ผมมี APP จากดาวโลก

ขนมปัง1

          หลังจากออกจากดาวซีแล้วพวกเขาก็ส่งกลับดาวทอลูเลย นอกจากการแวะเปลี่ยนเครื่องก็ไม่ได้แวะพักหรือเดินเล่นที่ไหนอีก จึงถึงบ้านตามเวลาที่คาดไว้

“มาๆ ลูกลองชิมดูว่าขนมปังรอบนี้เป็นยังไงบ้าง” เพียงเข้ามาในบ้าน ยังไม่ได้แยกย้ายไปพักผ่อนเพเรน่าก็จับจูงมือทั้งสามมานั่งเก้าอี้ ส่วนเธอก็รีบไปจัดเตรียมขนมปังหลากหลายแบบมาวางบนโต๊ะให้ได้ลองทันทีระหว่างที่เพเนียสไม่อยู่ ที่บริษัทได้ทำยีสต์เป็นผลสำเร็จแล้วต่อไปก็คือการทดลองทำขนมปัง ขนมปังหลากสูตรที่เพเนียสจดไว้ให้ได้ถูกนักวิจัยอาหารของบริษัทตั้งใจทำจนก่อเป็นรูปร่างของขนม กินได้จริงและอร่อยจริงแล้ว

“โหววว หอมมากเลยครับคุณแม่”มิคุลูกชายคนใหม่เอ่ยขึ้นเป็นคนแรกทันทีเมื่อกลิ่นขนมตีขึ้นจมูก

“หน้าตาเองก็น่ากินมากเลยครับแบบนี้ต้องยกความดีความชอบให้ใครบ้างเนี่ย นักวิจัยอาหาร คนวางระบบเครื่องจักร คนเขียนโค้ดสั่งงานหุ่นยนต์หรือว่า...” เพวิสเองก็ไม่เห็นต่างกัน เห็นขนมปังหลากหลายวางอยู่ตรงหน้าก็อดที่จะหยิบขึ้นมาชิมอยู่สักหน่อยไม่ได้

“หรือว่า ต้องชื่นชมน้องชายของผมกันนะเพราะเป็นคนเขียนข้อมูล เขียนสูตรส่งต่อให้นักวิจัยนี่นา”

“ใช่แล้วเรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้น้องเพเนียสแล้ว” มิคุเห็นด้วยพร้อมกับสองนิ้วโป้งที่ขึ้นยกให้รัวๆ

“แม่ชิมดูแล้ว ชอบมากๆ เลยแต่ไม่อยากพูดมากแล้ว พวกลูกต้องลองกินเองว่าอร่อยจริงไหม”

“ฮ่าๆๆพูดขนาดนี้ผมก็ลอยได้พอดีสิครับเนี่ย แบบไม่ต้องใช้อุปกรณ์ช่วยเลย” เพเนียสว่าขำๆกับคำชมที่ได้มารัวๆ

“งั้นก็ ผมไม่เกรงใจแล้วนะครับ”

“งั้นผมกินแล้วนะครับบบบ”

          ขนมปังทั้งแบบแผ่น แบบแผ่นบางแผ่นหนา แบบเป็นก้อน แบบเกลียว หรือว่าจะแบบมีไส้ ก็ล้วนตกแต่งหน้าตาชวนน่ากินทั้งนั้นแต่ละคนอดใจไม่อยู่แล้ว จึงต้องรีบแย่งกันหยิบขึ้นมากินทันทีแบบแผ่นเนื่องจากไม่ได้มีไส้หรือรสชาตินัก เลยถูกมองข้างไปก่อนอย่างน่าสงสารเพราะพวกเขาเน้นไปทางที่มีไส้หรือตกแต่งหน้าอย่างสวยงามแทน แน่นอนสิ ใครๆก็ล้วนมองรูปลักษณ์ภายนอกก่อนทั้งนั้น

“อร่อยมากเลยครับ” งับเข้าไปคำเดียวหลังจากเคี้ยวหมดมิคุก็บอกออกมาอย่างเคลิ้มๆ ขนมปังไม่ใช่อาหารที่จะหากินได้ง่ายๆสั่งซื้อก็นานกว่าที่ของจะมาส่ง แต่นั่นก็ไม่อาจสู้ขนมที่อบเสร็จใหม่ๆแบบนี้ได้อยู่แล้ว ขนมปังนุ่มๆ กลิ่นหอมๆ เขาอยากทิ้งตัวลงไปนอนบนกองขนมปังจังต้องหลับฝันดีแน่

