แด่เธอผู้เป็นดวงใจและไฟฝัน

   เราถูกขังที่โรงเรียนตำรวจแห่งหนึ่งพร้อมกับเพื่อนๆที่เป็๲ผู้หญิงอีกเกือบยี่สิบคน เราถูกขังมาเกือบจะหนึ่งเดือน เราทั้งเศร้าทั้งคิดถึงลูกแก้วแทบขาดใจเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมายังไม่มีใครถูกประกัน เราพยายามวานให้คนที่มาเยี่ยมไปสืบข่าวแต่ก็ไม่เป็๲ผลจนกระทั่ง........

ตำรวจ : ศศิกานต์

ปาย : ค่ะ

ตำรวจ : ท่านปลัดจังหวัดเรียกพบ

ปาย : พ่อ...........

เราเดินตามตำรวจไปยังห้องรับรอง เราทั้งสั่น ทั้งกลัว ทั้งกังวล ทุกอย่างในหัวมันสับสนจนเราไม่รู้ว่าจะมุดหน้าไปไหนแต่ต้องเผชิญหน้าอย่างเดียวและเมื่อเปิดประตูเราก็พบกับคนที่เราไม่อยากเจอ

ปาย : พ่อ.........

พ่อ : (ตบหน้าปาย) อีลูกสารเลว กูอุตส่าห์สอนมึงมาอย่างดี มึงไปเข้ากับพวกศูนย์ไปเป็๲คอมมิวนิสต์ทำไม ตอบ!

ปาย : หนู.........

พ่อ : กูจะพามึงไปลาออกแล้วกลับบ้าน พอกันทีกับนิสัยแย่ๆของมึง เสียแรงกูเลี้ยงมา คิดยังไงไปอยู่กับคอมมิวนิสต์

ปาย : ไม่ใช่คอมมิวนิสต์ซะหน่อย

พ่อ : หุบปาก! นี่แกคิดจะเถียงฉันหรอ?

ปาย : ก็พ่อเป็๞ซะแบบนี้ หนูถึงอยากมาเรียนที่ธรรมศาสตร์ อยากจะหนีออกมาจากบ้าน ดีกว่าอยู่ที่บ้านแล้วถูกทุกคนกดขี่ ถูกบังคับ ให้ทำนู้นทำนี่ รู้บ้างป่ะหนูก็อยากใช้ชีวิตเป็๞ของตัวเองบ้าง

พ่อ : อีปาย! (ตบหน้า)

ปาย : พ่อ!

ตำรวจ : เอ่อท่านครับ ผมว่าท่านพอก่อนเถอะครับ ส่วนเ๱ื่๵๹ถอดรายชื่อจากผู้ต้องหาเดี๋ยวผมจัดการให้เองครับ

พ่อ : ยังไงผมก็วานท่านตำรวจด้วยนะครับ ไปกลับ

เราเดินไปที่รถด้วยอาการเจ็บที่หน้าเพราะถูกตบถึงสองครั้ง ตลอดทางที่เราผ่านเรานั่งซึมจนสีหน้าของพ่อเริ่มที่จะกังวลขึ้น

พ่อ : ปาย ปาย ปาย

ปาย : ค่ะๆ พ่อมีอะไรรึเปล่า

พ่อ : ทำไมเหม่อลอยอะไรขนาดนั้น เป็๞อะไรรึเปล่า? เล่าให้พ่อฟังได้ไหม?

ปาย : พ่อจะให้หนูเล่าจริงๆหรอ?

พ่อ : เล่ามาเถอะพ่อรับฟังได้

ปาย : วันนั้นเพื่อนหนูแต่ละคนถูกยิง บางคนขนาดตายแล้วยังถูกทรมานต่อ หนูต้องกระเสือกกระสนคลานหลบ๠๱ะ๼ุ๲ มันเป็๲๠๱ะ๼ุ๲ที่พ่อเคยสอนยิงด้วย ที่เขาบอกพวกหนูมีอาวุธถ้ามีจริงๆหนูคงเข้าป่าไม่กลับมาให้พ่อเห็นหน้าหรอก

หลังจากเราพูดจบตลอดทางพ่อกลับดูเงียบลง สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธในตอนแรกกลับกลายเป็๲สายตาที่เต็มไปด้วยความละอายใจและรู้สึกผิด ก่อนจะถึงหอพักพ่อก็ได้พูดถึงการเรียนของเราอีกครั้ง

พ่อ : ปาย พ่อเปลี่ยนใจแล้ว พ่อจะยังให้เราเรียกธรรมศาสตร์ต่อ

ปาย : พ่อพูดจริงหรอค่ะ

พ่อ : ใช่ แต่เราต้องกลับขอนแก่นกับพ่อก่อน แล้วอีกสองเดือนค่อยกลับมา

ปาย : แต่........

พ่อ : ไม่มีแต่ นี่มันความปลอดภัยของเราล้วนๆนะปาย พ่อให้เวลาสองวันเก็บของให้เสร็จ ออกจากหอ แล้วพ่อจะให้คนมารับเรา เข้าใจนะ?

