ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        เสียงร้องไห้ดังไปทั่ว

        ตั้งแต่สามีจากไป สวีซิ่วเข้มแข็งมาตลอดไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน เธอก็ไม่เคยร้องไห้หลั่งน้ำตาออกมาเลยสักหยด

        แต่เพราะน้ำใจจากต่งเสี่ยวเสี่ยวในตอนนี้กลับทำให้เธอซาบซึ้งจนแทบตั้งตัวไม่ทันเธอร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กน้อยจนเสียงแหบแห้งไปหมด!

        ถึงพวกชาวบ้านจะคอยดูแลเธอและลูกๆที่กำพร้าพ่ออยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยมีใครทำดีต่อเธอถึงขนาดนี้

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นว่าสวีซิ่วร้องไห้จนพอแล้วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่เตรียมไว้ออกมาจากอกเสื้อ คอยซับน้ำตาให้สวีซิ่วพลางปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "อย่าร้องไห้เลย ยังมีเวลาอีกตั้งมากวันดีๆ ยังรออยู่ข้างหน้านะ ถ้าเธออยากหาเงินได้ และไม่อยากถูกใครรังแกก็มาเป็นพวกเดียวกับฉันนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวใช้โอกาสนี้ชักชวนสวีซิ่ว

        เมื่อมีเงินก้อนนี้เป็นสื่อกลางแห่งความหวังสวีซิ่วก็เชื่อมั่นในตัวต่งเสี่ยวเสี่ยวอย่างเต็มเปี่ยมเธอใช้แขนเสื้อปาดน้ำมูกที่ไหลย้อยลงมา พยักหน้าช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

        "ตกลงค่ะ! ขอแค่เลี้ยงดูครอบครัวได้จะให้ฉันทำอะไรก็ว่ามาเลย"

        ตอนนี้เธอมีแม่อายุหกสิบเจ็ดสิบปีที่ต้องดูแลและมีลูกที่ยังไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้อีกสามคน

        เพื่อต่งเสี่ยวเสี่ยวแล้วเธอยังต้องกลัวอะไรอีก?

        "เอาล่ะ! เก็บเงินก้อนนี้ไว้ดีๆเอาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกๆ สักสองสามชุด แล้วก็ซื้อของดีๆ กินสักหน่อย"

        สวีซิ่วทำได้แค่ประคับประคองให้ลูกๆทั้งสามและคนแก่อีกหนึ่งคนอิ่มท้องไปวันๆ เท่านั้น 

        ถึงจะไม่อดตายแต่คนในครอบครัวกลับผอมแห้งเหลือแต่กระดูก ผิวซีดเซียวเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ก็ซักจนสีซีดจาง บางตัวถึงขั้นขาดหมดแล้วแต่ก็ไม่มีเงินพอที่จะซื้อใหม่ได้

        "อืม" สวีซิ่วตอบรับในลำคอพลางปาดน้ำตาและเดินกลับบ้าน

        ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา น้ำตาเธอคลอเบ้า เธอจึงปาดน้ำตาออกแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินกลับบ้าน

        พอต่งเสี่ยวเสี่ยวกลับเข้ามาในบ้านเด็กน้อยทั้งสามก็นั่งเรียบร้อยอยู่ในลานบ้านพวกเขากำดินสอที่หักครึ่งท่อนไว้ในมือ กำลังขีดเขียนบางอย่างลงบนกระดาษ

        ใบหน้าอวบอ้วนเล็กๆ เต็มไปด้วยความตั้งใจส่วนฉินซู่คอยยืนกำกับอยู่ข้างๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งเดินเข้ามาในลานบ้านฉินซู่ก็ทักเธอทันที

        "กลับมาแล้วเหรอ?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มและพยักหน้า

        "อืม วันนี้ไม่มีอะไรทำฉันเลยแวะไปร้านสมุนไพรมาหน่อย นี่ไง ซื้อของกินมาให้ลูกๆ ด้วยนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มกว้างและพลิกถุงในมือไปมา

        ฉินไห่เยว่พอได้ยินคำว่า 'ของกิน' ก็อยู่ไม่สุข เธอรีบวางดินสอในมือลงแล้ววิ่งเตาะแตะมาหาต่งเสี่ยวเสี่ยว

