อสู้แล้ว”
“ฉู่เหินต้องตายแน่นอน”
...
หลิ่วเซียวบุกเข้ามาอย่างดุดันพลังฝ่ามือดุร้ายพัดพากระแสลมปราณปั่นป่วนบนสังเวียน
“ไปตายเสีย!”
“ฝ่ามือเบิกผาทลายหิน!”
ขณะเดียวกันกับที่การโจมตีอันรุนแรงน่าหวั่นโถมเข้ามา ในกายของฉู่เหินก็ะเิพลังแกร่งกร้าวสะท้านะเืออกมาพลังหยวนแท้หลั่งไหลไปรวมตัวที่หมัดขวาของเขาไม่ขาดสาย
คลื่นพลังคึกคะนองดุจกระแสน้ำไหลลึกในธารา
“หมัดดาวมืดเจ็ดสังหาร!”
ตู้มต้าม!
หมัดและฝ่ามือปะทะกัน พลังหยวนแท้สับสนอลหม่านะเิออกมาจากบนเวทีคลื่นลูกหลงรุนแรงจู่โจมจนเวทีแตกกระจายไปด้วย
คลื่นลมปราณไร้ตัวตนแผ่ขยายออกเป็วงภาพฉู่เหินพ่ายแพ้ที่ทุกคนคาดไว้ไม่บังเกิดขึ้น เห็นเพียงสองร่างต่างถอยหลังกันไป
ฉู่เหินถอยไปห้าก้าวแล้วหยุดหลิ่วเซียวนั้นเล่ากลับถอยไปเจ็ดก้าวถึงทรงตัวอยู่ได้
ผู้ชมใขึ้นมาเห็นได้ชัดว่าการปะทะกันหนนี้ฉู่เหินก็เป็ฝ่ายได้เปรียบอีกแล้ว
“ไอ้สวะเวรตะไล...” หลิ่วเซียวกำหมัดแน่น ดวงตาราวกับจะพ่นไฟได้
หัวหอกอัจฉริยะแห่งสำนักเส้าจงเช่นเขาไม่เคยครองความได้เปรียบเลยั้แ่ต้นจนจบเป็สิ่งที่รับไม่ได้อย่างเด็ดขาด “คุณชายผู้นี้จะให้เ้าได้รู้จักคำว่าตายไร้ที่ฝังวันนี้”
ฉู่เหินมองอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น มุมปากยกเป็ยิ้มไม่ยี่หระ“หมาจนตรอกหรือนี่?”
“หุบปาก!” หลิ่วเซียวตวาดเกรี้ยว
ฟ้าว
พริบตาต่อมา ปราณอันโเี้ ดุร้ายและแกร่งกร้าวก็พุ่งทะยานออกมาจากในกายหลิ่วเซียวกระแสลมปราณแข็งแกร่งอบอวลบนสังเวียน สีสันสีทองเรืองรองปกคลุมทั่วกายของหลิ่วเซียว
“กรร...”
หลิ่วเซียวเปล่งเสียงคำรามต่ำเบาเหมือนสิงโตตัวผู้ท่ามกลางสายตาตะลึงงันมากมาย แขนขาของเขาเริ่มหยาบและใหญ่โตขึ้นเท่าหนึ่งกระทั่งเสื้อผ้าบนร่างก็ยังปริขาดจนหมด
ััได้ถึงความเหี้ยมโหดโกรธขึ้งที่กระจายออกมาจากร่าง ผู้ชมเบื้องล่างมีสีหน้าเปลี่ยนไป
“กายยุทธพลังราชสีห์ ศิษย์พี่หลิ่วเซียวโกรธของจริงแล้ว”
“ปลดปล่อยกายยุทธพลังราชสีห์ออกมาศิษย์พี่หลิ่วเซียวก็ต่อกรกับระดับเปิดชีพจรขั้นแปดได้แล้ว ฉู่เหินไม่รอดแน่”
“อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเส้าจงไม่ได้มีแต่ชื่อ”
...
หลิ่วเซียวแผ่กลิ่นอายดุร้ายราวกับสัตว์ป่าออกมาทั่วร่างสองตาเรืองแววกระหายเืเด่นชัด จดจ้องมองที่ฉู่เหินเบื้องหน้า
“จบสิ้นกันที ไอ้สวะข้างถนน!”
“กรร!”