ปาย : ค่ะ

เรายืนส่งพ่อขับรถออกไปจนพ้นสายตาเราก็รู้สึกโล่งที่การตัดสินใจของพ่อนั้นอย่างน้อยก็เข้าใจเรา แต่ภายในใจอีกอย่างที่เรายังห่วงตลอดเวลาจนถึงตอนนี้เราก็ยังรบกวนใจอยู่ไม่น้อย เรากลัว เรากลัวว่าแก้วจะตายกลางทาง เรากลัวว่าคำขอร้องนั้นจะกลายเป็๞คำขอร้องสุดท้าย

ปาย : (ก็อกๆ) แก้ว (ก็อกๆ) แก้ว เราเข้าไปนะ

เราเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยความหวังที่ว่าจะเห็นลูกแก้วนอนหลับหรือไม่ก็พึ่งออกมาจากห้องน้ำหรือไม่ก็นั่งรอเรา แต่ภาพตรงหน้าเรา.........สภาพห้องเต็มไปด้วยของที่ถูกรื้อค้นทุกซอก ทุกมุม หนังสือบางส่วนหายไปเกือบหมด ร่องรอยทุกอย่างบ่งบอกว่า ' แก้วหายตัวไป ' เราแทบจะคลั่งสภาพห้องที่รกอยู่แล้วมันกลับทวีคูณความเละเข้าไปอีก ความโมโห ความเครียด ความรู้สึกผิด กำลังก่อตัวในใจของเรา เราเริ่มโทษตัวเอง เราไม่น่าปล่อยให้ลูกแก้วกลับมาคนเดียวเลย...........

/////

ผ่านมาเกือบสองวันเสียงนาฬิกาที่ฝาผนังห้องยังคงดังและหมุนไปเรื่อยๆ แต่เรากลับนอนจมปลักอยู่แต่กับที่นอน เอาแต่นอนกอดเสื้อของลูกแก้ว น้ำตาไหล ไหลออกมาจากความรู้สึกผิด ไหลออกมาเพราะความโง่ของตัวเองที่ไม่ยอมเชื่อคนที่รัก สมองทุกส่วนด้านชา คิดไม่ออก ลุกไม่ขึ้น ความรู้สึกผิดในใจยิ่งทวีคูณเมื่อได้กลิ่นเสื้อของลูกแก้ว เราแทบอยากจะตาย๻ั้๫แ๻่ในมหาวิทยาลัย อยากโดนยิง๻ั้๫แ๻่ที่หลบอยู่ หรือไม่ก็ถูกแขวนคอไปกับคนอื่นๆก็ได้ เราไม่น่ารอดกลับมาให้ตัวเองเสียใจด้วยซ้ำ..........

" เหนื่อยไหม? "

ปาย : เหนื่อยสิ เหนื่อยมากด้วยๆ

" คิดถึงเราไหม "

ปาย : คิดถึงสิ คิดถึงมากๆ คิดถึงทุกวันจนไม่อยากห่างจากแก้วอีกเลย

" งั้นก็ลืมตาสิ "

ลูกแก้ว : ไงปาย

ปาย : แก้ว........

ปาย : แก้วจริงๆใช่ไหม เราไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?

ลูกแก้ว : แล้วที่จับนี่ตัวจริงไหมล่ะ?

ปาย : แก้วหายไปไหนมา อึก หายไปไหน เรากลับมาทำไมไม่เจอ 

ลูกแก้ว : เราหนีตำรวจ ปายก็เห็นหนิว่าห้องถูกค้นเละขนาดไหนปายน่าจะดูออกนะ ว่าแต่ปายนั้นแหละหายไปไหนเกือบเดือน รู้ไหม อึก เรารอปายนานขนาดไหน เราทั้งกลัวเราทั้งหวั่น เรากลัวว่าปายจะถูกยิงตาย ปายทำไมไม่เชื่อเราเลย ทำไม ทำไม! (ทุบอกปาย)

ปาย : แก้ว แก้ว เราขอโทษ เราขอโทษ

ลูกแก้ว : ปายอย่าทำแบบนี้อีกนะ เราไม่อยากเสียปายไป ถ้าปายตายไปเราไม่รู้แล้วว่าเราจะอยู่ยังไง

ปาย : เราอยู่นี่แล้ว เราไม่ไปแล้ว เราไม่ไปแล้ว ไม่ร้องนะแก้ว ไม่ร้อง

เราสองคนนั่งกอดกันแทบจะแกะออกจากกันไม่ได้ ลูกแแก้วก็เอาแต่ร้องไห้แล้วซบหน้าอกเรากอดเราแน่นเอาซะเหมือนลูกลิงขี้แยที่เขาดินจนเราแทบจะอดหัวเราไม่ได้และใช่แก้วโกรธจนหูตั้งตอนได้ยินเสียงหัวเราะ

ลูกแก้ว : ปายหัวเราะทำไม เราร้องไห้แล้วมันน่าตลกหรอ? นี่แหนะ (จิกแขน)

ปาย : โอ๊ย! เราเจ็บนะ

ลูกแก้ว : เจ็บก็ดีสิ จะได้เลิกหัวเราะเราสักที

ปาย : เราขอโทษก็มันอดไม่ได้จริงหนิ

ลูกแก้ว : ออ 

ปาย : เราขอโทษ ให้อภัยเรานะ

ลูกแก้ว : อืมก็ได้ เอ่อ.......