“นี่คือไส้อะไรเหรอครับ”กินเข้าไปแล้วถึงได้ถามออกมา มิคุหันด้านมีไส้ไปถามเพเรน่า

“อ้อ นั่นไส้ครีมนมสดจ้ะ”  

“ส่วนนี่ล่ะครับแม่ สีม่วงอ่อนมีอันที่ต้องเคี้ยวด้วย”เพวิสก็กัดกินได้รับรู้ถึงความอร่อยแล้ว ค่อยถามออกมาเช่นกัน อร่อยแหละแต่ยังไม่รู้ว่าไส้อะไร

“อ้อ นั่นรสเผือกมะพร้อมอ่อนลูก”

“ส่วนของผมได้ไส้ช็อกโกแลต อร่อยมากๆเลยครับ” เพเนียสไม่ต้องเอ่ยถาม แต่เขาบอกออกมาเอง แถมยังบิขนมปังก้อนของเขาออกอวดอีกสองคนด้วยขนมปังที่ความหนาของแป้งกำลังดี ไส้เน้นๆ พอบิดึงออก ไส้ก็ทะลักน่ากินเข้าไปอีก

“โอ้ววว ทำแบบนี้น่ากินขึ้นไปอีกแฮะ”มิคุเห็นวิธีการกินของเพเนียส ก็อดไม่ได้ที่จะลองบ้าง ก่อนที่ไส้ครีมเยิ้มๆของขนมปังจะปรากฏออกมา รีบสั่งให้คอนโทรลแบนด์ของเขาถ่ายภาพไว้ทันที

“ส่วนแบบเกลียวก็เห็นไส้หรือหน้าได้ชัดเจนพวกเราก็มาลองกินทุกหน้าเลยสิครับ” เพเนียสเสนอซึ่งอีกสองก็ที่ยังเคี้ยวขนมปังอยู่ก็พยักหน้าไม่มีความเห็นต่างใดๆ ทั้งสิ้นเขาเลยเริ่มแบ่งขนมปังแต่ละไส้ให้ได้สามส่วน จะได้แบ่งกันกินไม่ใช่ว่าแต่ละแบบมีแค่ชิ้นเดียวนะ เพียงแต่ว่า ทำออกมาหลายแบบ เขาคิดว่าถ้ากินไปเลยคนละชิ้นเกรงว่าจะอิ่มก่อนจะได้ชิมครบทุกแบบ

“อิ่ม”

“อิ่มมากกก” กินไปได้สักพักกระเพาะน้อยๆ ของพวกเขาทั้งสามคนล้วนถูกเติม(จน)เต็มและอัดแน่นไปด้วยคาร์โบไฮเดตจากขนมปังแล้วก็รู้อยู่ว่ากินเยอะมันไม่ได้ดีเลย แต่ช่างมันปะไร นานๆ จะได้กินแบบนี้ทีร่างกายคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง

“อร่อยทุกแบบเลยครับ” ตั้งแต่เริ่มกินกระทั่งกินจนอิ่ม มิคุก็ยังเอ่ยปากชมไม่หยุด คนยกมาเสิร์ฟอย่างเพเรน่าก็ยิ้มกว้างพอใจน่ะสิ

“ถ้าวางขายคงขายดีมากเลยนะครับเนี่ยแบบนี้” เพวิสว่าพร้อมกับนึกภาพในหัวแล้วว่าแผนการตลาดที่เขาได้ดูและช่วยแนะนำไปเป็นยังไงอร่อยขนาดนี้ คงไม่เพียงพอต่อความต้องการแน่ๆ แต่ก็ต้องเอาตามที่กำหนดไว้ตามมติประชุมครั้งก่อนนั่นแหละถ้าความต้องการมีมาก จะเพิ่มการผลิตอีกทีก็ไม่เสียหาย

“ก็ขอให้เป็นแบบนั้นจริงๆ เถอะครับ ว่าแต่รอบนี้ทำออกมาเยอะไหมครับแม่จะได้ส่งให้เพื่อนๆ ได้ช่วยชิม” เพเนียสเอ่ยถาม ถ้ารอบนี้ผลิตออกมาเยอะเขาจะได้ส่งให้เพื่อนและคนรู้จักได้ช่วยชิมและวิจารณ์

“รอบนี้ไม่เยอะเท่าไหร่หรอกลูกแต่ว่าพรุ่งนี้จะผลิตอีกรอบอยู่ ลูกอยากได้เท่าไหร่ก็บอกได้เลยนะ ทางบริษัทจะได้เอามาส่งให้”

“ได้ครับ”

