“หนูออกจากบริษัทแล้วนะ”
ข้อความถูกส่งหาคุณแฟนบอกให้รู้ว่าตัวเองกำลังจะออกเดินทาง
วันนี้เป็วันที่คนตัวเล็กต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัดและบังเอิญทำงานร่วมกับคลินิกของแฟนตัวสูง
“เดี๋ยวเจอกันนะครับ”
ส่งสติ๊กเกอร์กอดๆ
.
.
ระยะทางจากกรุงเทพฯมาหัวหินก็ประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆ
“ถึงแล้วทะเล!!!”
สาวๆ ที่ลงจากรถตู้ะโดีใจะโโลดเต้นเหมือนมาเที่ยวมากกว่าทำงาน
“เ้าเด็กพวกนี้”
“ไปช่วยกันขนของก่อน”
“แล้วค่อยออกมาเล่นน้ำนะ”
รุ่นพี่เอ่ยทักอย่างกับรู้ทันว่าในใจของพวกเธอตอนนี้อยากจะไปเล่นน้ำทะเลมากกว่าทำงาน
พยักหน้า ยิ้มรับรีบไปช่วยหิ้วสัมภาระ ไปที่ reception ไม่นานนักเหล่าวัยรุ่นอายุเลข3 ก็ขนของและ check in เป็ที่เรียบร้อย
“เดี๋ยวเราบรีฟงานกันตอนบ่าย2 ที่โถงนี้นะ”
“ทางคลินิกเค้าจะมาร่วมประชุมกับเราด้วย”
“บอสเราด้วย”
“ส่วนเย็นนี้ฟรีสไตล์”
รุ่นพี่เอ่ยบอกกำหนดการน้องๆในทีม
คนตัวเล็กมองนาฬิกาตอนนี้ 11.11 น. จะให้ไปเล่นน้ำตอนนี้คงจะถูกแดดเผาไหม้ไปเดินเล่นแถวโรงแรมรอดีกว่า
“ไปเดินเล่นแถวนี้รอกันมั้ย”
คนตัวเล็กเอ่ยชวนเพื่อนอีก2 คน พิมพ์ ลิลลี่
“ไปดิไป”
3 สาวเลยพากันออกไปเดินเล่นรอบๆโรงแรมและแวะเข้าคาเฟ่ร้านหนึ่ง
“ชาไทย1”
“ชาเขียว1”
“ชามะนาว1 ค่ะ”
คนตัวเล็กเอ่ยสั่งเครื่องดื่มก่อนจะเดินไปนั่งโต๊ะที่เพื่อนจับจองเป็ที่เรียบร้อย
“มาถ่ายรูปกัน”
3สาวต่างใช้เวลาว่างไปกับการดื่มเครื่องดื่ม ถ่ายรูป เม้าท์มอย ชิวๆ
กรุ๊งกริ๊ง
เสียงกระดิ่งดังทำให้รู้ว่ามีลูกค้าใหม่เข้ามาในร้าน
“สวัสดีค่ะ”
“รับอะไรดีคะ”
พนักงานสาวเอ่ยถาม
“ขออเมริกาโน่1”
“ชาไทย1 ครับ”
เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยสั่งพนักงาน
“พวกแก...”
“ดูผู้คนนั้นดิ”
“งานดีไม่ไหว”
จู่ๆ ลิลลี่ก็ชี้พิกัดทำให้ 2 สาว หันมองไปตามๆ กัน
“โอ๊ะ!!!”
“พี่จอม”
คนตัวเล็กพูดขึ้น
“พี่จอม!!?”
ทั้งพิมพ์และลิลลี่เอ่ยชื่อนี้พร้อมกันและหันมามองที่คนตัวเล็กและเสียงของ2 สาวก็ดังพอที่จะทำให้คนที่ถูกเอ่ยชื่อหันมามอง
“อ้าว...น้องแคท!!”
“ ^_^ ”
คนตัวสูงยิ้มกว้างที่บังเอิญเจอแฟนตัวเล็กรีบเดินเข้ามาหา… ลูบหัวเบาๆ แฟนตัวเล็กหนึ่งที ก่อนจะทักทายเพื่อนๆ ของเธอ
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ… ที่เจอที่ขอดแบดนี่”
พิมพ์ว่าขึ้นเมื่อแฟนของเพื่อนเดินเข้ามาที่โต๊ะและมองเห็นได้ชัดเจนขึ้นเพราะพิมพ์เคยเจอคนตัวสูงมาแล้วตอนที่พวกเราไปเล่นแบดด้วยกัน
“พี่จอม”
“แฟนเราเอง”
คนตัวเล็กแนะนำเพื่อนๆอีกรอบ
“อูยย”
มีเสียงแซวมาเบาๆ ทำเอาคนตัวเล็กยิ้มหัวเราะออกมา
“พี่สั่งชาไทยมาเผื่อน้องแคทด้วยนะ”
“โอ๊ะ!! มีแล้วนี่”
คนตัวสูงเห็นแก้วชาไทยที่วางอยู่หน้าคนตัวเล็ก
“กินแล้วก็กินอีกได้นะ”
“น้าาาาา า”
มองหน้าแนวอ้อนๆ
“ขอกินเกินหน่อย”
“นานๆที”
ว่าต่อเสียงหวาน
“น้องแคททททท!”
แต่คุณเค้าลากเสียงต่ำกลับมาทำเอาคนตัวเล็กยู่ปากซึ่งการกระทำออดอ้อนของคนตัวเล็กก็อยู่ภายในสายตาของเพื่อนสาวทั้ง2 ที่นั่งฟินจิกเบาะจะขาดอยู่รอมร่อ
“ก็ได้ครับ”
“ยอมให้นะ”
คุณหมอว่าต่อทำเอาคนปากยู่เมื่อกี้กลับมายิ้มกว้างอีกครั้ง
“หนูจะไม่กินคนเดียวหมดแก้ว”
“หนูจะแบ่งพิมพ์กับลิลลี่ด้วย”
เอาเพื่อนมาอ้างซะงั้น
นั่งชิวอยู่สักพัก ทั้ง4 ก็ออกมาหาข้าวเที่ยงกินกันก่อนเข้าโรงแรมและแน่นอนว่ามื้อนี้คุณสุภาพบุรุษเค้าเลี้ยงสาวๆ
.
.
“น้องแคท”
“เดี๋ยวพี่ไปcheck in ก่อนนะ”
บอกคนตัวเล็กแล้วเดินแยกไปเมื่อกลับเข้าโรงแรมหลังกินมื้อเที่ยงเรียบร้อย
“แค๊ททท!”