ปาย : แก้วมีอะไรหรอ?

ลูกแก้ว : คือ....เรามีเ๱ื่๵๹จะบอกปาย

ปาย : เราก็มีเหมือนกัน

ลูกแก้ว : งั้นปายเล่าก่อน

ปาย : คือเราต้องกลับขอนแก่นพรุ่งนี้ แล้วเราจะไม่ได้กลับมาที่กรุงเทพอีกสองเดือน 

ลูกแก้ว : ........

ปาย : แล้วเ๹ื่๪๫ของลูกแก้วล่ะ? เ๹ื่๪๫อะไรหรอ?

ลูกแก้ว : ปายเราลาออกจากมหาลัยแล้วนะ

ปาย : ห้ะ! แก้วลาออกทำไม แล้วแก้วจะไปเรียนไหนล่ะ?

ลูกแก้ว : พ่อแม่เราบังคับให้ลาออก แล้วเราต้องกลับไปชุมพรไปเรียนวิทยาลัยครูที่นั่น

เราได้แต่อึ้งจนพูดออก เราไม่ตอบอะไรเพราะรู้ว่าคงไม่มีสิทธิ์ที่จะรั้งลูกแก้วไว้ เราสองคนได้แต่นั่งซึม เราไม่รู้ต้องทำอะไรต่อไป เราได้แต่มองหน้ากัน ได้แต่จับมือกันไว้เพราะวันนี้ก็เป็๲วันสุดท้ายแล้วที่เราจะได้เจอกันเป็๲วันสุดท้ายก่อนที่เราจะไม่ได้เจอลูกแก้วอีก..............ตลอดไป 

ปาย : (ก็อกๆ) ค่ากำลังไปค่า (เปิดประตู) พี่นิศา!

นิศา : หวัดดี หายหน้าหายตาไปเลยนะเราปาย

ปาย : ก็ถูกจับ๻ั้๹แ๻่วันนั้นนั่นแหละ หนูอุตส่าห์ยังรอดมาได้เลยนะคะเนี่ย

นิศา : โชคดีนะเนี่ยที่ยังไม่ถูกยิงตาย 

ปาย : จะถือว่าเป็๲คำชมแล้วกันค่ะ แล้วพี่นิศามานี่มีธุระอะไรรึเปล่าค่ะ

นิศา : คือพี่กับคนอื่นๆในศูนย์กับองค์การตกลงกันว่าจะเข้าป่า เลยกะว่าจะมาชวนพวกเราไปด้วย

ปาย : ทำไมพวกพี่รีบตัดสินใจกัน เรายังไม่แพ้ พวกเรายังสู้ไหวไม่ใช่หรอค่ะ ทำไมต้องรีบไปพึ่ง พคท. ด้วยไม่สมเหตุสมผลเลย

นิศา : ปาย ครั้งนี้เราแพ้จริงๆ เราแพ้เขาแล้วจริงๆปาย ตอนนี้เราโดนล่าหนักกว่าทุกครั้งมากพวกพี่ตัดสินใจเพราะมันเป็๞หนทางสุดท้ายแล้วจริงๆ

ปาย : แต่............

นิศา : ที่พี่มาพูดวันนี้พี่แค่อยากถามว่าจะไปกับพวกพี่ไหม? ถ้าไปก็พรุ่งนี้สี่โมงเย็นที่หัวลำโพง แต่ถ้าไม่ไปพี่ก็ขอให้พวกเราใช้ชีวิตรอดต่อไป

ปาย : พี่นิศา...........

นิศา : หวังว่าพวกเราจะไปกันนะ ยังไงไม่ว่าพวกเธอจะตัดสินใจยังไงพี่ก็ขอให้พวกเราโชคดีนะ พี่ไปล่ะ (ปิดประตู)

เรานั่งคิดหนัก เพราะการที่เราเข้าป่าไปมันอาจจะเสี่ยงหลายๆด้านและเราก็ไม่แน่ใจว่าระหว่างไปจะถูกจับไหมด้วยซ้ำ แต่ก็ดูเหมือนว่านี่อาจจะเป็๞หนทางสุดท้ายและเป็๞วิธีการที่น่าจะดีที่สุด

ลูกแก้ว : ปาย ปายจะเข้าป่าไปกับพวกพี่นิศาจริงๆหรอ?

ปาย : ไม่รู้สิ เราไม่รู้เหมือนกันแก้ว เราไม่อยากจะเสี่ยงนะ แต่บางทีมันอาจจะเป็๲ทางสุดท้ายและเป็๲ทางเดียวที่เราจะรอดตายจากพวกรัฐก็ได้

ลูกแก้ว : ถ้าปายจะไปเราก็จะไปด้วย

ปาย : แก้วคิดดีแล้วใช่ไหม?

ลูกแก้ว : นี่คงเป็๞.............

" ทางสุดท้ายสำหรับเราสองคนแล้วจริงๆ "