“ผมก็ขอส่งให้เพื่อนชิมด้วยได้ไหมครับ”เพวิสเอ่ยถามบ้าง

“ได้สิแล้วมิคุอยากส่งให้ที่บ้านชิมก่อนไหมลูก”

“ได้เหรอครับ ขอบคุณมากเลยนะครับ”

“ได้แน่นอนอยู่แล้วจ้า ช่วยๆ กันชิม รับคำติชมคำวิจารณ์จากหลายๆ คน สินค้าเราจะได้พัฒนาขึ้น” เพเรน่าตอบก่อนที่จะมีสินค้าอะไรสักอย่างวางขายแน่นอนอยู่แล้วว่าต้องมีต้นทุนการทดลองพอสมควร เธอก็ไม่ได้ขี้เหนียวแถมยังเห็นว่าขั้นตอนนี้เองก็สำคัญมากเช่นกัน เพราะแม้ว่าเราจะคิดว่าอร่อยแล้วแต่ยังไงก็ต้องฟังเสียงคนอื่นด้วย อย่างไรเสีย เราต้องทำขายคนอื่นไม่ได้ทำขายให้ตัวเองนี่นา

          ขนมปังรุ่นบุกเบิกของบริษัทถูกชิมถูกพัฒนาจนได้สูตรและรสชาติที่พึงพอใจแล้วการวางจำหน่ายถูกกำหนดวันอย่างแน่นอนแล้ว และแน่นอน ด้วยรองประธานทั้งสองคนก็ต้องทำการถ่ายโฆษณาสินค้าเองอยู่แล้ว ค่าจ้างไม่ต้อง ขายเองถ่ายเองกันไปเลยการถ่ายทำก็เป็นไปอย่างราบรื่นดี ทั้งภาพนิ่ง ภาพเคลื่อนไหว ก็ถูกตัดต่อแต่งเติมจนสวยงามพร้อมใช้งานแล้วด้วย และมันก็ถูกปล่อยออกสู่สายตาผู้คนขนมปังสีน้ำตาลอ่อนหน้าตาน่ากิน ก้อนนิ่มๆ มีไส้เยิ้มๆ หน้าฟินๆของเพเนียสและเพวิสตอนที่กินขนมปังโชว์ในโฆษณานั้นทำให้คนที่เห็นกลืนน้ำลายตามเลยทีเดียววันที่ขายมีขึ้นหลังจากเผยแพร่ภาพโปรโมทไปแล้วสามวัน แค่สามวันก็มีคนส่งข้อความเข้ามาสอบถามมากมาย ทั้งช่องทางการสั่งซื้อออนไลน์วางขายที่ไหนบ้าง มีสั่งจองล่วงหน้าไหม มากมายหลายคำถามเต็มไปหมด จนต้องมีการโพสต์ชี้แจงออกมาเลยทีเดียวว่าทางบริษัทจะมีการจำหน่ายสินค้าทั้งในห้างสรรพสินค้าช่องทางออนไลน์ที่สั่งได้ทางรัพเพลโล่ บนยานของสายการบิน Primelight ส่วนในอนาคตจะมีการขยายการจำหน่ายในช่องทางไหนเพิ่มเติมอีกก็จะแจ้งอีกครั้งหนึ่ง

          สามวันหลังจากที่การรอคอยสิ้นสุดลงในที่สุดขนมปังก็ออกมาสู่อ้อมกอดและลงสู่กระเพาะของนักกินทั้งหลายการเฝ้ารอสามวันแต่พวกเขากลับทำเหมือนเป็นสามปีไปได้ แล้วไหนจะต้องมีตบตี(?)แย่งสินค้ากันอีกไม่ว่าจะทางเว็บไซต์ของทางรัพเพลโล่ เรียกได้ว่าใครสัญญาณเน็ตเร็วกว่าก็ได้ไปส่วนที่วางขายในห้าง ใครเตรียมตัวมาเร็วกว่า ก็หยิบได้ก่อน แล้วคนที่ซื้อก่อนแน่นอนว่าเขาไม่ซื้อแค่ห่อเดียวแน่ๆ แล้วยิ่งกับสายการบิน Primelightยิ่งแล้วใหญ่ ยอดซื้อตั๋วเดินทางล่วงหน้าเต็มทุกเที่ยวบิน บางคนไม่ได้มีเหตุต้องเดินทางไปไหนด้วยซ้ำแต่ก็ยังลงทุนนั่งยานเพื่อที่จะได้สั่งขนมปังบนยานกิน พวกเขาช่างมีความพยายามจริงๆว่าไหม??