“แฟนแกคือเดอะเบส”
ลิลลี่เดินเข้ามากระซิบ
“หาแบบนี้ได้จากไหนวะ”
“ฉันละอิจฉา”
เอ่ยต่อ
“5555”
พิมพ์หัวเราะ
“มันเป็วาสนาเพื่อนเว้ย”
“ฉันละอยากมีวาสนาแบบแกจริงๆ”
ลิลลี่ว่าต่อ
“วาสนาแกอยู่นั่นไง”
คนตัวเล็กพยักเพยิดไปที่โถงโรงแรมที่มีผู้ชายแนวเด็กเนิร์สนั่งอ่านหนังสือจิบกาแฟอยู่
“อุ่ย!!”
“ไอ่แว่นที่ไหนวะ”
ลิลลี่เอ่ยติดตลก
“ฉันอัดเสียงแกอยู่นะเว้ย”
พิมพ์ดักคอ
“เดี๋ยวเถอะ!!”
ทำหน้าฟึ้ดฟั้ดใส่เพื่อนก่อนจะเดินเข้าไปหาวาสนาของตัวเอง
.
.
14.00 น.
เมื่อถึงเวลานัดหมายคุณบอสก็เดินมาหาทีมชิวๆกล่าวทักทายเด็กๆ
“พร้อมมั้ยพวกคุณ”
“ผมขอบอกไว้ก่อนนะ”
“เมื่อกี้ผมไปคุยกับทางแพทย์คลินิกมา”
“บอกเลยงานดี”
พร้อมยกนิ้วโป้งทำเอาสาวๆ กรี๊ดกร๊าดอยากเห็น แต่มีคนตัวเล็กๆ หนึ่งคนที่ยืนอมยิ้มเงียบๆ
“อ่ะ…”
“นั่นไง”
“พูดก็มาพอดี”
บอสเอ่ย
เหล่าบรรดาแพทย์ที่ถูกคัดเลือกให้เป็ผู้พรีเซ็นแบรนด์คลินิกเดินเป็กลุ่มกันออกมาจากห้องสัมมนาห้องหนึ่ง
“แก๊...”
“สเปคฉันเลย”
ลิลลี่กระซิบคนตัวเล็กสะกิดอยู่ข้างๆ อย่างตื่นเต้นที่เห็นหมอภัทร
“ไอ่ลิลลี่!”
“แฟนแกยืนทนโท่อยู่โน่น”
คนตัวเล็กว่า
“ก็แหม……”
“มันได้อ่ะคนแรกอ่ะ”
“อั๊ย” >///<
ยืนกรี๊ดกร๊าดอยู่คนเดียว
แพทย์สาวขาวๆ น่ารักก็เรียกความสนใจจากทีมงานที่เป็ผู้ชายอยู่ได้ไม่น้อยและคนสุดท้าย
“แก…”
“วาสนาแกนี่”
“เกินหน้าเกินตาไปมากนะ”
ลิลลี่ว่าต่อ
“อึหึ”
คนตัวเล็กขำเบาๆ ส่งสายตาให้คุณแฟนไป1 กรุบ
“เอาละครับ”
“มาครบกันแล้วใช่มั้ย”
“เดี๋ยวผมขอแนะนำตัวอีกที”
“ผมเจ๋ง”
“จากJ Medical Corporation ครับ”
“และนี่ทีมงานของผม”
“พิมพ์ลิลลี่ แคท ใหม่ แป้ง เจมส์ เอ็กซ์ ชาย กล้า”
คุณบอสแนะนำทีมงานให้ทีมคลินิกรู้จัก
“สวัสดีค่ะ”
“ซี”
“โค้ชการถ่ายทำค่ะ”
“สวัสดีครับ”
“ผมหมอภัทรครับ”
“ฝ้ายค่ะ”
“หยกค่ะ”
“จอมครับ”
เอ่ยทักทายทุกคนและหันไปมองที่คนตัวเล็กส่งสายตาเนียนๆไม่ให้ใครรู้ แต่ที่รู้อยู่แล้วอ่ะ 2 ก็เลยวี๊ดวิ้วสะกิดอยู่นั่นแหละ ทำเอาคนตัวเล็กต้องบอกให้อยู่นิ่งๆเดี๋ยวความแตก
“เดี๋ยวมีคุณแอมอีก1 คน”
“เธอน่าจะกำลังเดินทางมา” โค้ชเอ่ย
“เดี๋ยววันนี้เราจะประชุมบล็อกกิ้ง”
“และลองถ่ายหน้ากล้องดูนะ”
(แอม?)
(ชื่อคุ้นแฮะ)
คนตัวเล็กสะดุดกับชื่อนี้แต่คงไม่ใช่ผู้หญิงคู่ปรับเก่าคนนั้นหรอกคงไม่ซวยขนาดมาเจอกันอีกละมั้งคนตัวเล็กคิด
.
.
ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ทางทีมงานคุยตกลงกันว่าจะทำอะไรยังไงในวันถ่ายทำพรุ่งนี้บ้างหมอบางคนก็ไปยืนท่องบทซ้อมอยู่หน้ากล้องรวมทั้งคนตัวสูงด้วย
คนตัวเล็กคุยงานและแอบมองอยู่เป็ระยะๆพลันสายตาคมหันมาสบตาเข้ากับตายิ้ม คนตัวเล็กก็ทำท่าชู 2 นิ้วให้ เป็สัญญาณว่า “สู้ๆ ค่ะ”คนตัวสูงก็ส่งสัญลักษณ์กลับมาเหมือนกัน แต่เป็ “มินิฮาร์ท” ทำเอาคนตัวเล็กเขินม้วนต้วนไม่คิดว่าคุณเค้าจะโต้ตอบกลับมารุนแรงต่อหัวจิตหัวใจและในที่สาธารณะแบบนี้
“แหมมม”
เพื่อนตัวดีและตาดีอย่างลิลลี่อดไม่ได้ที่จะแซวแล้วทำท่าชู 2นิ้วแนวนอนชี้มาในระดับสายตาส่งให้เพื่อนตัวเล็กกับหมอตัวสูงว่าจับตาดูอยู่นะทำเอาคนทั้งคู่ที่ถูกจับได้รีบหันกลับไปสนใจงานที่อยู่ตรงหน้ากันอย่างไว
.
.
“มาแล้วค่ะ!”
“แอมมาแล้ว!!”
