เฮก้ากล่าวขณะจ้องมองไปบนฟ้าจากนั้นมันค่อยๆหันหน้ามาทางแอทแลนต้า “แต่ว่านะแอทแลนต้า ถ้าเ้าเลือกไม่รับสัญญานี่ข้าก็. . . .”
“ไม่ละข้าก็จะรับ” ก่อนเฮก้าพูดจบ แอทแลนต้ารีบตัดบทมันเสียก่อน“ข้าเองก็อยากเป็นักรบเช่นกันอย่างน้อยหากข้าใกล้การเป็นักรบ ตระกูลค้าก็อาจถูกยกระดับขึ้นได้บ้าง”
เฮก้าเพียงฟังและจ้องมองเข้าไปนัยตาของแอทแลนต้าที่มั่นคงอย่างที่สุดมันค่อยเผยยิ้มร่าก่อนพยักหน้า “ข้ารู้อยู่แล้วเ้าจะตอบแบบนี้แต่งานเด็กรับใช้ก็คนรับใช้นั่นแหล่ะ ดูท่าหนักไม่เบาพวกเราก็ควรต้องพักผ่อน”
พวกมันสองคนนั่งคุยกันอยู่ครู่ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้านของตนจากในเมืองเฮก้าใช้เวลาอยู่เกือบชั่วโมงกว่าจะเดินมาถึงบ้าน มันค่อยๆเปิดประตูเข้าไปก่อนที่จะพบปู่ของมันกำลังสานร้องเท้าอยู่
“เ้ากลับมาแล้ว ดูแล้วคงห้ามเ้าไม่ได้” ก่อนเฮก้าได้พูด ปู่ของมันรีบกล่าวออกก่อน “ข้าน่ะห้ามเ้าเพราะเื่ความปลอดภัย แต่มาคิดๆดูแล้วยิ่งห้ามเ้าเท่าไหร่เหมือนข้ายิ่งยุ”
“ท่านปู่” เฮก้าค่อยๆ เดินไปหาชายแก่ตรงหน้า ทว่าก่อนได้พูดอะไรปู่ของมันกลับค่อยๆหยัดกายลุก
“อ่ะนี่ . . . . . รองเท้านี้ไว้สำหรับใช้เดินเหินตอนทดสอบ แม้มันไม่สบายเท่ารองเท้าจากนหนังสัตว์แต่อย่างน้อยก็น่าจะสบายกว่าคู่เก่าของเ้าอยู่”
เฮก้าค่อยๆยื่นมารับรองเท้าจากปู่ของมันในใจเอ่อล้นไปด้วยความอบอุ่น“ท่านปู่ ที่จริงแล้วข้า. . . . ไม่อาจเข้าร่วมทดสอบได้ปีนี้มันถูกเลื่อนขึ้นมาไวขึ้น แถมหากต้องสมัครเข้าทดสอบยังใช้เงินถึง 50 เหรียญเงิน”
“หืม . . . .” ชายชราเผยสีหน้าประหลาดใจ “มีเื่เช่นนี้ การสมัครทดสอบมิใช่ฟรีหรอกหรือ”
เฮก้าส่ายหัวรับเบาๆ ก่อนเอ่ยตอบ “ข้าเองก็เพิ่งทราบ แต่ว่าข้าถือได้ว่าโชคดีพบกับหัวหน้านักรบดัตซ์ท่านผู้นั้นได้ยื่นข้อเสนอให้ข้าได้ฝึกฝนทักษะนักรบ ทว่าต้องแลกกับการเป็เด็กรับใช้ให้ค่ายฝึกของนักรบหญิงเรย์ ส่วนเงินที่จะจ่ายนั้นต่อปีดูแล้วได้ประมาณ12 เหรียญเงิน จริงๆก็นับเป็โอกาสที่หาได้ยากประเภทหนึ่ง”
ชายชรายืนฟังเงียบงัน มันจ้องมองไปนัยตาของหลานชายตนอย่างไม่กระพริบก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องตนเองพร้อมเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา “เฮก้าเ้าเข้ามานี่หน่อย”
หลังเรียกคนเข้ามา ชายชราก็ค่อยๆยื่นหนังสือเล่มนี้ให้กับหลานตนเองเฮก้าจ้องมองหนังสือในมืออยู่ครู่ ตรงหน้าปกดูเก่าแก่แต่กลับไม่มีฝุ่นเลยเห็นได้ชัดว่ามันถูกเก็บอย่างดีคนค่อยๆอ่านคำบนหน้าหนังสือ “ตำราอาชาราชันย์”
“ท่านปู่ นี่คือ . . . .” เด็กหนุ่มเอ่ยถามไปยังปู่ของมัน ในใจมันยังคงไม่เข้าใจว่าตำราที่ได้รับคืออะไรและยิ่งไม่เข้าใจท่านปู่เอาตาราคล้ายตำราสัตว์ให้มันทำไม
