01
เจอ
ผมไม่ค่อยอยากเริ่มเื่ด้วย “ดวงดาวพร่างพราวสุกสกาวเต็มท้องฟ้าในยามค่ำคืนมันช่างต่างแก่งแย่งกันอวดแสงในตัวของมันจนดูระยิบระยับเต็มไปหมด” หรอกนะ ใช่ไหมล่ะมันดูหน่อมแน้มเกินไปหน่อย แต่ผมจะเริ่มเื่ของผมจากตรงนี้ ตรงที่คุณกำลังจะได้รับรู้ในอีกไม่ช้า
ชื่อของผมคือ กรีนตอนนี้ผมขอยังไม่บอกชื่อจริงกับนามสกุลของผมนะ เพราะมันยังไม่ถึงเวลาหากคุณทอดสายตามองผมให้ดีตอนนี้ หน้าผม เนื้อตัวผม นิ้วมือผม มันแห้งเหี่ยวและ...และอ่อนแรง ิัหุ้มกระดูก ใบหน้าผมซูบตอบ เฮอะ ผมเป็มะเร็งสมองระยะสุดท้ายน่ะหมอบอกว่าผมเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว ตอนผมได้ยินนี่คือแบบ “เฮ้ย…!! จริงดิ” แล้วอย่างนี้ฉันต้องทำอย่างไรต่อไป ซึ่งนั่น…มันทำให้ผมไม่รู้จริงๆ
นิ้วมือเหี่ยวแห้งของผมตอนนี้กำลังไล่ไปตามตัวหนังสือที่ถูกจับเรียงกันจนมันเป็นิยายเื่หนึ่งมันก็สนุกดี คร่าเวลาก่อนถึงวันตาย ฮะ ฮ่ะ ฮ่า ตลกจริง เฮ้อ...รู้ไหมหลังจากที่หมอบอกกับพวกเราแบบนั้นแม่กังวลมากเธอกับพ่อส่งผมมาอยู่ที่บ้านต่างจังหวัด ห่างจากในย่านรังสิตพอควรเพราะแม่หวังว่าผมจะดีขึ้นและมันอาจต่อเวลาให้ผมได้อยู่นานขึ้นกว่านี้อีกนิด และๆมันก็อาจจะได้ผล เพราะผมหายปวดหัวมาสักระยะแล้ว ซึ่งมันก็ดีใช่ไหมล่ะ
มองผ่านออกไปนอกบานหน้าต่างกระจกบานใหญ่กรีนมองผ่านเงาที่สะท้อนกลับมาของตนเองพลางถอนหายใจ เขากำลังจะตาย นั่นคือสิ่งที่เขาคิดอยู่ตลอดเวลาและมันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเื่นี้ได้เลยแม้แต่ฝูงดาวที่ระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าในเวลานี้ก็ตาม
แต่มันก็ควรจะเป็อย่างนั้น ถ้ามันดันไม่มีแสงสีฟ้าประหลาดขนาดใหญ่พุ่งตรงมาจากฟากฟ้าลงไปกลางป่าต่อหน้าเขาหัวใจกรีนแทบหยุดเต้น เขาวางหนังสือในมือลงแทบจะในทันที “อะไรน่ะนี่มันบ้าเกินไปแล้ว”
เขากระตุกยิ้มเล็ก จู่ๆความพลุ่งพล่านในตัวก็เพิ่มขึ้นซะอย่างนั้นกรีนสาวเท้าไปที่ประตู “ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่านั่นคืออะไร”นั่นคือสิ่งที่เขาคิด เขาเดินผ่านลงบันไดมายังห้องนั่งเล่นคว้าไฟฉายที่วางอยู่บนโต๊ะแต่ย่านมหญิงชราที่รับหน้าที่ดูแลเขากำลังนั่งจ้องทีวีอยู่ “จะออกไปอย่างไรดีนะโดยไม่ให้ย่าตามติดแจ” เขาหยุดคิดสักพักก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินผ่านไปแบบเงียบๆแต่ก็ไม่วายโดนเรียกให้หยุดอยู่ดี
