ฮวาเสี่่ยวซี จอมป่วน (จบ)

หลังจากค่ำคืนแห่งเพลิงพิศวาสอันเร่าร้อนสิ้นสุดลงแสงอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่บัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความใคร่และสมุนไพรแม้ร่างกายจะได้รับการปรนนิบัติจนอิ่มเอม แต่จิตใจของ อี้หานเฟิง อี้จงเหวินและอี้เฟยหลง กลับถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำภาพความรุนแรงของการร่วมรักในความฝันที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขากับ ฮวาเสี่ยวซี

ยังคงตามหลอกหลอนไม่หยุดหย่อนเหมือนฝันร้ายเกาะติดไปกับจิตวิญญาณของพวกเขาทุกที่ทุกเวลาพวกเขามองดู ฮวาเสี่ยวซี ที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่อิดโรยแต่เปี่ยมด้วยความสุขสงบอีกชั่วครู่

พวกเขาจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนที่อี้หานเฟิงจะค่อยๆ ช้อนร่างของ ฮวาเสี่ยวซีขึ้นอุ้มอย่างแผ่วเบาและพานางเดินไปยังห้องพักอีกเรือนหนึ่งที่เงียบสงบเพื่อให้สาวใช้เข้ามาทำความสะอาดห้องที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งบทรักอันดุเดือดเขาบรรจงทำความสะอาดร่างกายของภรรยาอย่างอ่อนโยนแล้วปล่อยให้นางนอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่

เมื่อเห็นว่าฮวาเสี่ยวซีหลับสบายแล้วฮ่องเต้อี้จงเหวิน ก็ตัดสินใจเดินทางไปประชุมราชกิจที่ท้องพระโรงเพื่อสะสางงานที่คั่งค้างทันทีส่วน อี้หานเฟิง และ อี้เฟยหลง ผู้ที่ยังคงติดค้างกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

ในทุกครั้งที่หลับตาพวกเขายังคงเห็นภาพเงาสะท้อนของการกระทำอันป่าเถื่อนที่ไม่อาจควบคุมได้ราวกับไม่ใช่ตัวตนของพวกเขาเองที่กำลังหลงระเริงในห้วงราคะอันบ้าคลั่งเสียงคร่ำครวญของฮวาเสี่ยวซีที่ปะปนไปด้วยความเจ็บปวดและความสุขสมยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทความหวาดกลัวกัดกินลึกเข้าไปในจิตใจของพวกเขาว่าแท้จริงแล้วภายในส่วนลึกของตนเองนั้น มีด้านมืดที่น่ารังเกียจซ่อนอยู่หรือไม่

เมื่อเห็นว่าฮวาเสี่ยวซีหลับสบายแล้วฮ่องเต้ อี้จงเหวิน ก็ตัดสินใจเดินทางไปประชุมราชกิจที่ท้องพระโรงเพื่อสะสางงานที่คั่งค้างทันทีส่วน อี้หานเฟิง และ อี้เฟยหลง ผู้ที่ยังคงติดค้างกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจึงตัดสินใจตรงไปยังคุกใต้ดินลับของวังหลวง เพื่อสอบสวนเรื่องราวทั้งหมดจาก ไป๋หลิงชายผู้ลึกลับที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้

ไป๋หลิงถูกจับห้อยด้วยโซ่ขนาดใหญ่ขึงร่างไว้แน่น แผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยรอยแส้จากการทรมานอย่างโหดเหี้ยมน้ำเกลือถูกราดซ้ำแล้วซ้ำเล่าลงบนบาดแผลฉกรรจ์ แต่กระนั้นเขาก็ยังคงยิ้มเยาะอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นอี้หานเฟิงและอี้เฟยหลงก้าวเข้ามาในคุก

เมื่อเห็นอี้หานเฟิงกับอี้เฟยหลงเดินข้ามาส่งแรกที่มันกล่าวก็คือ"ข้าพวกเจ้าว่าจะมาเมื่อไหร่ ในที่สุดเจ้าสองคนก็มาแล้วจริงๆ!"  อี้หานเฟิงดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ

ไป๋หลิงหัวเราะเสียงต่ำดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความสะใจ "เมื่อคืนนี้... พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้างฮ่า ๆ ๆ คงจะสนุกสุดเหวี่ยงแล้วละสิ"

ไป๋หลิงเริ่มเปิดเผยแผนการร้ายของเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน"มันเป็นยาพิเศษที่จะมีแรงกระตุ้นรุนแรงกับ พระชายาเจ้า เท่านั้น"เขาหยุดชั่วครู่พลางมองหน้าอี้หานเฟิงและอี้เฟยหลงสลับกัน

อี้เฟยหลงกำหมัดแน่นพลางกัดฟันกรอด "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?!"