สาวสวยกึ่งเดินกึ่งวิ่งพร้อมส่งเสียงติดหอบๆ บอกทีมงาน
“ขอโทษทีค่ะ”
“GPSบอกไปผิดทางอ่ะ”
“คนนั้นหรอพรีเซ็นเตอร์”
“สวยเน้าะ”
ลิลลี่เอ่ยขึ้น เรียกให้เพื่อนๆ หันไปมองตาม ทันทีที่สายตาคู่เล็กหันไปมอง
(ใช่!)
(ใช่จริงๆ ด้วย!!)
(แอม)
(ผู้หญิงที่เปิดาบนโต๊ะอาหารกับฉัน)
(ทำเวรทำกรรมอะไรไว้เนี่ย)
คนตัวเล็กคิด
“คุณแอม”
“เชิญทางนี้ค่ะ”
ทีมงานของโค้ชซี เชิญสาวพรีเซ็นเตอร์ไปบรีฟงาน
ผ่านไปไม่นาน โค้ชซีก็พาพรีเซ็นเตอร์สาวออกมาแนะนำให้ทีมงาน J Medical รู้จัก
“ทุกคน”
“ขอเวลา 5 นาทีค่ะ”
“โค้ชขอแนะนำพรีเซ็นเตอร์งานนี้”
“คุณแอม อัณณาค่ะ”
“คุณแอม”
“นี่ทีมงานจาก J Medical ค่ะ”
“สวัสดีค่ะ”
เอ่ยทักทายยิ้มหวาน พลันสายตามาสบเข้ากับคู่อริเก่าแววตาแปลกใจเล็กน้อยและยกยิ้มมุมปากขึ้น
“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ 3 วันนี้”
เธอพูดขึ้น
“สวยเหมือนนางฟ้า”
ทีมงานหนุ่มๆ ซุบซิบ
“ตัวเอง!!”
“เราได้ยินนะ”
ลิลลี่แอบหยิกหลังแฟนแว่นหนาที่เอ่ยชมผู้หญิงอื่นต่อหน้าต่อตา
“เดี๋ยวแอมขอตัวไปท่องบทต่อนะคะ”
เอ่ยลาและเดินออกไป แต่ไม่วายที่ยังหันหลังกลับมามองเป้าหมายตัวเล็กและส่งยิ้มแปลกๆให้
(โอ๊ยตรู!!!…….)
(อยู่ไม่เป็สุขแน่)
คนตัวเล็กคิด
หลังจากคุยงาน ซ้อมบล็อกกิ้ง เซทฉากอะไรเรียบร้อยแล้ว ทุกคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อนเพราะพรุ่งนี้นัดเริ่มงาน6 โมงเช้าสำหรับทีมงาน JMedicalส่วนนักแสดงหมอทั้งหลายเริ่ม 8 โมงเช้า
.
.
“ไปกินข้าวกันครับ”
“อีก1 ชม. เจอที่ reception นะ”
ข้อความถูกส่งหาคุณแฟนตัวเล็ก
“โอเคค่ะ”
คนตัวเล็กยิ้มกว้างกับหน้าจอ
“ไง…”
“ยิ้มกว้างเชียว”
“แฟนชวนไปกินข้าวอ่ะดิ”
เพื่อนแสนรู้อย่างลิลลี่แซวขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนตัวเล็กยิ้มอยู่คนเดียว
“ทำไมรู้”
เงยหน้าขึ้นมาถามเพื่อน
“ฉลาด”
ตอบกลับมาแค่นั้น
“ไปพวกแก”
พิมพ์ที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำชวนเพื่อนทั้ง 2 ออกไปหาข้าวเย็นกินกัน
“เหลือ2”
ลิลลี่ว่าขึ้น
“เอ้า! ไมอ่ะ”
“แคทไม่ไปหรอ”
“??”
“อ๋อ… ฉันรู้ละ”
พิมพ์ก็รู้ในทันทีว่าทำไมฉันถึงไม่ไปด้วย
“เชิญจ้ะเชิญ”
“ตามสบายนะ”
“แล้วคืนนี้จะกลับห้องป่ะเนี่ย”
พิมพ์ถามต่อ
“กลับดิ”
“พรุ่งนี้ทำงาน”
คนตัวเล็กเอ่ย
่ 3วันที่เราต้องมาทำงานด้วยกันเราคุยกันเรียบร้อยละว่า เวลาทำงานเราก็จะต่างคนต่างทำงานไม่แสดงออกเกินงามเพราะเดี๋ยวจะเป็ที่ซุบซิบหรือดูไม่เหมาะสมเอาได้
“งั้นพวกฉันไปนะ”
ลิลลี่และพิมพ์บอกลาเพื่อนตัวเล็กออกไปหาข้าวเย็นกินกันก่อน
“อื้มๆ”
ระหว่างรอเวลา คนตัวเล็กเลยหาซีรี่ย์ดูฆ่าเวลาไปจนเวลาล่วงเลยใกล้ถึงเวลานัดหมาย
ติ้ดๆ ติ้ดๆ ติ้ดๆ...
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ยกขึ้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครโทรมาติ้ด…
“ค่ะ”
“หนูจะลงละ...”
ทักปลายสายบอกไปว่าตัวเองกำลังจะลงไปเจอตามที่นัดไว้
“น้องแคทโทษที”
“พี่คงไปกินข้าวกับน้องไม่ได้แล้ว”
“ทีมเพิ่งแจ้งว่าCEO จะมาทานข้าวเย็นด้วยน่ะครับ”
“อ้าวหรอ…”
เสียงคนตัวเล็กจากที่สดใสกลายเป็ดรอปลงนิดหน่อย
“งั้นไม่เป็ไรค่ะ”
“พี่ไปกินเลย”
“เดี๋ยวหนูไปกับพิมพ์ลิลลี่”
บอกออกไปไม่ให้คนปลายสายกังวล
“ขอโทษนะครับ”
เสียงปลายสายก็ดูกังวลๆกลัวคนตัวเล็กจะเสียใจ
“สบายมากค่า”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันนะ”
บอกปลายสายไปแบบนั้นก่อนวางสายลง
(จิ๊ๆๆๆ)
คิดต่อป่านนี้ยัย 2คนนั้นจะกินอิ่มหรือยัง ลองโทรหาซิ้
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด… เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
“โอ๊ะ”
คนตัวเล็กอุทานออกมาลิลลี่ติดต่อไม่ได้ โทรหาพิมพ์ละกัน
ตู่ด…
ตู่ด…
And it’s new, the shape of your body It’s blue, thefeeling I’ve got And it’s ooh, whoa oh It’s a cruel summer~…
“เฮ้ย!”