“ดึกขนาดนี้แล้วจะออกไปไหนเหรอคะ”ย่านมละสายตาจากจอทีวีพลันหันมาจ้องหน้าเขาอย่างไม่ละสายตา
“เอิ่ม เดินเล่นหน่อยน่ะครับรู้สึกเบื่อๆอยู่แต่ในห้อง” กรีนตอบกลับไปแบบตะกุกตะกักตอนนี้ร่างกายเขาเกร็งจนแทบจะทั้งตัว จนเหงื่อเริ่มผุดงอกย้อยลงมาถึงใต้คาง
“ให้ย่าไปด้วยดีไหม เผื่อเกิดอะไรขึ้น”นั่นคือสิ่งที่ย่านมตอบกลับมา นั่นไงว่าแล้วเธอต้องตามติดแจ
“ไม่เป็ไรครับ ผมไปไม่ไกลหรอก”กรีนส่งยิ้มเจื่อนกลับไป พลันรีบสาวเท้าออกมา แต่ก่อนจะถึงประตูนั้น
“แล้วอย่ากลับดึกนะคะ” เสียงของหญิงชราก็ดังไล่มาตามหลัง
“ครับ” เขาตอบกลับไปแค่นั้น ก่อนจะรีบคว้าลูกบิดและพุ่งตัวออกไป
กรีนส่ายใบหน้าไปมาเล็กๆใจเขาเต้นผิดจังหวะไปหมด “ให้ตาย…เกือบหัวใจวาย”แล้วก็พลันผล็อยยิ้มเล็กอย่างนึกขบขัน
ไฟฉายสว่างวาบขึ้น กรีนส่องไฟไปตามเส้นทางเขาเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าหลังบ้านที่ไม่เคยเข้าไปได้ไกลสุดเกินห้าเมตรจริงๆ
เอาจริงๆนะถ้าคุณเดินไปกับผมด้วย ณตอนนี้ คือมันน่าตื่นเต้นจริงๆ ไม่รู้เลยว่าอะไรที่มันพุ่งลงมาจากท้องฟ้ามันอาจจะเป็อุกกาบาตหรือไม่ก็ยานต่างดาวอย่างนี้อ๋อ ฮะมันก็ตลกดีและก็ตื่นเต้นดีนะถ้าเป็แบบนั้น แต่ว่าตอนนี้ในป่ามันก็อากาศเย็นดีเรียกว่าเย็นพอควรเหมือนกันอยู่ในป่าในเขานี่เนอะ ซึ่งมันก็มีหมอกลงหนาอยู่พอสมควรสร้างบรรยากาศน่ากลัวเลยทีเดียว แต่ว่า..ผมไม่หยุดแค่นั้นหรอกนะ เพราะผมจะเดินตามหาเ้าสิ่งนั้นจนกว่าจะเจอ
และพวกคุณรู้อะไรไหมความจริงแล้วหญิงชราที่นั่งอยู่หน้าทีวีเมื่อกี้ เธอคือแม่นมของพ่อของผมล่ะ ฮา ฮ่าฮ่า เธอเป็คนเก่าคนแก่ที่พ่อและแม่นับถือมาก ผมเองก็ต่างนับถือเธอไปด้วยเช่นกันตามจริงบ้านหลังนี้พ่อยกให้ย่าเป็ผู้ดูแล แต่พอผมป่วยท่านเลยต้องมาดูแลผมไปด้วยทั้งที่อายุก็มากแล้วแต่ก็นะ…ย่าเองก็คงจะสงสารที่มาเห็นเด็กหนุ่มอย่างผมจะต้องมาป่วยใกล้ตายแบบนี้ก็เลยต้องมานั่งดูแลกันหนักเข้าไปใหญ่
แควก
“อ๊าก!!” ผมแว๊ดเสียง พลางเงยหน้าขึ้นมอง มันคือนก เสียงกระพือปีกของพวกมันทำผมใจนหัวใจของผมมันตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้วตอนนี้ บ้าเอ๊ย มาบินทำซากอะไรกันตอนนี้
แต่แล้วจู่ๆ ด้านหน้านั่นก็มีแสงสีฟ้าอ่อนเรืองๆคล้ายหิ่งห้อยแต่ดูใหญ่กว่าร่วงกราวลงมาจากต้นไม้เต็มไปหมด “โว้ว” นี่มันอะไรเนี่ย!! ตาผมมองมันค้างแบบไม่กะพริบ มันดูวิเศษอัศจรรย์อย่างกับในหนังแฟนตาซีแต่ได้ความรู้สึกมากกว่าเพราะมันคือของจริง เฮอะ นี่มันเื่ตลกชัดๆ อย่างนั้นก็แสดงว่าเ้าต้นเหตุแสงนั่นอาจจะอยู่ใกล้ๆแถวนี้สินะ