ไป๋หลิงยิ้มเยาะกว้างขึ้นอีก"ก็หมายความว่า... ยานี้จะทำให้พวกเจ้าเกิดความกระหายในตัวฮวาเสี่ยวซีอย่างบ้าคลั่ง"แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย "เมื่อคืนนี้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นความฝันที่พวกเจ้าฝันจะเป็นจริง มันจะเริ่มที่เล็กละน้อย จนกว่า....พวกเจ้าก็...จะชอบความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งได้เห็นความทรมานนาง พวกเจ้าก็จะยิ่งบ้าคลั่งขึ้นไปอีก พวกเจ้าจะควบคุมตนเองไม่ได้จิตใจเหมือนปีศาจร้ายเห็นนางทรมานและค่อยๆตายไปภายใต้ความป่าเถื่อนของพวกเจ้า ฮ่า ๆๆ ๆ"

เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของไป๋หลิงดังก้องไปทั่วคุกใต้ดินทิ้งความตกตะลึงและโกรธแค้นไว้เบื้องหลังให้กับอี้หานเฟิงและอี้เฟยหลงพวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่ายาเช่นนี้จะดำรงอยู่จริงและอนาคตของฮวาเสี่ยวซีจะตกอยู่ในอันตรายถึงเพียงนี้

ไป๋หลิงไม่ใช่แค่ต้องการทรมานทางกายแต่ต้องการทำลายจิตใจของพวกเขาด้วย เขาวางแผนอย่างรอบคอบ เพื่อให้พิษนี้ค่อยๆกัดกินจิตวิญญาณของอี้หานเฟิง อี้จงเหวิน และอี้เฟยหลงให้พวกเขาดำดิ่งสู่ความมืดมิดของการควบคุมตนเองไม่ได้

ไป๋หลิงมองดูสีหน้าของอี้หานเฟิงและอี้เฟยหลงด้วยแววตาเยาะหยันเขาหัวเราะเสียงต่ำราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังสนุกกับการเล่นกับเหยื่อ

"ฮ่า ๆๆ ๆ " ไป๋หลิงหัวเราะเสียงดังขึ้น "ไม่ขอร้องให้ข้ามอบยาให้หรือ?หรือว่าพวกเจ้าอดทนอดกลั้นไม่ร่วมภิรมย์กับพระชายาเจ้าได้? ข้าบอกแล้ว ว่าข้าวางแผนมาอย่างดี!"

คำพูดของไป๋หลิงแทงใจดำของอี้หานเฟิงและอี้เฟยหลงอย่างจังความรู้สึกผิดและอับอายผุดขึ้นมาในใจ แต่พวกเขาก็พยายามข่มกลั้นไว้

"แก...ไอ้สารเลว!"อี้หานเฟิงกัดฟันกรอด เขาก้าวเท้าเข้าไปหาไป๋หลิง แต่ก็ถูกอี้เฟยหลงรั้งเอาไว้

"อย่าให้มันยั่วยุเราได้เสด็จอา"อี้เฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด"มันต้องการเห็นเราตกอยู่ในสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้"

ไป๋หลิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง"ใช่แล้ว! ข้าต้องการให้พวกเจ้าทรมานเห็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนของตัวเองกัดกินเจ้าฮวาเสี่ยวซีทีละน้อย!และพวกเจ้าก็ทำอะไรไม่ได้! นอกจากพวกเจ้าทั้งสามจะไม่ยอมร่วมรักกับนางอีกเลย"

ขณะที่ อี้หานเฟิงและ อี้เฟยหลง กำลังหารือกันถึงความคืบหน้าในการค้นหายาถอนพิษสีหน้าของทั้งสองยังคงเคร่งเครียดจากเหตุการณ์ในคุกใต้ดินทันใดนั้นองค์รักษ์ก็รีบรุดเข้ามาพร้อมกับข่าวร้าย

"ท่านอ๋อง!จวนตระกูลฮวาส่งข่าวมาบอกว่า ฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกงท่านย่าของพระชายาสิ้นเมื่อคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ"