นั่นมันเสียงโทรศัพท์อย่าบอกนะว่าพิมพ์ลืมเอามือถือไป จริงด้วย!หลักฐานคาตามือถือสั่นพร้อมเสียงอยู่บนที่นอน
“เฮ้อออ…”
คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาไปคนเดียวก็ได้ ตัดสินใจได้แล้วเดินออกจากห้องไปหาข้าวเย็นกิน
.
.
ติ๊ง…
เสียงลิฟต์ดังขึ้นและเปิดออก
“โอ๊ะ!!”
“อ้าวว!!”
ต่างคนต่างอุทาน เมื่อคนตัวเล็กเห็นคุณแฟนตัวสูงและเพื่อนหมออยู่กันพร้อมหน้าในลิฟต์
ยกยิ้มให้ พยักหน้าทักทายเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์โดยมีสายตาคมของคนตัวสูงมองมาอย่างอ้อยอิ่ง
“น้องแคทไปกินข้าวหรอคะ”
หมอฝ้ายเอ่ยทัก
“อ๋อค่ะ”
“ไปกินข้าว”
ตอบกลับไปยิ้มๆ
“เพื่อนไปไหนหมดละ”
“ทำไมมาคนเดียว”
ถามต่อ
“อ้อๆ”
“นัดไว้ค่ะ”
“กำลังจะไปหาเนี่ย”
หัวเราะกลบเกลื่อนชำเลืองมองคุณแฟนตัวสูงที่มุมลิฟต์
ติ๊งง…
ลิฟต์ถึงชั้นล่างคนตัวเล็กเดินออกมาก่อน
“ไปก่อนนะคะ”
“พรุ่งนี้เจอกัน”
เอ่ยลาบรรดาหมอๆ ส่งยิ้มพยักหน้าเบาๆ ให้คุณแฟน 1 ที แล้วเดินหลีกไปอีกทาง
“มองขนาดนี้ก็ตามไปเถอะ”
หมอภัทรกระซิบเพื่อนตัวสูง
“เป็ห่วงว่ะ”
คนตัวสูงพูดขึ้น
“เอ่อน่า…”
“น้องเค้าโตแล้ว”
“ดูแลตัวเองได้”
“แต่พวกเราเนี่ย”
“ต้องไปรับหน้าCEO ก่อน”
“ไปเร็ว...”
บอกเพื่อนให้ไปทำหน้าที่นอกเวลางาน
.
.
(ฉันจะไปทางไหนดีอ่ะ)
คนตัวเล็กยืนคิดอยู่หน้าโรงแรมสักพักก่อนตัดสินใจเดินไปทางเดิมที่ตอนเที่ยงไปคาเฟ่กับเพื่อนๆ มา เดินไปเรื่อยๆ ชมวิวทะเลเดินมองผู้คนเดินดูร้านค้าที่ออกมาตั้งร้านรอรับนักท่องเที่ยว
(ถ้าพี่จอมมาด้วยคงจะดี)
คนตัวเล็กคิด
“โอ๊ะ”
พลันสายตาสะดุดเข้ากับสร้อยข้อมือคู่หนึ่ง
(น่ารักจัง)
(ซื้อไปใส่คู่กับพี่จอม)
(เค้าจะชอบมั้ยนะ)
(ปกติแล้วนอกจากนาฬิกา)
(คุณเค้าก็ไม่มีเครื่องประดับอะไรอื่นติดตัวเลย)
(อืมมม)
(ซื้อไปก่อนละกัน)
(พี่ชอบไม่ชอบไม่รู้)
(แต่ฉันชอบ)
คนตัวเล็กคิดได้แบบนี้ก็พุ่งตรงไปหยิบสร้อยข้อมือที่เล็งไว้
“โอ๊ะ!!”
พลันต้องชักมือกลับเมื่อมีอีกมือหนึ่งเอื้อมมาหวังจะหยิบสร้อยน่ารักนั้นเช่นกัน
“เฮ้ยย!!!”
“จ็อบบ!!!!”
“มาอยู่นี่ได้ไง”
คนตัวเล็กยิงคำถามทันทีเมื่อบังเอิญเจอคนรู้จัก
“พี่นั่นแหละ!”
“มาอยู่นี่ได้ไง!”
“ไหนบอกว่าไปทำงาน”
“เลยมาเที่ยวกับผมไม่ได้ไง”
“ที่พี่เคยบอกไว้ว่า…”
“ถ้าผมสอบติดจะมาเที่ยวทะเลกับผมอ่ะ”
ไม่ตอบแต่บ่นร่ายยาวแล้วถามสวนกลับนิสัยเด็กเค้าเลย
“พี่อ่ะมาทำงานจริงๆ”
“มาทำงานที่ทะเลเนี่ยนะ!!”
เด็กพูดขึ้นไม่เชื่อ
“จ็อบ!”
“ไอ้จ็อบ!!”
เสียงะโเรียกเด็กตัวสูงมาจากเพื่อนของคุณเค้าแหละ
“มายืนคุยกับสาวที่ไหน”
“อูยย…”
“น่ารักซะด้วย”
เพื่อนที่เดินมาใหม่แซว
“รู้จักจ็อบหรอครับ”
ดันใจกล้าถามสาวผู้น่ารักต่อซะงั้น
“พวกมึงอย่าน่า…”
“นี่พี่ข้างบ้านกู…”
“บังเอิญเจอ”
“พี่ข้างบ้านที่มึงแอบชอ...”
ก่อนที่เพื่อนตัวดีจะพูดจบประโยคเด็กตัวสูงก็เอามือปิดปากปิดจมูกไว้ไม่ให้พ่นอะไรบ้าๆ บอๆ ออกมาอีก
“อึงง…”
“อึงงงงง…”
“อูอาย ไอ ไอ่ ออก”
พูดอู้อี้ฟังไม่รู้เื่
“ผมมาฉลองสอบเข้ามหา’ลัยได้กันน่ะ”
“นี่ออกมาหาข้าวกิน”
“เพราะพี่นั่นแหละไม่ว่าง”
“ผมเลยต้องมากับพวกมันแทน”
ยังยังน้อยใจไม่เลิก
“อึง...”
“อ่อยอู ไอ้ อังง”
“อึงงงงงงงง งง ง งง”
มือตบเข้ากับมือที่ปิดปากไม่ยอมให้พูดตัวเริ่มดิ้นไปมาเพราะเริ่มจะขาดอากาศหายใจ
“ผมพักอยู่บังกะโลฝั่งนู้น”
“ผมไปนะ”
บอกลวกๆ ก่อนลากเพื่อนตัวดีเดินจากคนตัวเล็กไปรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้คุยกับเธอให้ได้มากกว่านี้
พลั่กกก!!!
