จับพ่อแม่มาเซ็กส์กัน
ตอน สั่งให้เอากัน
ภายในห้องปกครอง ครูป้าหน้าดุกำลังยืนกอดอก แผดเผาเด็กน้อยชายหญิงด้วยแววตาน่ากลัว
วาววากับวีโว่ก้มมองรองเท้าตัวเอง ราวกับใบหน้าหนักจนยกไม่ขึ้น เสื้อนักเรียนเปื้อนดิน แก้มช้ำแดง
"ตกลงว่าทะเลาะกันเพราะเื่คุณพ่อกับคุณแม่ไม่รักกันเนี่ยนะ" ครูร่างอวบท้วมถลึงตาดุ
เล่นเอาคุณพ่อคุณแม่ที่อยู่ข้างหลังอายจนต้องก้มมองรองเท้าตัวเองไปด้วย สภาพต่างจากลูกๆไม่มีผิด
ปั่ง! ครูป้าเอามือพาดโต๊ะ เด็กชาบเด็กหญิงสะดุ้งโหยง กลัวครูจนตัวสั่นราวกับหล่อนเป็นางมารสะท้านฟ้า
"มันไม่ใช่หน้าที่ของพวกเธอ เด็กๆอย่างพวกเธอต้องตั้งใจเรียน" ครูตวาดลั่น
หน้าดุๆแดงก่ำ เพราะหล่อนโกรธมากที่สุดในชีวิตการทำงาน30ปีที่ผ่านมา หล่อนถูกครูทุกคนดูถูกที่คุมเด็กไม่อยู่ทั้งๆที่เป็ฝ่ายปกครอง
แถมงานโต้วาทีก็ต้องล่มสลายต่อหน้าต่อตาผู้ปกครองและเด็กๆนับพันคน นั่นเพียงเพราะเด็กชายหญิงที่ยืนตรงหน้า
ครูสาวบ่นไปเรื่อยๆวีโว่รู้สึกคันปากยิกๆจนทนไม่ไหว
"พวกเราตั้งใจเรียนแล้วครับ วาววาสอบได้ที่1ตลอด ส่วนผมสอบได้ที่2ตลอด ทุกปี"
"นี่เธอ ผิดแล้วไม่ยอมรับผิดรึ" คุณครูชี้หน้าดุ
"ก็มันจริงนี่คะ ไหนบอกว่าให้เราเป็เด็กดี เราก็พูดความจริงแล้วนี่ไง" วาววาเอ่ย
"เสียหายไปเท่าไหร่ผมรับผิดชอบเองครับ" คุณพ่อเกษมเดินมายืดอก ล้วงกระเป๋าตังอย่างโชว์ป๋า
ปั่ง! ครูป้าหวดมือลงบนโต๊ะ หนังสือกระเด็นขึ้นแล้วตกลงมาที่เดิม
ว๊าย! อกอีแป้นจะแตก! หนุ่มหล่อที่มากับทักอักษรใร้องลั่น เค้าเป็เพื่อนสาวสองของคุณแม่สุดสวยนั่นเอง
"มันไม่ใช่เื่เงิน ศักดิ์ศรีและชื่อเสียงของโรงเรียนต่างหาก" ครูป้าดุ
"ถ้าคิดว่าทุกอย่างมันแก้ปัญหาได้ด้วยเงินละก็ซื้อมาสิ คุณซื่อชื่อเสียงของชั้นและโรงเรียนมาสิ" คุณครูแบมือล้อเลียน คุณพ่อหน้าจ๋อยไปเลย
"งั้นคราวนี้ขอโทษละกันนะคะ หนูจะกลับไปสอนลูกเอง" คุณแม่เอ่ยแล้วจับบ่าสองข้างของวาววา
"ขอโทษแล้วมันหายเหรอ หาาา" คุณครูตะคอกใส่หน้าแม่ ว๊ายยย! เพื่อนสาวหน้าหล่อใกรี๊ด
"อ้าว วาววา คนนั้นไม่ใช่แฟนแม่เธอหรอกเหรอ" วีโว่กระซิบหู