เสียงคำรามคลั่งของราชสีห์ตัวผู้ก้องกังวานน่าเกรงขามดังตามมาหลิ่วเซียววูบหายจากพื้นในพริบตา ปรี่เข้าหาฉู่เหินด้วยความเร็วเป็สองเท่า ชั่วพริบตาของการเคลื่อนไหวอันแสนสั้นรังสีแสงทองเข้มข้นก็รวมตัวกันที่หน้าหลิ่วเซียว ฉับพลันภาพมายาหัวสิงโตเหี้ยมเกรียมก็ปรากฏในคลองสายตาทุกคน
รังสีสังหารอันเย็นเฉียบม้วนตลบไปทั่วงาน
ภาพมายาหัวสิงโตทรงอานุภาพแรงกล้า
หลิ่วเซียวคงตั้งใจจะสังหารฉู่เหินแน่แล้ว
“ฮึ!”
ยามที่ทุกคนคิดว่าฉู่เหินต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลยนั้นเอง มุมปากเ้าตัวกลับยกเป็ยิ้มไม่แยแสดวงตาดำมืดแปรเปลี่ยนเป็ลึกล้ำและคมกล้า
พลันนั้น ฉู่เหินเคลื่อนกายรับการโจมตีซึ่งๆ หน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว
ตึงตึง
คลื่นพลังรุนแรงหลั่งล้นจากในกายของฉู่เหินรังสีแสงดำมืดไต่หมัดขวาฉู่เหินอย่างรวดเร็ว แสงดำคึกคะนองนั้นประหนึ่งเปลวมารจากขุมนรก
“นั่นมัน?”
ทุกผู้ทุกนามต่างมีสีหน้าพิศวง ลี่กู้ ชิงสือ เย่ฉิง และหลิ่วเสวียนผู้อยู่บนอัฒจันทร์ขมวดคิ้วไม่ต่างกันทุกคนััได้ชัดเจนว่าพลังนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลิ่วเซียวเลย
ตู้มต้าม!
ไม่เหลือเวลาให้ครวญคิด ท่ามกลางสายตาตะลึงลานนับไม่ถ้วนหมัดอาบแสงสีดำของฉู่เหินก็ปะทะเข้ากับภาพมายาราชสีห์สีทองนั้นอย่างจัง
พลังรุนแรงปะทุจากบนสังเวียนสังเวียนตรงกลางระหว่างทั้งคู่แตกเป็รอยร้าวนับสิบแขนง เผยภาพที่น่าใยิ่งกว่าตามมา
ปึ้ง!
ภาพมายาราชสีห์ที่หลิ่วเซียวสร้างขึ้นมาแตกสลายท่ามกลางผู้คนที่ไม่อยากจะเชื่อสายตา
เศษสีทองแตกกระจัดกระจาย แต่แรงหมัดของฉู่เหินพลานุภาพผ่าไม้ไผ่นำพาพลังโจมตีแกร่งกล้าเข้าหาอกของหลิ่วเซียว
‘อะไรกัน?’
ั์ตาหลิ่วเซียวหรี่ลงจนเล็กเท่ารูเข็มความตื่นกลัวถึงขั้วหัวใจระบายเต็มใบหน้า
ตูม!
ตามมาด้วยเสียงะเิหนักหน่วง พลังหมัดล้นเหลือกระหน่ำลงมาหลิ่วเซียวสั่นไหวรุนแรง กระดูกหน้าอกแตกละเอียด อวัยวะภายในเคลื่อนที่กระแสเืทั่วร่างไหลเร็วรี่
หลิ่วเซียวกระอักเืออกมา เซถลาไปเื้ั
เ้าตระกูลหลิ่ว เ้าตระกูลเย่ และเ้าสำนักเส้าจงบนแท่นสูงต่างลุกขึ้นยืนอย่างอดไม่ได้
“ไอ้ระยำนี่ฉกาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?” เ้าสำนักเส้าจงหลุดโพล่งออกมาไม่ได้
คุณหนูใหญ่เย่โยวขมวดคิ้วคู่งามเล็กน้อย ดวงตาฉายแววซับซ้อน
เย่เหยาที่เบื้องล่างกลับเปรมปรีดิ์เป็นักหนา ดวงตากลมโตทอประกายสุกใส
...
ฟิ้ว!
ไม่รอให้คนในงานฟื้นจากอารามตื่นตะลึง ฉู่เหินหายวับไปกับตาร่างโผทะยานแวบวาบมาถึงเหนือหัวหลิ่วเซียว
หลิ่วเซียวผู้ตอบสนองไม่ทันการหน้าตาลนลาน
“ฮึๆ เ้าเองก็กลัวเป็หรือ?” ฉู่เหินหัวเราะเยาะ
ปึ้ง!