“เพราะมึงเลย!!!”
เมื่อเดินออกมาได้พ้นระยะคนตัวเล็กก็ผลักเพื่อนออกจากการควบคุมแล้วด่าไป1 ยก
“มึงจะฆ่ากูป่ะเนี่ย!!!”
“ไอ้จ็อบ!!!”
“ไอ้เวร!!!”
“แค่กๆๆๆๆๆ”
ด่ากลับมาอีก
เด็กตัวสูงหัวเสียกับเพื่อนเล็กน้อยที่เกือบหลุดพูดอะไรไม่เข้าท่า
“คนนี้อ่ะหรอ”
“ที่มึงเล่าว่ามึงชอบมานาน”
“น่ารักดีว่ะ”
“และทำไมพี่สาวน่ารักๆแบบนี้”
“มาเดินคนเดียววะ”
เด็กตัวสูงฉุกคิด
(จริงซิทำไมอยู่คนเดียว?)
(มาทำงานก็ต้องมากับเพื่อนบ้างแหละ)
(ถึงจะออกมาพักแล้วก็ตาม)
(มาเดินคนเดียวในที่ที่ไม่ใช่ถิ่นของตัวเอง)
(ตอนเย็นๆค่ำๆ แบบนี้)
(มันก็อันตรายอยู่นะ)
เด็กตัวสูงเริ่มคิดไม่ตก
.
.
ติ้ดๆ ติ้ดๆ ติ้ดๆ...
ติ้ด…
“ว่าไง”
“พี่…”
“พี่แคท...”
ต้นสายอึกอักไม่ยอมพูด
“อะไรของนาย”
พี่สาวสงสัย
“พี่กินข้าวยัง”
“ไปกินข้าวกับผมมั้ย”
เด็กหนุ่มเอ่ยชวนพี่สาว
ตึกตัก
ตึกตัก
ตึกตัก
แค่รอคำตอบทำไมหัวใจผมกลับมาเต้นแรงอีกแล้วล่ะผมว่าผมจะเลิกรู้สึกแล้วนะ ถ้าเป็แบบนี้ผมคงทำไม่ได้ตามที่ตั้งใจแน่
“โอเค”
เสียงเล็กเอ่ยกลับมา
“อยู่ร้านไหนอ่ะ”
เธอถามต่อ ไหนๆ ก็ไหนๆละ มีจ็อบกับเด็กๆ กินข้าวเป็เพื่อนก็น่าจะดีกว่าไปกินคนเดียว เด็กตัวสูงยกยิ้มกว้างทันทีที่พี่สาวตอบตกลง
“พี่เดินมาทางที่ผมเดินมาเมื่อกี้”
“300เมตร ขวามือ”
“เดี๋ยวผมยืนรอหน้าร้านนะ”
เอ่ยบอกไป
“เคๆ”
วางสายปุ๊บก็เดินไปตามที่เด็กตัวสูงบอก ไม่นานคนทั้ง 2 ก็ได้มาเจอกันอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งแยกจากกันมาไม่ถึง 15 นาที
“พี่แคท”
จ็อบเอ่ยแนะนำพี่สาวให้เพื่อนๆรู้จักอีกรอบ
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีฮะ”
“พี่…”
“เมื่อกี้ถ้าผมพูดอะไรไม่ดี”
“ขอโทษนะครับ”
เติ้ง 1ในเพื่อนของเด็กตัวสูงรีบเอ่ยขอโทษ ที่ไม่นานนี้อาจพูดจาหรือทำอะไรไม่ดีไปต่อหน้าหญิงสาว
“อึหึ”
ยิ้มหัวเราะ
“ไม่เป็ไรจ่ะ”
“สั่งข้าวกันเถอะ”
“พี่หิวละ”
เอ่ยขำเป็กันเองไม่ให้เด็กๆ เกร็ง
ไม่นานอาหารก็ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะหน้าตาน่ากินและกลิ่นหอมเตะจมูก
“นี่…”
“พอก่อน”
“ตักมาให้เต็มจานพี่ละเนี่ย”
พี่สาวเอ่ยขึ้นที่เด็กข้างๆตักอาหารให้จนล้นจาน ยิ้มแหะๆ แล้วหันกลับไปกินข้าวในจานตัวเองต่อพฤติกรรมดูแลสาวของเพื่อนตัวสูงก็ถูกจับพิรุธจากเพื่อนเติ้งที่นั่งตรงข้ามอยู่ตลอดเวลา
“กูว่าใช่ว่ะ”
เติ้งเอนหลังไปกระซิบกับบอลที่นั่งเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ
“ใช่ไรของมึง”
บอลถามกลับ
“ก็ไอ้จ็อบไง”
“ดูท่าทางมันดิ”
“ดูแลพี่เค้าดีขนาดนั้น”
“ตัวจริงแน่คนนี้”
เติ้งคาดเดา
“พวกมึงคุยไรกัน”
เด็กตัวสูงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนซุบซิบๆจนรู้สึกรำคาญลูกตา
“เฮ้ย!”
“มึง…”
“เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแป๊บ”
“บอล”
“มึงไปเป็เพื่อนกูหน่อยดิ”
ว่าจบ ลุกขึ้นดึงเพื่อนอีกคนให้ลุกออกไปเพราะจะคุยอะไรตรงนี้ไม่ค่อยสะดวกนักเด็กตัวสูงมองเพื่อนแปลกๆ
“พวกมึงเป็อะไรกันเนี่ย”
“อึหึ”
พี่สาวข้างๆ หัวเราะกับพวกเด็กๆตรงหน้า
.
.
“โอ๊ะ!!”
“นั่นมัน...”
“อึหึ”
“มากินข้าวกับผู้ชาย2 คนซะด้วย”
“หนีแฟนมากินข้าวกับผู้ชายอื่นหรอ”
ภาพของเด็กตัวสูงกับพี่สาวตัวเล็กกำลังอยู่ในสายตาของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังจดจ้องและคิดอะไรไว้ในหัว
(ถ่ายมุมนี้เหมือนกำลัง...)
(หึหึหึหึ)
แชะ…!!
แชะ…!!!!
แชะ…!!!!!!