"ไม่รู้สิ เห็นลุงเค้าชอบมากับผู้ชายหล่อๆอีกคน" วาววาตอบ
"งั้นแสดงว่าเค้าเป็ตุ๊ด" วีโว่กระซิบหู ยืนตัวเอียงเอนหากัน หน้าแทบชนกัน
"งั้นเราคืนดีกันดีไหม" วาววา
"อืม แผนเรายังไปต่อ" วีโว่
"เด็กๆ ฟังครู ซุบซิบอะไรกัน" ครูป้าดุ
"พวกเราสำนึกผิดแล้วครับ/ค่ะ"
ฮือ! ๆ ๆ เด็กทั้งคู่ยกมือปิดหน้า แกล้งร้องไห้แห้ง ไร้น้ำตา
ฟู่วส์! ครูป้าถอนหายใจแรงแล้วหันกลับไปค้นเอกสารลิ้นชัก"งั้นครูจะพักการเรียนเราสองคน โอเคไหม"
ตุ๊บ! ๆ ๆ เด็กๆวิ่งออกห้อง กดลิฟท์ขึ้นไปชั้นดาดฟ้า นั่งเคียงคู่กันที่ขอบระเบียง ทำเหมือนจะะโตึกฆ่าตัวตาย
วาววา! วีโว่! อยู่ไหน! พ่อกับแม่วิ่งลงสนามหญ้าเพราะเข้าลิฟท์ไม่ทันจึงนึกว่าเด็กๆวิ่งหนีลงล่าง
"เอายัง" วีโว่
"เอาสิ" วาววา
"ฮือ! ๆ ๆ พ่อเราแม่เราไม่รักกัน ตายซะดีกว่าอยู่" เด็กๆนั่งร้องไห้ ทำท่าจะะโตึก
"วีโว่ อย่านะลูก" พ่อเกษมใร้องลั่น ทุกๆคนในบริเวณเงยหน้ามองเด็กๆที่กำมือกันแน่น
"อร๊ายยย! วาววา อย่าคิดสั้นนะลูก เื่แค่นี้เอง" คุณแม่ยกมือโบก ร้องห้ามเด็กหญิงที่ใส่แว่น
"ทำไมแม่ไม่เอากับพ่อวีโว่ หนูชอบเค้า หนูอยากมีพ่อหล่อๆ ฮือ! ๆ" วาววาเล่นใหญ่จนวีโว่ยังหันมาอ้าปากค้าง
"ผมก็อยากมีแม่ที่สวยเหมือนเซเลอร์มูน ทำไมพ่อไม่เอาๆเธอซะ มันยากนักเหรอครับ ฆ่าตัวตายแม้ง!" วีโว่เอาบ้าง
โถ่ลูก! คุณพ่อทรุดลงมาคุกเข่า หมดสภาพนักธุรกิจหรูใส่สูท
ฮือ! ๆ ๆ คุณแม่นั่งพับเพียบร้องไห้ทุรนทุราย ปานดวงใจจะแตกดับ
อ๊ายยยยย! ครูป้ากรี๊ดลั่นเมื่อเพิ่งลงมาเห็นเด็กสองคนนั่งบนขอบดาดฟ้าตึก โครมมม! หล่อนหงายหลังลงไปนอนแน่นิ่ง
"ป่ะ! ตายดีกว่าเรา เกิดไปชาติหน้าคงได้มีพ่อมีแม่ครบ พร้อมหน้าพร้อมตากัน" เด็กๆยืนขึ้นแล้วทำท่าจะโดด
"เดี๋ยว! ๆ ๆ เอาแล้วพ่อจะเอาเธอแล้ว" เกษมบัณฑิตลุกห้าม ทักอักษรใกับคำพูด เธอหันมามองเค้าแบบงงๆและร้องไห้ต่อ ฮือ! ๆ ๆ
"จริงไหม งั้นเราจะได้ไม่ต้องไปเกิดใหม่" วีโว่ถามพ่อ
"จริงสิลูก พ่อจะรักแม่วาววาแล้ว"
"แม่ล่ะ จะเอา เอ้ยจะรักกับพ่อวีโว่ไหม" วาววาถามแม่