        "แม่ขา แม่ซื้ออะไรอร่อยๆ มาคะให้หนูดูหน่อยนะ!" 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวยิ้มบางๆ เธอย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วหยิกแก้มเล็ก ๆ ของฉินไห่เยว่อย่างเอ็นดู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "แม่ซื้อขนมถั่วเขียว [1] มา แล้วก็ขนมอย่างอื่นอีกนิดหน่อย"

        ตอนขากลับ เธอบังเอิญเดินผ่านร้านค้าคิดว่าเด็กๆ ทั้งสามน่าจะชอบ เธอเลยซื้อขนมติดไม้ติดมือกลับมาด้วย

        ฉินไห่เยว่มองตามถุงที่แกว่งไปมาแค่คิดถึงรสชาติ เธอก็อดน้ำลายไหลไม่ได้

        "ว้าว หนูขอลองชิมหน่อยได้ไหมคะ!ตั้งแต่โตมา หนูยังไม่เคยกินขนมถั่วเขียวเลยค่ะ"

        พอได้ยินเช่นนี้จมูกของต่งเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกหน่วงๆ

        ตอนที่ร่างเดิมแต่งงานกับฉินซู่ฉินไห่เยว่และฉินไห่หยางยังเป็นเด็กเล็กๆ อยู่เลย

        เมื่อก่อนเธอเอาแต่ทุบตีและดุด่าเด็กน้อยสองคนทั้งยังจำกัดมื้ออาหารอีกไม่ต้องพูดถึงเรื่องซื้อขนมให้กินเลยขนาดการกินให้อิ่มท้องก็ยังเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเด็กสองคนนี้

        ถึงจะไม่มีสายเลือดเดียวกันแต่หลังจากใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาช่วงหนึ่ง เธอก็รักเด็กทั้งสองเหมือนลูกแท้ๆของตัวเองไปแล้ว

        พอได้ยินฉินไห่เยว่พูดออกมาแบบนี้เธอก็รู้สึกสงสาร

        "แบ่งให้พี่ชายกับเฉินเฉินด้วยนะ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหยิกแก้มเล็กๆ ของฉินไห่เยว่พร้อมกำชับ

        "ค่ะ"

        ฉินไห่เยว่กำถุงขนมไว้ในมือแล้ววิ่งไปหาฉินไห่หยางและเฉินเฉินเหมือนกับจะลอยได้อยู่แล้ว

        เธอแบ่งขนมให้พี่ชายและเฉินเฉินคนละสองชิ้นก่อนจากนั้นจึงหยิบให้ตัวเองสองชิ้น สุดท้ายก็ผูกปากถุงอย่างทุลักทุเล แล้ววางไว้ข้างๆ

        ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูนั้นทำให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวอดขำไม่ได้

        หลังจากนั้นเธอก็เดินไปนั่งลงบนม้านั่งข้างๆฉินซู่ แล้วยกขาที่บาดเจ็บของเขาขึ้นมา

        ฉินซู่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเผลอขยับขาหนีโดยไม่รู้ตัว แต่ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

        "ฉันจะนวดให้นายหน่อยจะได้ช่วยให้เลือดลมไหลเวียนดีขึ้น ช่วยให้ขาหายเร็วๆ!"

        พอได้ยินแบบนั้นฉินซู่ก็ยอมวางขาลงบนตักของต่งเสี่ยวเสี่ยวแต่โดยดี เธอพับขากางเกงของเขาขึ้นแล้วค่อยๆ กดจุดบนน่องอย่างเบามือ

        สัมผัสของต่งเสี่ยวเสี่ยวทำให้ฉินซู่รู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเขาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองต่งเสี่ยวเสี่ยวที่ตั้งใจนวดให้อย่างใจจดใจจ่อปลายหูแดงก่ำลามไปถึงลำคอ ก่อนจะหายลับไปในปกเสื้อ

        ฉินซู่เผลอเบือนหน้าหนีในระหว่างสอนเด็กทั้งสามเพราะถูกใครบางคนแตะตัวเข้า เขาจึงกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

        สายลมพัดโชยบรรยากาศในลานบ้านกว้างขวางอบอวลไปด้วยความรัก

        ในระหว่างนั้นเองเสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากนอกรั้วบ้าน

        "เมียฉินซู่! แย่แล้ว!เกิดเรื่องแล้ว!"