ท่านปู่ของมันยกยิ้มก่อนค่อยๆเอ่ยตอบ“ตำรานี้คือตำราทักษะนักรบแขนงหนึ่งเ้าเอาไว้ใช้ฝึกฝนในค่ายแล้วกัน”
“เอ๋” เด็กหนุ่มสลับดูตำราในมือกับมองไปที่หน้าปู่ตนเอง“ท่านปู่แต่ข้ายังไม่ได้พูดเลยนะว่าข้าจะรับข้อเสนอท่านหัวหน้านักรบและตำราทักษะนักรบนี่ถึงแม้จะเหมือนตำรารวมชื่อพันธ์สัตว์ก็เถอะแต่ท่านไปได้มาจากไหนกัน”
“ข้ามองดูก็รู้แล้วว่ายังไงเ้าก็ต้องรับข้อเสนอ ข้าเลี้ยงเ้ามากับมือไม่รู้ถือว่าแปลกแล้ว” ปู่เองก็ตอบกลับว่องไวพร้อมกลับค่อยๆส่ายหัวเล็กน้อย
“ตำรานี้ข้าได้มาอย่างไรไม่สำคัญ ที่สำคัญคือข้ายังไม่ได้อยากให้เ้าเป็นักรบแต่เมื่อคิดดูแล้ว. . . .” ชายชราค่อยๆมองไปที่รูปข้างเตียงตนเองภายในภาพปรากฏเป็ชายชราในวัยกลางคนยืนเคียงคู่กับหญิงสาวในวัยเดียวกัน
“ยิ่งห้ามเ้า เ้ายิ่งไขว้คว้า เช่นนั้นสู้ให้เ้าได้ลองเลยย่อมดีกว่า”คนกล่าวออกแ่เบาก่อนค่อยๆหันกลับมามองหลานชายตนด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง
“เรามาทำสัญญากัน ภายใน 1 ปีหากเ้าไม่อาจทำความเข้าใจตำรานี้ให้ถึงระดับชำนาญเช่นนั้นหลานจงล้มเลิกความ้าเป็นักรบเสียแต่หากเ้าทำได้ถึงตอนนั้นข้าจะไม่ขวางทางเ้าอีก รวมถึงเื่ . . . . .”ชายชรากล่าวถึงตรงนี้ มันกลับหยุดคำสายตามันพลันสั่นไหวเล็กน้อย
“เอาเป็ว่าหากเ้าทำไม่สำเร็จ ก็ต้องยอมล้มเลิกเสียเช่นนั้นข้าถึงจะยอมให้เ้าฝึกฝนทักษะนักรบ”
เฮก้าั้แ่ฟังมาคล้ายกลับมันได้ยินเสียง์สีหน้าของมันดั่งโล่งใจเด่นชัด แต่ไหนแต่ไรมามันก็กังวลมาตลอดจะกล่าวให้ปู่มันยอมได้เช่นไรแต่กับการยินยอมของปู่มันเช่นนี้ ไหนเลยมันจะไม่รับการพนันครั้งนี้
“ท่านเตรียมตัวผิดหวังได้เลยท่านปู่ แน่นอนว่าข้ารับคำท่าน”เฮก้ากล่าวออกขณะที่ใบหน้ามันยิ้มร่ามากกว่าครั้งใดชายชราที่ได้เห็นเองก็เผยยิ้มอบอุ่นขึ้นเช่นกัน
เฮก้าในวันนี้เองได้นั่งคุยเื่ต่างๆกับปู่ของมันเยอะเป็พิเศษอย่างไรพรุ่งนี้มันก็ต้องไปพักอยู่ในค่ายนักรบแล้ว ถึงแม้ไม่ได้ไกลกันมากแต่จากคำรับปากชายชราแน่นอนมันย่อมอาจไม่ได้กลับมาบ้านบ่อยนัก มันคงอาจต้องฝึกฝนหนักและมุ่งมั่นมากกว่าครั้งไหนๆในชีวิต
เวลาผ่านล่วงไปจวบจนถึงเช้า เฮก้าเริ่มแบกสัมภาระที่เตรียมไว้ไว้ที่หลังก่อนออกเดินทางคนโบกมือให้ท่านปู่ตนเอง ทว่าขณะกำลังหันหลังจะเดินจากไปชายชราก็เร่งกล่าวขึ้นก่อนจากลา
“มีสิ่งหนึ่งที่หลานต้องจำเอาไว้ตำรานั้นหลานห้ามให้ผู้ใดเห็นเด็ดขาด จำไว้ว่าคนที่หลานไว้ใจได้นอกจากปู่เ้าแล้วก็มีเพียงตัวเ้าเท่านั้น”
เฮก้าหลังฟังมันค่อยๆหันหลังกลับมา “ข้าเข้าใจแล้วท่านปู่ ท่านเองก็รักษาตัวด้วยแล้วข้าจะกลับมาเยี่ยมท่านเมื่อมีโอกาสนะ”
กล่าวจบเด็กหนุ่มก็เดินทางจากไปทันที ชายชรามองร่างหลานชายจนหายลับสายตาคนค่อยเหม่อมองขึ้นบนฟ้า ก่อนพึมพำออกมา “ขัดขวางหรือส่งเสริม ไม่ว่าทางใดก็เป็ไปดั่งใจเ้าทุกที. . . .”
137