ข่าวนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจของทั้งสองอี้หานเฟิงและอี้เฟยหลงนิ่งงันไปชั่วขณะความรู้สึกโศกเศร้าเข้าจู่โจมอย่างกะทันหัน ฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกง คือบุคคลที่ฮวาเสี่ยวซี รักและเคารพอย่างสุดซึ้งการจากไปอย่างกะทันหันของท่านย่าจะต้องสร้างความปวดร้าวอย่างแสนสาหัสแก่นาง

ในท่ามกลางความสิ้นหวังอี้หานเฟิง อี้จงเหวิน และ อี้เฟยหลง ได้ตระหนักถึงความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับยาของไป๋หลิง จะทำงานก็ต่อเมื่อ พวกเขาเริ่มต้นร่วมรักกับฮวาเสี่ยวซี

ทันทีที่บทรักเริ่มต้นขึ้นความกระหายทางเพศที่รุนแรงและบ้าคลั่งจะปะทุขึ้นทันที และไม่อาจยับยั้งได้ความบ้าคลั่งที่เริ่มเพียงน้อยนิดจะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆจนกระทั่งความต้องการทางเพศจะกลายเป็นความรุนแรง และความวิปริตที่ยากจะควบคุม

แม้รู้ถึงอันตรายที่แฝงอยู่อี้หานเฟิง ก็ไม่สามารถทนเห็น ฮวาเสี่ยวซี ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเพียงลำพังได้นางเพิ่งฟื้นจากการพักผ่อนอันแสนเหนื่อยล้า และกำลังจะต้องเผชิญกับข่าวการจากไปของฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกง ซึ่งเป็นที่รักยิ่ง

อี้หานเฟิง เดินเข้าไปหา อี้เฟยหลง ใบหน้าของเขามีร่องรอยของความทรมานแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เราต้องไปหานางตอนนี้"อี้หานเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ "ถึงแม้เราจะถูกยาพิษนั้นคุกคามแต่เราก็ไม่สามารถปล่อยให้นางเผชิญกับความโศกเศร้าเพียงลำพังได้นางต้องการเรา"

อี้เฟยหลงพยักหน้าอย่างเงียบๆเขารู้ดีถึงความเสี่ยงที่กำลังจะเกิดขึ้นแต่ภาระหน้าที่ในฐานะคนรักและการเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น

มาถึงเรือนนอนที่เงียบสงบพวกเขาทั้งสองเห็น ฮวาเสี่ยวซี นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าของนางดูสงบแต่ความอ่อนล้ายังคงฉายชัด

อี้หานเฟิง เข้าไปหานางอย่างระมัดระวังเขาเลือกที่จะนั่งห่างจากนางเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะที่ปลอดภัย พวกเขาค่อยๆบอกข่าวร้ายเกี่ยวกับการจากไปของ ฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกง อย่างแผ่วเบา

ทันทีที่ได้ยินข่าวฮวาเสี่ยวซี ก็ตัวสั่นเทิ้ม ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อก่อนที่น้ำตาจะไหลรินออกมาอย่างไม่อาจยับยั้งได้นางร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวดราวกับหัวใจแตกสลาย

อี้หานเฟิง และ อี้เฟยหลง รู้สึกเจ็บปวดไปกับนางพวกเขาอยากจะดึงนางเข้ามากอดเพื่อปลอบโยนอยากจะลูบไล้แผ่นหลังของนางเพื่อแบ่งเบาความทุกข์แต่พวกเขากลับทำได้เพียงกำหมัดแน่นและนั่งอยู่กับที่

พวกเขาทำได้แค่เพียงปลอบโยนด้วยคำพูด"เสี่ยวซี โปรดเข้มแข็งไว้ เราอยู่ตรงนี้เคียงข้างเจ้าเสมอ" อี้หานเฟิงพยายามใช้เสียงที่อ่อนโยนที่สุด

อี้เฟยหลง เองก็รู้สึกทรมานไม่แพ้กัน ทุกการเคลื่อนไหวของ ฮวาเสี่ยวซี ที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้ากระตุ้นให้แรงปรารถนาภายในของพวกเขาปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงพวกเขาต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลเพื่อควบคุมตัวเองไม่ให้เผลอสัมผัสนางเพราะเพียงแค่การสัมผัสเล็กน้อยอาจเป็นการเริ่มต้นของความบ้าคลั่งที่ยาพิษจะปลดปล่อยออกมาได้

พวกเขาทำได้เพียงเฝ้ามองฮวาเสี่ยวซี จมอยู่กับความเศร้าโดยที่ร่างกายและจิตใจของพวกเขาต้องต่อสู้กับการทรมานจากพิษร้ายที่ ไป๋หลิงได้มอบให้