“เป็แม่ภาษาอะไรวะ ทิ้งได้แม้กระทั่งลูกตัวเอง..”
เพื่อนของเธอพูดขึ้นเธอจึงหยุดตักข้าวเข้าปากแล้วมองไปยังหน้าเพื่อนตัวเองสายตานิ่ง
“แกจะพูดขึ้นมาทำไมวะ..”
“ช่างเถอะ!! ไม่เป็ไร”
“OKนะ”
“อืมม...”
“งั้นกลับมาเื่เดิมนะ”
“อาา..”
“ก็มันจริงมั้ยล่ะ..แกไม่เคยบอกฉันสองคนเลยนี่หว่า ว่าพ่อแม่แกเป็ใคร”
“แกสองคนก็รู้จักนามสกุลฉันนี่!!”
“พูดอย่างกับว่าจะหาประวัติได้ง่าย..รู้แต่แม่แกที่เป็หมอนี่แหละ”
“แต่นามสกุลฉันหาง่ายจะตายไป ในวิกิก็มี..แกชอบเผือกเื่ชาวบ้านนี่กว่ายัยวี..”
“หลอกด่าอีกละอีนี่..”
“ศิรปกรณ์..ศิรปกรณ์...จะมีหรอวะ ปกติในวิกิมีแต่พวกดารานักร้อง..”
เพื่อนของแชยองอีกคนพูดนามสกุลเธอขึ้นมา แล้วกดโทรศัพท์เพื่อค้นดู
“นัยนา ศิรปกรณ์..แด๊ดแก...”
“เออใช่..แบบฉันนี่แหละ”
“แด๊ดแกเป็ดาราหรอ..”
“อดีต..”
“เออว่ะ!! เคยเป็ดาราดังที่ออกจากวงการบันเทิง”
“ออกจากวงการแล้ว...”
“อ่านต่อดิ!! ไม่ต้องถาม..ใกล้เวลาสอบแล้ว ฉันต้องรีบทานข้าว”
แชยองชิงตัดบทพูด
“ไม่ต้องรีบก็ได้! คณะเบื่อนเวลาสอบเป็10โมง”
“เอ้าา..ไมฉันไม่เห็นรู้เื่..”
“ไม่แปลก..คณะแจ้งในเพจเมื่อคืน ซึ่งแกต้องเลี้ยงลูกอยู่แล้ว แถมฉันสองคนทักไปก็ไม่อ่าน”
“เอออ...ปัจจุบันเป็รองประธานบริหารห้างดังGrandZ และเป็บุตรสาวคนโตของประธานบริหารห้างดังอีกแห่งหนึ่งชื่อDZettion..โหหหห และเป็คนแรกที่เปิดเผยว่า“ไม่ได้มีแค่ผู้ชายที่สามารถทำให้ผู้หญิงตั้งครรภ์หรือว่าท้องได้”
“โหววว...บ้านรวยฉิบหาย แต่ไม่เคยบอกเพื่อน..”
“นึกว่าฐานะอยู่ในระดับปานกลางมาตั้งนาน..”
“ที่ไหนได้...บ้านแม่งมหาเศรษฐีเลย อยู่สบายไปทั้งชาตินี้และชาติหน้า”
“แล้วก็ที่พีค ที่สุดก็คือแด๊ดแกนี่เองที่เป็คนพูดเื่นี้”
“ฮึ่!! จะบอกทำไม..ไม่มีไรน่าตื่นเต้นสักหน่อยนึง”
“ไม่ตื่นเต้นบ้านแกดิ!!”
“เอ้าา..”
“แล้วก็ไม่น่าล่ะ!! เวลาไปเดินสองห้างนี้ทีไร พวกพนักงานทุกคนมักจะถนอมถ่อมตัวให้แกทุกครั้ง”
“แล้วแด๊ดแกทำไมถึงไม่บริหารดีเซ็ตทันวะ”
“สัส..บ้ารึไง! ถ้าแด๊ดไม่บริหารแกรนด์ซีจะให้ใครบริหาร มี๊ฉันเป็หมอนะเว้ย.. แกรนด์ซีแด๊ดฉันก็ต้องบริหารของคุณตาสืบต่อดิ..ส่วนดีเซ็ตทันอาฉันบริหารของคุณปู่ พอล่ะนะ!! เลิกเผือกได้ล่ะ..ใกล้จะถึงเวลาสอบแล้ว ไป..ไปอ่านหนังสือรอสอบ!!”
แชยองยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วเดินไปก่อนเพื่อนตัวเอง แล้วเพื่อนเธอก็หันมามองหน้ากันก่อนจะเดินตามเธอไปพร้อมกัน
แชยองเข้าไปนั่งรออ่านหนังสือที่ห้องสอบจนถึงเวลาสอบ ทุกคนก็เข้าห้องสอบไปจนหมด
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงจนหมดเวลาสอบทุกคนก็ทะยอยกันออกมาจากห้องสอบ
“แชชช..สอบเสร็จหาไรกินกัน!! เริ่มหิวละ..”
“นั่นดิ!! ป่ะะ..”
หญิงสาวสองคนเดินเข้ามาจับไหล่แชยองแล้วชวนกันไปหาของกิน
“ไม่ล่ะ! โทษทีนะ...จะรีบไปดูลูก”
“เอ้าา..แกฝากคนที่บ้านแกดูแลให้แล้วไม่ใช่หรอวะ”
“ใช่..แต่ก็ห่วงแล้วก็คิดถึงลูกอยู่ดีว่ะ”
“เออ..งั้นไปเถอะ! เดี๋ยวไปกันสองคนก็ได้..”
ร่างสูงฟังคำตอบแล้วเดินจากเพื่อนสองคนไป ทั้งสองคนหันหน้ามามองกันแล้วยิ้มให้กันอย่างมีเล่ห์ในซ่อนอยู่ภายในั์ตา
“เฮ้ย..เดี๋ยวแช..”
“มีไร...”
แชยองหันกลับไป
“ไปส่งฉันสองคนหน่อยดิ!!”
“รถฉันนั่งได้แค่2คน..”
“จะไปยากอะไร...แกก็เปิดหลังคารถสปอร์ตเฟอร์รารี่แกลงดิวะ”
“อาๆมา..”
ทั้งสามคนเดินมาถึงที่จอดรถของคณะ หลายสายตาที่เดินผ่านไปมาก็เดินผ่านตรงนั้นต่างจับต้องมองไปยังรถที่จอดนิ่งอยู่และเป็คันที่เด่นที่สุดในบรรดารถที่จอดอยู่
“คนมองรถแกเต็มเลยว่ะ!!”
“แหงหละ..ก็จอดสวยเด่นแล้วก็หรูซะขนาดนั้นอยู่คันเดียวอ่ะ”
“ยืนพูดอยู่นั่นแหละ..แล้วจะไปมั้ยคะ”
แชยองกล่าวแล้วกดรีโหมดรถแล้วเดินไปขึ้นรถรอเพื่อนตัวเองก่อนกดปุ่มๆหนึ่งแล้วหลังคนรถก็เปิดออก
“ถ้าไม่รีบขึ้นจะไปล่ะนะ”
“เฮ้ย!! ไปๆๆ....”
ทั้งสองคนพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายแล้วรีบไปขึ้นรถสปอร์ตหรู แล้วแชยองก็ถอยรถออกแล้วขับออกไปจากที่จอดรถของคณะ
“แกสองคนจะให้ฉันไปส่งที่ไหน..”
“คาเฟ่หน้ามอ”
“เดินไปเองก็ได้นี่หว่าา..”
“ถ้าไม่บอกแบบนั้นแกจะมาหรอวะ ไปซื้อน้ำซื้อไรกินสักหน่อยค่อยไปหาลูกก็ได้..”
“ก็ได้วะ!! ไหนๆก็หลอกกูมาแล้วนิ่..”
เธอขับไปได้ไม่นานก็มาถึงร้านคาเฟ่หน้ามหาวิทยาลัยก็จอดรถแล้วลงไปจากรถเดินเข้าร้านคาเฟ่
“อ้าว..ไม่หาที่นั่งก่อนวะ”
“ไม่ล่ะ! ฉันจะสั่งไปกินบนรถ จบนะ..โรบัสตาแก้วค่ะ!!”