“แอม”
“ถ่ายรูปหรอครับ”
เสียงผู้ชายเอ่ยขึ้น
“อ่อค่ะ”
“เห็นบรรยากาศร้านนี้ดีน่ะ”
“เลยถ่ายไว้”
เอ่ยตอบผู้ชายร่างใหญ่ที่เดินเข้ามาหา
“งั้นเรากินร้านนี้มั้ยล่ะ”
ผู้ชายเอ่ยถาม
“อืม…”
“ไปร้านที่เราจะไปดีกว่าค่ะ”
“ร้านนี้ไว้กินวันหลัง”
ว่าจบก็เดินนำคุณผู้ชายไปยกมือถือมากดต่อ ยกยิ้มมุมปาก คิดแผนสนุกๆ ออก
.
.
“มึงเป็ไรเนี่ยเติ้ง!!”
“กูกินข้าวอยู่ดีๆ”
เพื่อนบอลหงุดหงิด
“มึงเห็นไอ้จ็อบป่ะวะ”
“เห็นดิวะ”
“มันก็นั่งกินข้าวอยู่”
“โอ๊ย!!! มึงนี่!!!!!”
“กูหมายถึงท่าทางที่มันดูแลเทคแคร์พี่แคทอ่ะ”
“มันคิดเกินพี่แน่”
“ที่มันเคยเล่าให้พวกเราฟังว่า...”
“มันแอบชอบรุ่นพี่ข้างบ้าน…”
“กูว่าคนนี้แหละ”
หมอดูเติ้งพูดเป็ฉากๆ
“เพื่อนมีความรักก็ดีนี่”
“แล้วอะไรของมึงอ่ะ”
เพื่อนบอลก็ยังคงไม่เข้าใจ
“เราก็ต้องช่วยมัน”
“ให้สมหวังไง…”
เอาละ เพื่อนหวังดีผิดที่ผิดเวลาละ
.
.
ตือดือดึ้ง
เสียงข้อความดังขึ้นทำให้คนตัวสูงชำเลืองมองที่หน้าจอโทรศัพท์ หนึ่งส่งรูปอะไรมาอีกละ
เมื่อกดเข้าไปดู นี่มันรูปน้องแคทกับ…กับจ็อบ จ็อบหรอ? จ็อบอยู่ที่นี่หรอ??
“หมอจอม”
“คุณนี่เก่งนะ”
“ผลงานที่ผ่านมาทำได้ดี”
เสียง CEO ทักขึ้นทำให้คนตัวสูงต้องละจากหน้าจอโทรศัพท์ซะก่อน
“ครับ”
“ขอบคุณครับ”
ทำตัวให้ดูเป็ปกติ แต่ในใจเริ่มอยู่ไม่สุข
ตือดือดึ้งๆๆ…
เสียงข้อความดังเข้ารัวๆ แต่คุณเค้าได้แต่กำมือถือไว้แน่น จนกระทั่ง…
“เอ่อ…”
“เดี๋ยวผมขอตัวสักครู่นะครับ”
เอ่ยขออนุญาต CEO ที่หัวโต๊ะ ก่อนลุกออกไป
เมื่อออกมาภายนอกห้องอาหารคนตัวสูงรีบเปิดดูข้อความอีกครั้งมีรูปส่งเข้ามาใหม่อีก 1 รูป เป็รูปที่เด็กจ็อบกำลัง… กำลังทำอะไรน้องแคทอ่ะ?!
ดูจากภาพคือเหมือนหอมแก้ม ไม่ๆ มันต้องเป็มุมกล้อง คนตัวสูงพยายามคิดในแง่ดีแต่ดันนึกได้ว่าคนตัวเล็กเคยบอกว่าจะให้ของขวัญเด็กจ็อบถ้าสอบติดหรือว่าให้หอมแก้มหรอ บ้าน่า!! คิดอะไร แล้วไหนน้องแคทบอกว่าไปกินข้าวกับเพื่อนไงทำไมกลายเป็เด็กนี่
คนตัวสูงตอนนี้คิดเลอะเทอะเละเทะอยู่ภายในหัว แต่เอ๊ะ! แล้วทำไมหนึ่งเป็คนส่งรูปมา รีบกลับไปอ่านแชทใหม่
“มึงเดาได้ใช่มั้ย”
“ใครส่งมาให้กู”
เมื่อเห็นข้อความนี้ก็พอจะเดาออกว่าเป็ผู้ไม่ประสงค์ดี ที่แอมส่งรูปพวกนี้หาหนึ่งเพราะผมบล็อกเธอไปในทุกช่องทางน่ะครับตัดๆ ปัญหา แต่เธอก็พยายามดีจริงนะ
ผมว่าเธอต้องพยายามทำให้ผมกับน้องแคทเข้าใจผิดกันอยู่แน่ๆ ผมจะไม่คิดมากผมจะไปหาน้องแคทและถามเอาเองเลยดีกว่า เมื่อตัดสินใจได้คุณเค้าเลยจะเดินเข้าไปลา CEO ก่อน เพื่อไม่ให้เสียมารยาท
“โอ๊ะ”
แต่ CEO เดินสวนออกมาพอดี
“คุณจอม”
“พรุ่งนี้ตั้งใจทำงานนะ”
“ผมไปก่อน”
ตบบ่าเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป
(ทางสะดวก)
หมอตัวสูงคิด
รีบกดโทรศัพท์หาคนตัวเล็ก
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด…
ตู่ด…เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
“เอ้า!”
“น้องแคทแบตหมดหรอ”
“ปกติแบตไม่เคยหมดนี่”
คุณหมอเริ่มลนลานอีกครั้ง
“จิ๊ๆๆ”
“เอาวะ… ลองเดินไปเรื่อยๆ ละกัน”
เมื่อคุณหมอตัดสินใจได้ ขายาวก็รีบจ้ำอ้าวเดินออกจากโรงแรมไป
.
.
“ทำไมเพื่อนหายไปนานอ่ะ”
พี่สาวเริ่มสงสัย
“อืม… นั่นดิ”
“เดี๋ยวผมไปตามก่อน”
เอ่ยบอกพี่สาวก่อนจะลุกออกไป
.
.
“พวกมึง!”
“มายืนคุยไรกันเนี่ย”
เด็กจ็อบเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนตัวดียืนลับๆ ล่อๆ ไม่ยอมกลับไปนั่งโต๊ะ
“เดี๋ยวพวกกู”
“จะทำให้มึงได้สมหวังกับพี่แคท”
เติ้งพูดจริงจัง
“เฮ้ยย!!”
