EP : 17 เืวิเศษ
“เขาถูกพิษหรือ มานี่สิหลงเทียน” เว่ยลู่เซียนเอ่ยถาม ก่อนจะหันไปบอกหลงเทียนที่กำลังไอออกมาเป็เืสีดำไม่หยุด นางเลยโบกมือไปมา หลงเทียนถึงได้ลอยตัวมาอยู่ที่ตักของนาง
“พิษเหมือนกับท่านเลย” เว่ยลู่เซียนบอกเืที่ออกจากปากของหลงเทียนก็หันไปร้องบอกพ่อพยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มทันที
“เขาไปถูกพิษนั่นตอนไหนกัน ข้าไม่เห็นรู้เื่เลย” พ่อพยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มทำหน้างงทันที
เขาจำได้ว่าตอนที่เขาพาลูกเมียหนีมาที่นี่นั้นลูกเมียของเขาไม่ได้ถูกพิษเหมือนกับเขา
“แค่กๆ ตอนที่เราหนีมาข้าเผลอไปเลีย แค่กๆ แผลของท่านพ่อขอรับ” หลงเทียนไอออกมาพร้อมกับร้องบอกผู้เป็พ่อไปด้วย หลงเทียนหดหัวอย่างรู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกพ่อกับแม่ของเขา
เพราะตอนนั้นเขาคิดว่าไม่ใช่เป็เื่ใหญ่อะไร แถมเขายังไม่ได้เป็อะไรด้วย
“เดี๋ยวนะ! พิษหายไปหมดแล้ว” เว่ยลู่เซียนขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างใ นางกำลังตรวจดูพิษภายในตัวของหลงเทียนอยู่ดีๆ จากนั้นไม่นานมันก็หายไปราวกับว่าไม่มีพิษอยู่ในร่างกาย
“เ้าพูดจริงหรือ!” พ่อกับแม่พยัคฆ์สายฟ้าร้องถามทันทีอย่างดีใจ
“ใช่ พิษมันหายไปแล้ว แต่ข้าไม่ทราบว่าเหตุใดมันถึงหายไป หลงเทียนก่อนหน้านี้เ้าไปทานหรือดื่มอะไรมาหรือไม่” เว่ยลู่เซียนเอ่ยตอบก่อนจะถามหลงเทียนที่กำลังทำหน้าครุ่นคิดอยู่
“ไม่ขอรับ จะมีก็แต่ตอนที่ข้ากัดท่านไป เพื่อดื่มเืทำพันธสัญญากับท่านเพื่อจะได้พูดคุยกับท่านได้เพียงเท่านั้นเองขอรับ” หลงเทียนเอ่ยบอกตามที่ตัวเองคิดออก
“อะไรนะ!! นี่เ้าทำพันธสัญญากับข้าอย่างนั้นหรือ” เว่ยลู่เซียนร้องถามอย่างใเมื่อได้ยินหลงเทียนกล่าวออกมาเช่นนั้น
“ไม่ได้หรือ” หลงเทียนถามเสียงอ่อยๆ เพราะเขาอยากจะพูดกับนางได้เลยตัดสินใจทำพันธสัญญากับนางไป ไม่คิดว่านางจะโกรธเขาขนาดนี้
“หยุด ข้าไม่ได้โกรธเ้า ข้าแค่ในิดหน่อย ไม่คิดว่าเ้าจะมาทำพันธสัญญากับข้าเท่านั้นเอง” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะรับรู้ได้ถึงความคิดและความรู้สึกของอีกฝ่าย
“ท่านไม่โกรธข้าจริงๆ นะ” หลงเทียนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
“อืมๆ เ้าลงไปก่อนข้าจะรักษาพ่อของเ้า” เว่ยลู่เซียนพยักหน้าตอบก่อนจะเอ่ยบอก
“เดี๋ยวนะ! หลงเทียนบอกว่าดื่มเืของเ้าไป มันเป็ไปได้หรือไม่ว่าเืของเ้าจะรักษาสามีของข้าได้” แม่พยัคฆ์สายฟ้าเอ่ยขึ้น เพราะเคยได้ยินตำนานของมนุษย์ว่านานพันปีถึงจะมีมนุษย์ที่มีเืสามารถรักษาทุกอย่างได้
แม้แต่พิษร้ายของาาัก็ตาม แต่มนุษย์ที่มีเืวิเศษแบบนั้นส่วนมากก็จะตกเป็อันตรายได้ง่ายหากไม่ระวังตัวดีๆ
“จะเป็ไปได้อย่างไรกัน มันไม่มีทางเป็ไปได้หรอก เฮ้ย! ทำอะไรของท่านเนี่ย เดี๋ยวๆ ท่านจะทำพันธสัญญากับข้าหรือ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อ ก่อนจะร้องใเมื่อจู่ๆ ก็ถูกพ่อพยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มคว้าแขนไปก่อนจะกัดเข้าที่แขนของนางทันที
“อืม เืของนางหอมหวานแตกต่างจากมนุษย์คนอื่นๆ จริงด้วย แถมยังรู้สึกอิ่มโดยที่ไม่ต้องทานอะไรเลยก็ได้ กลิ่นเืและกลิ่นตัวของเ้าช่างคุ้นเคยนัก แต่ข้าคิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน” พ่อพยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มเอ่ยบอกหลังจากที่ผละตัวออกไป