เธอสั่งแล้วยืนรอสักพักก็รับแก้วกาแฟมาพร้อมจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้าน แต่แล้วก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งเดินมากับเพื่อนอีกสองคน เธอจึงหยุดยืนแล้วมองผู้หญิงคนนั้นสายตาแน่นิ่ง แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เดินผ่านและมองเธอกลับด้วยสายตาแบบเดียวกัน
มือข้างที่ถือแก้วกาแฟแทบจะหมดเลี่ยวแรงที่จะถือต่อ พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะคลอเบ้าออกมาเป็สายธารน้ำ เมื่อผู้หญิงคนนั้นกับเพื่อนของเธอเดินผ่านหน้าตัวเองไป แต่แล้วก็รีบเดินไปที่รถตัวเองแล้วนั่งคิดอะไรสักอย่างอยู่ในนั้นสักพักหนึ่ง ก่อนที่จะเร่งเครื่องแล้วขับออกไป
ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็มองตามเธอมายังรถสปอร์ตเฟอร์รารีคันหรูจนรถเฟอร์รารีคันนั้นขับออกไปจนลับสายตา
.
“แกว่า..นั่นมันใช่เปล่าวะ”
“อะไรใช่!!”
“ก็นั่นไง...นั่งอยู่โต๊ะฝั่งนั้นน่ะ”
“เฮ้ยย..กูว่าใช่! แล้วไอ้แชงก็พึ่งเดินออกไปเมื่อกี้ด้วย”
“มันจะเจอกันเปล่าวะ..”
“ดูสีหน้าขนาดนั้น..เจอกันแน่ๆ”
“แชมันไปแล้วว่ะ! รถไม่อยู่แล้ว”
.
.
“ทำไมแกต้องมาร้องไห้ให้เค้าแบบนี้ด้วยวะ แกไม่ได้สำคัญอะไรกับเค้าสักหน่อย”
เธอขับรถไปปาดน้ำตาตัวเองไปแล้วพยายามจะหยุดร้องไห้จนในที่สุดก็มาถึงบ้านตัวเอง
“มี๊..มี๊ไม่ไปเข้าเวรหรอ”
“มี๊ขอแลกเวรกับน้ายุนกิแล้ว ยัยหนูฮานาเข้ากับคนง่ายมากเลย”
“แชขอโทษที่นำภาระมาให้ แล้วก็ขอคุณที่ดูแลฮานาให้นะคะ เดี๋ยวแชดูฮานาต่อเอง”
“แชไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ แล้วค่อยลงมา..”
“ก็ได้ค่ะ!! เดี๋ยวแด๊ดอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแด๊ดรีบลงมาหานะ”
แชยองรีบขึ้นไปอาบน้ำ้าเสร็จแล้วก็รีบลงมาหาลูกสาวตัวน้อยที่เล่นอยู่ด้านล่างกับแม่ของเธอ
“คุณแชคะ..นมผงคุณหนูฮานาใกล้หมดแล้วนะคะ”
“อ้ออ..ใช่! จริงด้วยสินะ เมื่อคืนเหลือกระป๋องสุดท้ายแล้วนี่นา กะว่าจะไปซื้อั้แ่เมื่อคืนแต่ดันลืม แล้วมี๊กับลูกแชไปไหนแล้วล่ะคะ”
“คุณรันพาคุณหนูฮานาไปเดินข้างนอกค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ!!”
เธอกล่าวคำขอบคุณก่อนเดินออกไปนอกบ้าน
“มี๊คะ!!”
“อ้าวแชยอง..อาบน้ำเสร็จเร็วจัง”
“ก็รีบมาหาลูก..แล้วก็จะพาออกไปซื้อนม เลยจะมาเอาฮานากับมี๊”
เธอพูดจบก็เดินเข้าไปอุ้มเอาลูกสาวตัวน้อยบนอ้อมแขนของรรรรรรที่เป็แม่ตัวเอง
“แชจะฝากให้ดูให้แค่่ที่แชสอบอยู่ ถ้าผ่าน่สอบไปแล้วแชก็จะพากลับไปดูแลเอง”
“หลานมี๊น่ารักดีออกเข้ากับคนอื่นก็ง่ายด้วย มี๊ชักอยากจะเลี้ยงเองแล้วล่ะสิ”
“เกรงใจมี๊เปล่าๆ มี๊กับแด๊ดเลี้ยงแชดูแลแชมาเกือบทั้งชีวิต แชยังจะเอาภาระมาทิ้งให้มี๊กับแด๊ดอีก แชขอตัวนะคะ!!”
“ฮื้อออ..”
เธอพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วยื่นมือขึ้นไปลูบหัวคู่สนทนาที่ตัวสูงกว่าตนเอง
156