“มึงพูดอะไรเนี่ย”
“พูดดีๆ หน่อย”
เด็กตัวสูงหัวเสีย เพื่อนพูดอะไรไม่เข้าท่า
“กูหมายถึง…”
“ให้มึงกับพี่เค้าได้ไปเดินเล่นที่ทะเลกัน”
“เดินออกไปทางนี้”
อธิบายใหม่ให้เพื่อนเข้าใจไม่ผิด
“แล้วมึงอยากจะสารภาพอะไรก็พูดไป”
“จะได้เลิกแอบชอบพี่เค้าสักที”
เพื่อนผู้หวังดีไม่รู้อะไรบ้างเลยว่าเด็กตัวสูงกำลังจะตัดใจจากพี่สาวอยู่ต่างหากแต่จะทำได้จริงหรอ?
“ไม่อ่ะ”
“กูไม่ไป”
เด็กจ็อบปฏิเสธ
“โอ๊ย!!! มึงนี่!!!”
“มีโอกาสแล้ว”
“จะทำไรก็ทำดิวะ”
เพื่อนพูดขึ้นโดยไม่รู้ว่าโอกาสของเพื่อนตัวสูงตรงหน้าจริงๆ แล้ว มันไม่เคยมีเลยต่างหาก
“ไม่มีประโยชน์หรอก”
เด็กจ็อบพูดต่อเพราะในใจก็รู้เื่ราวมันเป็ยังไง
“เอ้อะ!”
“อะไรของมึง!!”
“กูพยายามช่วยอยู่นะเนี่ย!!!”
เติ้งเริ่มหัวเสียกับเพื่อน ที่จู่ๆ กลายมาเป็คนหมดหวังเอาตอนนี้ ผิดวิสัยจริงๆ
“ไม่สารภาพ”
“ก็พาไปเดินเล่น”
“หรือหาอะไรคุยก็ได้”
“ไปสร้างโมเม้นต์ดีๆ”
“มึงไม่พูด”
“พี่เค้าอาจจะมีเื่พูดกับมึงแทนก็ได้นะ”
“ใครจะไปรู้”
“วันนี้บรรยากาศดีนะเว้ย”
ถึงจะหัวเสียก็ยังคงเชียร์เพื่อนต่อ เด็กตัวสูงมองหน้าเพื่อนทำท่าคิด
แล้วทั้ง 3 ก็เดินกลับไปที่โต๊ะก็เห็นพี่สาวคนสวยนั่งเท้าคางเคาะนิ้วเบาๆ ไปตามจังหวะของดนตรีที่กำลังเล่นให้ผู้ที่มาทานอาหารได้เพลิดเพลินไปกับรสชาติของอาหารและบรรยากาศยามค่ำคืน
(น่ารักจัง)
เด็กตัวสูงยืนจ้องมองอยู่แบบนั้น
“เอ่ามึง!”
“อย่านิ่ง!!…”
“เข้าไปชวน”
เติ้งเซ้าซี๊
“เอ่อ…”
“เออ…”
เดินเข้าไปหาพี่สาว
“…”
“พี่แคท…”
“ห้ะ”
พี่สาวหันมาตามเสียงเรียก
“ไป...”
“ไปเดินเล่นกันมั้ย”
“…”
“อืม…”
“ไปซิ”
ตอบตกลงและลุกขึ้นเดินตามเด็กตัวสูงไป ทำเอาเพื่อนเติ้งเพื่อนบอลแอบทำท่าส่งซิกให้เพื่อนจ็อบว่าสู้ๆ นะมึง โอกาสมาแล้ว
.
.
ซ่า~…
ซ่า~~…
ซ่า~~~...
เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งดังต่อเนื่อง เด็กตัวสูงและพี่สาวตัวเล็กกำลังเดินเรียบๆเคียงๆ ชายหาดยาวนี้ไปเรื่อยๆ และเ้าเด็กตัวสูงก็แอบมองพี่สาวตัวเล็กอยู่เนืองๆ
“มีอะไรจะพูดก็พูดมา”
“มองอยู่นั่นแหละ”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้น ถึงสายตาจะมองออกไปที่ท้องทะเลกว้าง แต่เธอก็รู้ว่าเ้าเด็กแอบมองเธออยู่ตลอด
“เอ่ออ…”
เด็กตัวสูงเกาหัวนิดๆ ที่ถูกจับได้
“เอ่ออออ…”
“พี่แคท”
“ทำไมมาเดินอยู่คนเดียวล่ะ”
“เมื่อตอนเย็น”
“เพื่อนไปไหนหมด”
ไม่รู้จะเริ่มต้นเื่ไหน เอาเื่นี้ละกัน
“ไปกินข้าว”
“พี่ออกมาทีหลัง”
พูดชิวๆ เดินชมวิวเรื่อยๆ
“ทำไมไม่กลัวบ้าง!”
“ไม่ใช่บ้านเรานะ!”
จู่ๆ เ้าเด็กก็พูดติดโมโหๆ ขึ้นมา ทำให้พี่สาวหันไปมอง หัวเราะเบาๆ
“ก็เดินได้ปกติอยู่นี่ไง”
“อยู่กับจ็อบนี่ไง”
“ปลอดภัยดี” ว่าขึ้น
“โอ๊ะ!!”
เด็กสตั้น จะแปลความว่าอยู่กับจ็อบว่าไงดี แต่ผมเขินนะ -///-
“เออนี่…”
พี่สาวหยุดเดินแล้วหันมามองเด็กตัวสูงเต็มตาแล้วก็ก้มหาอะไรในกระเป๋าสักพักก่อนที่จะ...
“อ่ะนี่”
“พี่ให้…”
คนตัวเล็กยื่นสร้อยข้อมือสแตนเลสมีจี้เล็กๆ รูปหนังสือให้
“ให้ผม?”
เด็กตัวสูงถามซ้ำ
“อื้ม…”
“ให้ของขวัญสอบติดไง”
“มีจี้รูปหนังสือด้วย”
“จะได้จำได้ว่าพี่เคยเป็ติวเตอร์ให้”
“ ^^ ”
พูดยิ้มๆ
“ ^v^ ”
เด็กตัวสูงยิ้มกว้าง
“อันนี้พี่อยากให้เอง”
“ไม่นับรวมกับของขวัญที่จ็อบจะขอนะ” เอ่ยต่อ
เด็กตัวสูงคิด
(พี่แคทยังจำสัญญาของเราได้)
(ผมดีใจมากๆ ครับ)
“อ่ะ…”
พูดอีกครั้งให้เด็กรับของขวัญไป เด็กตัวสูงยื่นมือออกมารับช้าๆ มองคนตัวเล็กไม่วางตา
“แล้วคิดออกยังว่าจะขออะไร”
“ปล่อยไว้นาน”
“เดี๋ยวลืมนะ”
พี่สาวพูดขึ้นแล้วเดินชมทะเลต่อ
“พี่แคท!”