        ป้าคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างลนลานเธอร้องไห้น้ำตานองหน้า

        ด้านหลังมีผู้ชายสองคนหามชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาชายหนุ่มร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่หยุด

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ทันคิดอะไรมากเธอวางขาของฉินซู่ลง แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว 

        "พวกคุณวางเขาลงบนพื้นก่อนค่ะ!"

        ผู้ชายสองคนนั้นยอมทำตามแต่โดยดีวางชายหนุ่มคนนั้นลงบนพื้น

        พอเห็นชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บใบหน้าของเขาหน้าซีดเผือด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดเต็มหน้าผากเขาส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดเป็นระยะ

        ป้าคนนั้นที่ร้องไห้อยู่เมื่อกี้เช็ดน้ำหูน้ำตา คอยปลอบชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        "ต้าจ้วง ไม่เป็นไรนะมีเสี่ยวเสี่ยวอยู่ ลูกจะต้องไม่เป็นอะไร!"

        พอปลอบลูกชายเสร็จเธอก็หันมามองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยความร้อนใจ

        "เสี่ยวเสี่ยว ขอร้องล่ะช่วยลูกฉันด้วย ฉันจะยอมก้มหัวขอร้องเธอ ขอแค่ช่วยให้ลูกฉันมีชีวิตรอดจะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม!"

        พูดจบ ป้าคนนั้นก็เริ่มก้มหัวลง

        ป้าคนนี้ คือ เหอเถาฮวาเป็นแม่ม่ายในหมู่บ้านที่ชอบอยู่คนเดียวมาโดยตลอด หลังเลิกงานก็จะกลับบ้านไปกลับอยู่แค่สองที่

        เธอมีลูกชายคนหนึ่ง อายุสิบแปดปีแล้วถ้ามีเวลาว่างก็จะไปขนของที่ท่าเรือในเมือง หาเงินเลี้ยงดูครอบครัวชีวิตก็พออยู่ได้ไม่ลำบากนัก

        เหอเถาฮวาก้มหัวลงเสียงดังต่งเสี่ยวเสี่ยวรีบห้าม

        "อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลยค่ะฉันขอดูอาการก่อน"

        เหอเถาฮวาพยักหน้า ยืนดูอยู่ข้างๆอย่างเงียบๆ

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวตรวจดูอาการบาดเจ็บของเหอต้าจ้วงก็เห็นว่าที่ข้อเท้ามีรอยเขี้ยวสองรอย รอบๆ เป็นรอยเขียวช้ำเห็ดได้ชัดว่าเขาโดนงูกัด

        แถมยังมีพิษไม่น้อย

        สีหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยวเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเธอหันไปมองฉินซู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ

        "ที่รักมีดสั้นของนายเก็บเอาไว้ตรงไหน?"

        ฉินซู่พกมีดสั้นติดตัวอยู่เสมอเป็นของที่หน่วยงานมอบให้ และเป็นสิ่งที่ฉินซู่เอาไว้ระลึกถึงกองทัพ

        พอต่งเสี่ยวเสี่ยวถามฉินซู่ก็ไม่ทันคิดอะไรมาก รีบยื่นมีดสั้นให้เธอทันที

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกัดริมฝีปากเธอแตะจุดบนข้อเท้าของเหอต้าจ้วงอย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้พิษงูกระจายจากนั้นก็รีบเอามีดสั้นไปลนไฟฆ่าเชื้อ ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายเธอกรีดข้อเท้าของเหอต้าจ้วง

        เธอบีบเลือดเสียออกมาจากนั้นก็หาสมุนไพรที่ตากแห้งไว้ โยนสมุนไพรที่ตากแห้งเหล่านั้นลงในครกหินตำให้ละเอียดแล้วนำไปพอกที่บาดแผลอย่างคล่องแคล่ว

        เชิงอรรถ

         [1] ขนมถั่วเขียว (绿豆糕)เป็นขนมพื้นบ้านที่ได้รับความนิยมมากในประเทศจีน โดยเฉพาะในฤดูร้อนเพราะมีฤทธิ์เย็น ช่วยดับร้อนตามหลักของแพทย์แผนจีน