ฉู่เหินพลิกกายเตะยอดอกอีกฝ่ายอย่างแรง
ตึง!
หลิ่วเซียวกระแทกเข้ากับพื้นเวทีอย่างรุนแรง ฝุ่นดินฟุ้งตลบเศษหินกระจัดกระจายไปทั่ว หินน้อยใหญ่ดูดั่งฝูงแมงเม่าโบยบินด้วยใ
เมื่อถูกโจมตีหนักหน่วงติดต่อกัน หลิ่วเซียวก็สูญเสียกำลังจะโต้กลับ เืสดสีแดงฉานทะลักออกมาจากปากไม่หยุด
และทั้งจวนเย่ก็เงียบสงัดเหมือนตาย ต่างคนต่างมีใบหน้าตื่นตระหนกเต็มพิกัด
หลิ่วเซียวพ่ายแล้ว!
หัวหอกสี่อัจฉริยะสำนักเส้าจงพ่ายแพ้เสียแล้ว
ทั้งๆ ที่เมื่อสามเดือนก่อน ฉู่เหินกับหลิ่วเซียวหาใช่ระดับเดียวกันไม่หากไม่ได้เห็นกับตาน่ากลัวว่าคงไม่มีผู้ใดในที่นี้เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ากระมัง
“แค่กๆ...” หลิ่วเซียวไอของเหลวปนเืออกมาไม่หยุด
ฉู่เหินมองอีกฝ่ายอย่างเ็า ตะเบ็งเสียงเคร่ง“ทำไมต้องวางกับดักใส่ร้ายข้า?”
เพียงเปล่งวาจานั้นออกไป ทุกผู้ทุกนามก็อึ้งงันไปตามๆ กัน
อะไรกันนี่?
ฉู่เหินถามคำถามเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร?
“เหอะ เหอะๆ...” หลิ่วเซียวเหยียดยิ้มเหี้ยม แม้ร่างกายจะาเ็หนักแต่ก็ยังคงดูถูกฉู่เหินไม่คลาย “เ้า พูดอะไร ข้าไม่...เห็นรู้...”
เฟี้ยว!
หลิ่วเซียวยังไม่ทันเอ่ยจบ ฉู่เหินก็ตะครุบลำคอเขาไว้ยกขึ้นมาจากรอยยุบบนพื้นทั้งอย่างนั้น
สองเท้าหลิ่วเซียวลอยขึ้นจากพื้น ฉู่เหินบีบคออีกฝ่าย แววตาเริ่มเยือกเย็น“ข้าจะถามเ้าอีกครั้ง ทำไมต้องวางกับดักใส่ร้ายข้า?”
...
“หยุดก่อน!”หลิ่วเสวียนเ้าตระกูลหลิ่วโกรธเกรี้ยวยิ่งยวดเขารับไม่ได้ที่ลูกชายของตนถูกทำอัปยศต่อหน้าสาธารณชนเช่นนี้
ฉู่เหินหัวเราะเย็น ตวาดเสียงเฉียบ “เ้าตระกูลหลิ่ว เมื่อครู่ลูกชายของท่านเอ่ยปากแล้วว่าหากก้าวขึ้นสังเวียนนี้ เป็ตายฟ้าคือผู้ลิขิต หน้าไหนก็มิอาจแทรกแซงได้ท่านหูหนวกหรืออย่างไร?”
ฉู่เหินไม่ได้มีความรู้สึกด้านดีอันใดกับสองพ่อลูกคู่นี้เลยจึงหักหน้าได้อย่างไร้เยื่อใย
ถูกด่าทอเข้าเช่นนั้น หลิ่วเสวียนก็หน้าดำคล้ำเขียว
เย่ฉิงขมวดคิ้วแล้วว่าเสียงต่ำ “ฉู่เหิน เ้าชนะการแข่งนี้แล้วปล่อยหลิ่วเซียวไปเสีย”
แต่กระนั้น ฉู่เหินกลับไม่ขยับเขยื้อนอันใดแววตาดุจคมดาบจับจ้องมองหลิ่วเซียวตรงหน้าไม่กะพริบ “ข้าจะถามแกเป็ครั้งสุดท้ายทำไมต้องวางกับดักใส่ร้ายข้า? พูดมา!”
พูดมา!