เด็กตัวสูงเอ่ยขึ้นหนักแน่น ทำให้คนตัวเล็กที่เดินนำหน้าไป 2 3 ก้าวต้องหันหลังกลับมามองเด็กตัวสูงก่อนที่คนเรียกจะก้าวเข้าไปหาพี่สาวตัวเล็ก
“ตอนแรก…”
“ของขวัญที่ผมอยากได้จากพี่…”
“ผมอยากขอในสิ่งที่พี่ไม่น่าจะให้ผมได้…”
“…”
“…”
“พี่รู้ใช่มั้ยว่าผม…”
“ผม…”
“คิดยังไงกับพี่”
สูดลมหายใจลึกๆ เอ่ยปากพูดออกไป พี่สาวตัวเล็กยืนมองเด็กตัวสูงนิ่งๆ
ซ่า~…
ซ่า~~…
ซ่า~~~…
ซ่า~~~~…
ปล่อยให้เสียงคลื่นดังกลบความเงียบของคนทั้ง 2
“รู้ซิ”
ก่อนจะพูดตอบกลับเด็กตัวสูง
“…”
“แล้ว…”
“แล้วพี่รู้สึกยังไงหรอ”
“ที่พี่รู้ว่าผม…”
“รู้สึกกับพี่มากกว่า...”
ลากเสียงยาวไม่ยอมใส่กรรมในประโยคปิดท้าย
“อึหึ”
จู่ๆ พี่สาวก็หัวเราะขึ้น ทำให้เด็กตรงหน้าที่จริงจังขมวดคิ้ว
“รู้สึกดี…”
“ที่นายมีความรู้สึกดีๆ ให้”
“…”
“พี่ก็ชอบนายนะ”
พูดออกไป
“ห้ะ!!!”
เด็กใ
“พี่หมายความว่าไง?!”
“พี่ชอบนายแบบน้องชาย”
“แล้วนายชอบพี่มากกว่าพี่สาวจริงหรอ?”
“ลองถามตัวเองดูดีๆ”
“ที่ผ่านมา…”
“นายอาจจะแค่รู้สึกผูกพันกับพี่ก็ได้”
“เพราะเราก็รู้จักกันมาั้แ่เด็กๆ”
“ผมว่าผมชอบพี่มากกว่าพี่สาวจริงๆ นะ”
เอ่ยย้ำซ้ำให้ชัดอีกครั้ง
“55555”
พี่สาวหัวเราะอีก
“พี่แคทหัวเราะทำไม”
“ผมจริงจังนะ”
เด็กเริ่มโวย
“อืมม…”
“เชื่อก็ได้”
“แต่พี่มีแฟนแล้วไง”
พูดขึ้นบอกเด็กตรงหน้า
“จิ๊”
เด็กจิ๊ปากหงุดหงิด
“พี่นี่ใจร้ายชะมัด!”
“ผมไปชอบคนใจร้ายแบบพี่ได้ไงเนี่ย”
เด็กว่าขึ้น
“อึหึ”
“จ็อบ”
“สักวันจ็อบจะเจอคนที่ทำให้จ็อบใจเต้นเร็วเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆ”
“ผมเป็เวลาอยู่กับพี่”
เด็กเอ่ยขึ้น
“เราจะรู้สึกว่าที่ตรงนั้นมีแค่เรา 2 คน”
พี่สาวว่าต่อ
“ข้อนี้ผมก็เป็เวลาอยู่กับพี่”
“คนที่เราจะเอาเค้าออกไปจากความคิดความรู้สึกไม่ได้”
“ข้อนี้ก็ด้วย”
“และรู้สึกเหมือนกันทั้งคู่”
สิ้นประโยคพี่สาวตัวเล็ก
(น็อคครับ…)
(ผมโดนหมัดน็อคเต็มๆ)
(T^T)
(มันแน่นที่อกมันจุกที่ใจ)
“เอ่อออ...”
เด็กตัวสูงนิ่งไป
“ข้อนี้ก็ใช่สำหรับผม”
“แต่คงไม่ใช่สำหรับพี่ซินะ...”
พูดออกมาอย่างยอมรับความจริง
“จ็อบบ”
“พี่เป็กำลังใจให้นะ”
“สักวันจ็อบจะเจอคนที่ใช่”
“และมีความรู้สึกที่ตรงกันกับจ็อบ”
พี่สาวพูดและส่งยิ้มจริงใจให้เด็กตัวสูงและเด็กตัวสูงก็ส่งยิ้มอ่อนๆ กลับมา
(แต่ที่ใจมันเจ็บแปล๊บๆ ครับ)
(ภายนอกกับภายในสวนทางกันเหลือเกิน)
เด็กคิด
สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ
“ขอกอดทีนึงได้มั้ยครับ”
“ผมขอของขวัญแล้วนะ”
“ Tv^ ”
เด็กว่าขึ้น
“อึหึ”
“ ^^ ”
คนตัวเล็กหัวเราะอ้าแขนเล็กๆ รอ เด็กตัวสูงยกยิ้มก่อนจะขยับเข้าไปใกล้คนตัวเล็กและสวมกอดเธอ
(นี่คงเป็กอดครั้งสุดท้าย)
(ที่ผมจะได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่น)
(จากคนที่ผมชอบ)
(คนที่แสนสดใสคนนี้)
(เหมือนน้ำตาจะไหลเลยครับ)
(ผมพยายามฝืนแรงโน้มถ่วงอยู่)
(อย่าได้ไหลให้เธอเห็นเลย)
(ผมอาย)
(TT^TT)
ผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นนิดหน่อยแต่เธอก็ไม่ได้ประท้วงอะไรแถมเอามือตบหลังผมเบาๆ ด้วย เธอคงปลอบใจผมอยู่ซินะ
เนิ่นนานเกือบ 2 นาทีได้ เมื่อเราคลายอ้อมกอดกัน...
“โอ๊ะ!”
“ทำไมตาแดง?”
“ร้องไห้หรอ??”
“โถวว...”
“เอ็นดู”
“ ^^ ”
เธอว่าขึ้นแล้วยีหัวผมเบาๆ
(นั่นไง)
(เธอเห็นจนได้)
“555555”
ผมเลยหัวเราะกลบเกลื่อนไปครับ
1K
![ใจปรารถนา [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c5d22a760ee3bbf643c84bdefee9d303.webp)
