เทพอสูรกลืนตะวัน

จิงซูฮานกระเด็นออกจากสนามประลองอย่างรวดเร็ว ทำเอาผู้ชมทั้งสนามต่างเงียบกันไปตาม ๆ กันพวกเขาไม่คิดว่าเจียงเฉินจะชนะจิงซูฮานได้ง่ายได้ขนาดนี้

เจียงเฉินเดินลงจากลานประลองโดยที่ไม่รอกรรมการประผลและกลับไปนั่งยังที่นั่งข้างปู่ของเขาเมื่อเจียงเฉินนั่งลงปู่ของเขาก็ถามขึ้น

''ปู่ไม่คิดว่าหลานจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ตอนนี้หลานแข็งแกร่งเทียบเท่าอัจฉริยะของเมืองแล้วหล่ะนะ''

เจียงเฉินที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับถอนหายใจออกมา

''เทียบกับลูกหลานของเหล่าราชวงศ์และตระกูลใหญ่อื่น ๆ ตัวข้านั้นยังอ่อนแอมากท่านปู่''

ปู่ของเจียงเฉินที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้น

''โลกแห่งผู้ฝึกตนนั้นยาวไกลไร้ที่สิ้นสุด และไม่แน่นอนภายในเมืองนี้ปู่ของเจ้าอาจเป็นตัวตนที่สูงส่ง แต่สำหรับโลกภายนอกปู่ของเจ้าอาจเป็นเพียงแค่ปลาตัวเล็ก ๆ เท่านั้นหากเจ้าไร้ซึ้งพลังที่มากพอก็อย่าได้หยิ่งยโสจนเกินไป มันจะนำพาความทุกข์มาสู่เจ้าจำเอาไว้หล่ะ''

''ข้าเจ้าใจแล้วท่านปู่''

เจียงเฉินตอบกลับพร้อมกับชมดูการประลองต่อไป การประลองครั้งนี้สำหรับชาวเมืองและผู้ชมนั้นคือความตื่นตาตื่นใจ แต่สำหรับเจียงเฉินนั้นมันช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน เพราะเป้าหมายของเขานั้นประสบความสำเร็จแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่น่าสนใจสำหรับเจียงเฉินอีกต่อไปแล้วในงานประลองครั้งนี้

ไม่นานนักก็ถึงรอบต่อไปของเจียงเฉินผู้คุมการประลองจึงประกาศชื่อ ( เปลี่ยนจากกรรมการเป็นผู้คุม )

''รอบที่ 20 เจียงเฉิน กับ เหลียงเฮา''

เมื่อผู้คุมการประลองประกาศรายชื่อจบก็เกิดเสียงพูดคุยกันทั่วสนามประลอง องค์หญิงอี้หลินที่นั่งอยู่ก็หันมาพูดคุยกับผู้อาวุโสเทียน

''ท่านลุงเทียน เหลียงเฮาแข็งแกร่งมากงั้นเหรอ ? ผู้คนถึงพูดคุยกับขนาดนั้น" 

เมื่อผู้อาวุโสเทียนได้ยินคำถามขององค์หญิงก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับตอบคำถามของเธอ

''เหลียงเฮานับได้ว่าเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นคนหนึ่งภายในเมืองนภาไหล เขามาถึงระดับก่อตั้ง ขั้นที่1 ด้วยอายุเพียง 18 ปี นับว่าเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับได้ยากภายในทวีปปราณนภา''

''งั้นเจียงเฉินก็เจอศึกหนักแล้วหน่ะสิ''

ผู้อาวุโสเทียนไม่ได้ตอบอะไรเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้นพร้อมกับขบคิดบางอย่าง ทางด้านเหลียงเฮาเมื่อได้ยินประกาศจากผู้คุมการประลองเขาก็กระโดดขึ้นสู่เวทีประลองอย่างรวดเร็ว ส่วนเจียงเฉินไม่ได้มีทีท่าจะลุกออกจากที่นั่งเลยแม้แต่น้อยทำให้ผู้คุมการประลองต้องเรียกเจียงเฉินอีกครั้ง

''เจียงเฉิน โปรดมาที่ลานประลองด้วย !''

ทันทีที่เจียงเฉินได้ยินเสียงเรียกเขาก็ลุกขึ้นด้วยท่าทีเอื่อยเฉื่อยก่อนจะพูดออกมาอย่างใจเย็น

''ข้าขอถอนตัว !''