น้ำคำเฉียบคมอวลพลังที่ไม่อาจต้านทานได้
หลิ่วเซียวผวา ดิ้นรนพลางพูดอย่างยากลำบาก “ฮึ ฮึๆ ทำไมถึงใส่ร้ายหรือ เ้าเ้าต้องถามผู้หญิงที่เ้าชอบแล้วล่ะ...”
ผู้หญิงที่ชอบ?
ทุกคนในที่นั้นอึ้งกันหมด ดวงตานับคู่ไม่ถ้วนหันเหไปมองเย่โยวคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่โดยไม่อาจควบคุมคนมากมายในเ้าสำนักเส้าจงรู้กันดีว่า เมื่อก่อนฉู่เหินกับเย่โยวใกล้ชิดกันแค่ไหนเื่ที่ฉู่เหินชอบนางจึงไม่ใช่ความลับอะไร
‘ผู้หญิงที่ชอบหรือ?’
สำหรับฉู่เหินแล้ว ควรจะใช้คำว่าผู้หญิงที่เคยชอบมากกว่า
เมื่อเห็นสายตามากมายมองมา เย่โยวก็เริ่มมีทีท่ากระอักกระอ่วนแต่ไม่นานก็ฟื้นคืนเป็ปกติ
“ทำไม?” ฉู่เหินไต่ถามเสียงเย็น
“ข้าไม่รู้ว่าเ้ากำลังพูดถึงอะไร?” แววตาเย่โยวเ็าเป็ที่ยิ่งแววตานั้นเหมือนแววตาที่นางมองเขายามหิมะโปรยปรายเมื่อสามเดือนก่อนไม่มีผิด
“ฮึ ฮึๆ...” หลิ่วเซียวหัวเราะ หัวเราะอย่างเหยียดหยามแม้เขาจะถูกฉู่เหินบีบคออยู่แต่สถานการณ์อย่างนี้เขาย่อมคิดไปเองว่าฉู่เหินไม่กล้าทำอะไรตนแน่
“ไอ้สวะถูกผู้หญิงทิ้งเอ๊ย ฮ่าๆๆ...”
แซ้ด!
เสียงหัวเราะยังไม่หลุดจากลำคอหลิ่วเซียวประกายแสงคมกริบสองสายก็แลบผ่านดวงตาของฉู่เหินในพลัน
พริบตาต่อมา ฉู่เหินออกแรงแขน โยนหลิ่วเซียวขึ้นกลางอากาศจิตสังหารมหาศาลพวยพุ่ง “ข้าจะหุบปากหมาๆ ของแกเสีย”
“ไอ้เด็กเวร กล้าดีอย่างไร!” เ้าตระกูลหลิ่วหน้าเปลี่ยนสีฉับพลันตะคอกลั่นด้วยความโกรธ
กระนั้น ฉู่เหินกลับทำเหมือนไม่ได้ยินประกายแสงสีดำเอ่อล้นบนปลายหมัดอีกครั้ง เมื่อหลิ่วเซียวลอยขึ้นจนถึงจุดสูงสุดในอากาศและเริ่มหล่นลงมาฉู่เหินก็ถล่มหมัดเข้าที่จุดตันเถียนตรงท้องน้อยของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง
“ความแค้นวันนั้น ใช้คืนให้ร้อยเท่า!”
แรงหมัดแข็งกล้าหลั่งไหลเข้าในร่างหลิ่วเซียวราวกระแสน้ำลึกจู่โจมเส้นปราณใหญ่ทั้งหมดทั้งมวลโดยตรง
ปึ้ง!
เสียงะเิต่ำๆ สะท้อนออกมาจากในร่างหลิ่วเซียวั์ตาฝ่ายหลังแทบถลนออกจากเบ้า เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นมาจากปากเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้าของหลิ่วเซียวะเิออกมาฉับพลัน
เืสดอุ่นร้อนสาดกระเซ็นดุจสายน้ำพุ
หมัดหนักๆ นี้ของฉู่เหินบดขยี้เส้นปราณใหญ่และเส้นเอ็นข้อมือข้อเท้าของหลิ่วเซียวจนหมดสิ้น
โเี้ โเี้จริงๆ!
ความแค้นวันนั้น ชดใช้คืนให้ร้อยเท่าพันทวี!
…………………………
2K
![[นิยายแปล] 论救错反派的下场 ว่าด้วยจุดจบของการไปช่วยตัวร้าย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721106972_50174455.webp)