คุณแม่ลุกยืนอย่างมีหวัง ปาดน้ำตาและหันมองหน้าหล่อๆที่สูงล้ำข้างกาย "รัก ๆ แม่รักแล้ว รักเค้าแล้ว"
"แล้วจะเอากันไหมครับ" วีโว่หลุดปาก ทุกคนข้างล่างหัวเราะลั่น ผิดจากตอนแรกที่ลุ้นจนเหงื่อแตก
คุณแม่หันเงยมองหน้าพ่อ คุณพ่อก้มมองหน้าสวยของแม่ ไม่มีใครตอบ
"ไม่เอากันก็ไม่มีน้อง ไปเกิดใหม่ที่มีพ่อมีแม่มีน้องดีกว่า" วาววาเอ่ยและเดินไปเดินมาริมขอบตึก
อ๊ายย! อย่า! ๆ ผู้คนยกมือห้ามด้วยความหวาดเสียว ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่หลายร้อยชีวิต
สายตาประชาชีหันมารุมกดดันพ่อกับแม่ที่ไม่ยอมตอบลูกๆ ทักอักษรหนาวจนขนลุกเมื่อโดนรุมมอง
ตุ๊บ! ๆ วาววาทำท่าะโกบ ทว่าะโไปข้างๆไม่ได้โดดลงมา
อร๊าย! ว๊ายยย! ผู้คนร้องลั่น หน้าเสีย
"เอาจ๊ะ แม่จะเอากับพ่อวีโว่" คุณแม่ะโตอบ คุณพ่อใสะดุ้งโหยง
"แล้วคุณจะเอากับแม่ชั้นไหมคะ" วาววาถามว่าที่คุณพ่อสุดหล่อ
"เอาครับ ลงมาได้แล้วครับหนูวาววา" เกษมบัณฑิตตอบเด็กแว่นตัวเล็ก
"แล้วคุณแม่จะทำของอร่อยๆให้ผมกินไหมครับ หิๆ" วีโว่เอ่ย
"ค่ะ ทำค่ะ อยากกินอะไรจะทำให้ทุกอย่างเลย ลงมาซิคะ" ทักอักษรตอบว่าที่ลูกชาย
"งั้นจับมือกัน เกี่ยวก้อยสัญญาเป็แฟนกัน" เด็กๆสั่ง
คุณพ่อตัวสูงเดินมาก้มมองใบหน้าที่สวยสด เค้าใจสั่นเมื่อได้เจอตัวจริงของคุณแม่เป็ครั้งแรก
ทักอักษรเงยหน้าจนคอเคล็ดเมือมองหน้าหล่อๆเบื้องบน เธอชูนิ้วก้อยรอไว้
หมับ! เกษมบัณฑิตเกี่ยวก้อยสัญญารัก "เราเป็แฟนกันนะครับ" มือใหญ่สั่นเทานิดๆ ด้วยเพราะหัวใจที่เต้นแรงตูมตาม
"ค่ะ งั้นเราจำเป็ต้องเป็แฟนกัน" ทักอักษรกรีดสายตามองใบหน้าเกษม เธอรู้สึกดีเมื่อเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับถูกปั้นแต่งมาอย่างดีดั่งศิลปะชั้นสูง
"ว่าอะไรไม่ได้ยิน" วาววา
"สงสัยต้องะโลงไปฟัง" วีโว่
"เราเป็แฟนกันนะครับ! นะคะ" พ่อแม่ะโลั่น
แปะ! ๆ ๆ เฮ! ผู้คนปรบมือและโห่ร้อง ทุกหัวใจต่างพองโตไปตามๆกัน
"เหยด" วาววาชูสองมือขึ้นฟ้า ราวกับซุปเปอร์แมน
"เยส" วีโว่ชกกำปั้นใส่อากาศ
เพื่อนสาวของคุณแม่ยืนบิด เขินอายแทนผู้ใหญ่ทั้งสองคน