ทันทีที่สิ้นเสียงของเจียงเฉินทั่วทั้งการประลองก็เกิดเสียงพูดคุยกันอีกครั้ง ส่วนปู่ของเจียงเฉินเมื่อได้ยินก็หันมาถาม

''เจ้าแน่ใจงั้นเหรอ ?''

เจียงเฉินพยักหน้าและตอบกลับ

''ข้าต้องขอโทษท่านปู่ด้วยแต่การประลองนี้ไม่มีสิ่งที่น่าสนใจสำหรับข้าอีกต่อไปแล้ว''

เมื่อปู่ของเจียงเฉินได้ยินคำตอบก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดขึ้น

''ปู่จะไม่ขัดขวางการตัดสินใจของเจ้า อันที่จริงข้าก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน''

เมื่อพูดจบเจียงเฟิงเทียนและเจียงเฉินก็ได้ลุกขึ้นและเริ่มเดินออกจากสนามประลอง พร้อมกับเสียงพูดคุยที่ดังไล่หลังพวกเขาทางด้านเหลียงเฮาที่เห็นว่าเจียงเฉินได้ถอนตัวไปแล้วก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ภายในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากเหลียงเฮาจึงตะโกนออกไป

''เจียงเฉิน ! เหตุใดเจ้าถึงถอนตัวกันเล่าทั้งที่เจ้าชนะมาได้ถึงขนาดนี้ หรือว่าเจ้ากลัวการประลองงั้นรึ ?''

เจียงเฉินที่ได้ยินคำพูดของเหลียงเฮาก็ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

''ท่านพี่เหลียงเฮาอย่าได้เข้าใจผิดไป ข้านั้นไม่ได้กลัวการประลองกับท่าน แต่ข้าแค่คิดว่าการประลองนี้ไม่ได้มีความสำคัญกับข้ามากมายขนาดนั้นแล้วอีกอย่างตัวข้านั้นอายุน้อยกว่าท่านพี่ถึง 5ปี จะให้ข้าประลองกับท่านนั้นดูจะเกินไปเสียหน่อย''

เมื่อพูดจบเจียงเฉินก็เดินออกจากสนามประลองไป ทิ้งไว้เหลียงเฮายืนเคว้งคว้างอยู่กลางลานประลองแต่เพียงผู้เดียวแต่เมื่อเหลียงเฮาขบคิดถึงเหตุผลของเจียงเฉินเมื่อครู่ก็คิดว่าสมเหตุผลแล้วที่เจียงเฉินจะถอนตัวเขาจึงไม่ได้โกรธเคืองอะไรเจียงเฉินอีกอย่างตัวเขาและเจียงเฉินก็ไม่เคยมีเรื่องผิดใจกันมาก่อน

.................

การถอนตัวของเจียงเฉินสร้างความตื่นตระหนกให้ผู้คนในสนามประลองเล็กน้อยแต่ทั้งหมดก็ไม่ได้คิดอะไรและชมการประลองต่อไปเจียงเฉินและปู่ของเขากลับมาที่บ้าน

เจียงเฉินขอตัวกลับไปที่ห้องและเข้าสู่ดินแดนพฤกษาอมตะจากนั้นก็เดินไปดูหญ้าโลหิตที่เจียงเฉินเคยปลูกเอาไว้ก่อนหน้านี้

''เยี่ยม... หญ้าโลหิตมีอายุ 20 ปีแล้ว''

เจียงเฉินจัดแจงตัดแบ่งต้นหญ้าโลหิตเป็นสองส่วนอีกส่วนหนึ่งไว้ปลูก อีกส่วนหนึ่งมาไว้สำหรับปลูกยาเจียงเฉินปวดใจเล็กน้อยที่ต้องแบ่งต้นหญ้าโลหิตออกเป็นสองส่วนเพราะนั่นแปลว่าคุณสมบัติที่อยู่ภายในต้นหญ้าโลหิตจะลดลงไปอีกกึ่งหนึ่งด้วย

เจียงเฉินเดินไปที่หอการค้าฮงเทียนอีกครั้งเพื่อซื้อสมุนไพรบางชนิดสำหรับเม็ดยาจิตโลหิต

เจียงเฉินกลับมาภายในห้องปรุงยาที่คฤหาสน์พฤกษาพร้อมกับสมุนไพรมากมายที่กองอยู่ตรงหน้า

''เอาหล่ะมาเริ่มหลอมเม็ดยาระดับลึกล้ำครั้งแรกกันเถอะ !''

----------------------------------------------------------

- ต้องขอโทษที่มาช้าไปหน่อยเพราะใกล้สอบแล้ว และตัวผมก็ไม่สบายด้วย