โดยไม่ได้สนใจเสียงของหญิงสาวที่เขาเพิ่งจะทำพันธสัญญาไปเลยสักนิด
“ช่างเื่นั้นก่อนเถอะน่า ตอนนี้มาให้ข้ารักษาก่อน” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะอีกนิดเดียวฟ้าจะมืดหมดแล้ว
แถมเดินทางตอนกลางคืนในป่าไม่ใช่เื่ดีด้วยทุกคนจะคิดว่าในป่านั้นอันตรายมีเพียงแต่สัตว์อสูร แต่มันไม่ใช่เลยมันมีมากกว่านั้น
“เ้าจะรีบไปไหนกัน พักกับพวกข้าก็ได้นะ” พยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มเอ่ยถามก่อนจะบอกหญิงสาว
“ขอบคุณมาก แต่ไม่ดีกว่า เอาล่ะอยู่นิ่งๆ” เว่ยลู่เซียนตอบปฏิเสธเพราะอยากจะกลับไปนอนที่ห้องของนางเอง
“แค่กๆ”
ในขณะที่ที่เว่ยลู่เซียนกำลังลงมือฝังเข็มอยู่นั้น พ่อพยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มก็ไอออกมาอย่างหนัก ทำให้นางลงมือฝังเข็มไม่ได้
เืสีดำกระจายไปกับพื้นเว่ยลู่เซียนะโถอยห่างเมื่อเืมันกำลังจะมาแตะตัวของนาง ดูก็รู้ว่าร้ายแรงมาก เพราะพื้นหญ้านั้นแห้งตายอย่างรวดเร็ว ตอนที่หลงเทียนไอเป็เืออกมายังไม่เป็ขนาดนี้เลย
นั้นหมายความว่าพยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มตัวนี้ถูกพิษร้ายแรงมากแค่ไหน เขาไอออกมาไม่หยุด จนแม่พยัคฆ์สายฟ้าทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาพ่อพยัคฆ์สายฟ้าไปด้วย
“อย่าเข้าไปใกล้ ถอยออกมา” เว่ยลู่เซียนร้องบอกพร้อมโบกมือไปมา ม่านอักขระก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเพื่อครอบคลุมบริเวณที่พยัคฆ์สายฟ้าหนุ่มไปออกมา เพื่อไม่ให้พิษมันกระจายไปไกลมากกว่านี้ อีกอย่างมันปลอดภัยที่สุดแล้ว
อย่าถามละ ว่านางไปเรียนมาตอนไหนทำไมถึงไม่รู้ว่านางกางม่านอักขระได้ด้วย นั้นก็เป็เพราะว่าถูกบังคับให้เรียนอย่างไรเล่า พี่ชายของนางที่เก่งด้านใช้อักขระสอนนางเองกับมือจะไม่ให้เก่งได้อย่างไร
ล่าสุดตอนแยกจากกันเขาไปสอบเลื่อนขั้นจำได้ว่าอยู่ในระดับเซียนจักรพรรดิขั้นปลาย แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ในระดับไหนแล้ว
“สามีข้าจะหายดีหรือไม่” แม่พยัคฆ์สายฟ้าสาวเอ่ยขึ้นตอนนี้นางได้เปลี่ยนรูปร่างเป็เหมือนมนุษย์แล้ว
“ข้าไม่รู้ แต่ถ้าคิดว่าเืของข้ามันรักษาสามีท่านได้ ข้าว่าตัวเองต้องระวังไม่ให้ใครรู้เื่แล้วล่ะ” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอก นั้นเป็เพราะคนเรานั้นมีความโลภกันทุกคน แล้วแต่ว่าคนเราจะโลภเื่อะไรเท่านั้นเอง
“ถ้าเืของเ้าช่วยสามีของข้าได้จริงๆ ข้าจะยอมทำพันธสัญญากับเ้าแล้วจะติดตามเ้าไปทุกที่” แม่พยัคฆ์สายฟ้าสาวเอ่ยบอกด้วยความจริงใจ เพราะอยู่ที่นี่ต่อไปมันอาจจะเสี่ยงกับครอบครัวของนางมาก เนื่องจากนางกลัวว่าพวกนั้นจะตามพวกนางเจอ
“ข้าว่ามันไม่ดีมั้ง” เว่ยลู่เซียนเอ่ยบอกเพราะวันนี้นางได้ทำพันธสัญญากับสัตว์เทพแบบงงๆ มาสองตัวแล้วนะ
และอีกอย่างนางคิดว่าดวงจิตของนางอาจจะไม่มีพื้นที่ที่เพียงพอต่อสัตว์เทพพวกนี้
“มันดีที่สุดแล้ว” นางเอ่ยบอกโดยไม่ได้บอกความจริงอีกส่วน ถ้าหากพวกนางได้ทำพันธสัญญากับหญิงสาวคนนี้แล้ว พวกนางอาจจะรอดก็ได้
“ข้าว่าท่านยังมีเื่ปิดบังข้าอยู่นะ” เว่ยลู่เซียนกล่าวขึ้นพลางมองอีกฝ่ายนิ่ง
เว่ยลู่เซียนเห็นสีหน้าวิตกกังวลของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน สีหน้าของนางไม่ปิดบังความคิดเลยสักนิดเดียว
“บอกนางเื่ทั้งหมดเถอะ เสี่ยวหรู”
4K