กรีนเอื้อมมือคว้าสิ่งที่คล้ายกับแสงหิ่งห้อยสีฟ้าแต่ใหญ่กว่าเอาไว้ในมือแต่พอเขาจ้องเขม็งมองมันดีๆ มันกลับเป็แค่ใบไม้ธรรมดาที่เรืองแสงได้แค่นั้นเอง
สายตากวาดมองไปรอบตัวหวังหาเ้าต้นเหตุที่ทำให้ใบไม้พวกนี้เรืองแสงเขาหันซ้ายทีขวาทีจนกลุ่มแสงหนึ่งสว่างวาบขึ้นถัดไปหลังพุ่มไม้ด้านหน้า “เจอจนได้” รอยยิ้มกระตุกขึ้นเหนือมุมปาก “ในที่สุดก็จะได้รู้สักทีว่าไอ้เ้าแสงบ้าที่ตกลงมาจากฟ้านั่นมันคืออะไรกันแน่”
กรีนแหวกมือผ่านพุ่มไม้เท้าของเขาพลันก้าวข้ามผ่านเข้าไปตามๆกันก่อนที่สีหน้านั้นจะตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า“เฮอะ นี่มันเื่บ้าอะไรเนี่ย”
นี่ฉันต้องฝันไปแน่ๆ ต้องฝัน ใช่ฉันต้องฝันไป กรีนดูกระวนกระวายเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้น ที่เป็ต้นเหตุของแสงเรืองสีฟ้ามันเหมือนกับยานยานจริงๆแต่มีขนาดเล็ก ความยาวของมันไม่เกินหนึ่งเมตรด้วยซ้ำ ที่หัวและท้ายยานยังมีครีบเหล็กงอกขึ้นมาแต่อันสุดท้ายหลุดออก จนเห็นสายไฟขาดเละด้านใน มีควันลอยคลุ้งออกมาจากความเสียหาย แต่ไม่ว่าอย่างไร มันกลับดูเหมือนของเล่นที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างประณีตและละเอียดเกินไปซะมากกว่าแต่อย่างไรซะกรีนก็กระตุกยิ้ม เขากลับรู้สึกดีที่เจอมันเข้า
เขาเอื้อมมือไปแตะสิ่งที่เหมือนยานเล็กๆตรงหน้าเสียงติ๊ดดังขึ้นติดกันหลายครั้ง กรีนชักมือกลับ ยานนั้นสั่น กรีนถอยออกมา เสียงติ๊ด หวืดยังคงดังขึ้นเรื่อยๆมีคลื่นภาพวงกลมสามวงเรียงกันปรากฏขึ้นมาบนตัวของยานเหมือนในหนังไซไฟ มันหมุนวนเหมือนกำลังปลดล๊อครหัสและหลังจากนั้น...
ซูม!!
กรีนยกมือขึ้นบังตาแทบจะในทันที“นี่มันเกิดเื่บ้าอะไรอีกว่ะเนี่ย!!”
ตอนที่มันมีแสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบออกมาจากตัวยานผมแทบจะยกมือขึ้นบังหน้าบังตาแทบไม่ทันเพราะมันสว่างเกินไป นึกออกไหมมันเหมือนกับะเิที่จู่ๆก็ตูม แล้วก็ค่อยๆดับไป หลังจากนั้นแสงนั่นก็ดับลง ดับจริงๆ แบบดับไปเลยไม่มีแสงเรืองอ่อนๆเลยด้วยซ้ำแต่หลังจากนั้น
“อ๊ากกกกกก!!” กรีนร้องลั่น
ข้างหน้านั่น ด้านหน้าเขานั้น ไอลูกกลมๆสีฟ้าเรืองแสง ที่มีดวงตาสีแดงก่ำแถมเหมือนมีเปลือกสีดำขอบทองครอบอยู่ครึ่งหนึ่งด้านล่างซึ่งลอยอยู่ด้านหน้าเขานั่นมัน “ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย!!”
“เฮ้ย!!....ไม่นะ ไม่ อย่าเข้ามา”
7K
