[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

หญิงสาวที่งดงามดั่งเทพธิดากำลังทำท่าตกใจและแสดงความไม่พอใจออกมาให้แก่ชุน"นี่ ข้าบอกว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ แล้วเมื่อกี้เจ้าบอกจะเอาปุกปุยของข้าไปย่างงั้นหรอออ!" นางแสดงท่าทีโมโหออกมาและกระทืบเท้าต่อพื้น ชุนที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่รู้จะพูดอะไรเมื่อโดนหญิงสาวที่งดงามดั่งเทพธิดาโกรธเข้าให้"เอ่อ คือ ข้าก็แค่หิวนิดหน่อย พอดีเห็นกระต่ายสีขาวมันหลบอยู่หลังต้นไม้น่ะ เลย.." "เลย.. อะไร เจ้าบอกมานะ " "จะเอามันไปย่างกินน่ะสิ ..." หลังจากที่ชุนกล่าวออกทันใดนั้นแม่นางคนนั้นก็ได้รีบพุ่งเข้ามาโจมตีชุนด้วยความว่องไว"หนอยยแน่ะ เจ้าบังอาจจทำกับลูกรักของข้าา" ชุนที่เห็นเช่นนั้นก็ได้อึ้งไปชั่วขณะก่อนที่จะพูดออกมา"เดี๋ยวก่อนสิ!! แม่นาง" ทันใดนั้นแม่นางสาวสวยคนนั้นก็ได้พุ่งมาถึงชุนและได้เอาขาข้างขวาฝาดเข้าไปที่ลำคอของชุนเมื่อชุนเห็นเช่นนั้นเขาก็คิดได้ว่าเขาจะต้องซวยแน่ๆถ้าโดนลูกเตะนั้นเข้าไปจู่ๆเขาก็หลบอย่างว่องไวดั่งสายลมพร้อมกับจับเจ้ากระต่ายน้อยนั้นอยู่ จนนางที่เข้ามาเตะถึงกับตกใจเล็กน้อย ' อะไรกัน เขาหลบข้าได้งั้นหรอ.. ' ชุนที่หลบมาอย่างเฉียดฉิวก็ได้กล่าวออกมา"เกือบแล้วไป แม่นางช่างรวดเร็วเสียจริง" "หนอยย " หลังจากที่นางได้กล่าวออกมาก็ได้พุ่งเข้าไปโจมตีชุนอีกรอบและรวดเร็วยิ่งกว่าเดิมเมื่อไปถึงตัวชุนนางก็ได้เอาขาข้างซ้ายโจมตีเข้าไปที่ตัวชุนแต่ทันใดนั้นชุนก็ได้ตีลังกาด้วยความรวดเร็วเพื่อที่จะหลบมือข้างขวาของที่แตะพื้นเพื่อที่จะตีลังกาและมือข้างซ้ายก็อุ้มเจ้ากระต่ายน้อยเอาไว้และขาทั้งสองได้ชี้ขึ้นไปบนฟ้าเพื่อที่จะตีลังกาไปข้างหลังแต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นเมื่อความเร็วของแม่นางคนนั้นรวดเร็วเสียยิ่งกว่าชุน 2 เท่า มือของนางข้างขวาได้พุ่งเข้าไปยังข้างหน้าแทนที่มันจะเป็นหน้าชุนแต่กับไปโดนสิ่งนั้นของผู้ชายเข้าให้จังหวะนั้นเองชุนก็สัมผัสได้ถึงความหายนะที่กำลังเกิดขึ้นกับเขาและเมื่อมือของนางไปโดนเข้าให้จนทำให้ชุนนั้นกระเด็นออกไป ส่วนเจ้ากระต่ายน้อยก็ได้หลุดจากมือชุนและลอยขึ้นฟ้าทันใดนั้นนางก็ได้กระโดดขึ้นไปรับกระต่ายของนาง"หึบ ""เกือบไปแล้วปุกปุยของข้า.." ทันใดนั้นเองก็ได้มีเสียงคนกำลังกระทบกับต้นไม้"ตุบ!"เมื่อนางได้ลงมาจากการกระโดดก็ได้เหลือบไปมองเผยให้เห็นชุนกำลังนอนหมดสภาพอยู่ ใบหน้าของเขาจากสีขาวก็ได้กลายเป็นสีม่วงอ่อนๆมือทั้งสองได้ไปกุมที่น้องชายของเขา' น้องชายข้า ม่ายยยยยยยยยยยยยยย!!!' เขากล่าวในใจและแสดงสีหน้าอย่างปวดร้าวออกมา นางที่เห็นชุนแบบนั้นก็ได้ยิ้มและได้กล่าวออกมาก่อนที่นางจะหันไป"สมน้ำหน้าเจ้า บังอาจมาทำกับปุกปุยของข้าเองนะ มันก็ช่วยไม่ได้ ฮ่าๆ" ชุนที่ได้ยินเสียงของนางที่กล่าวออกมาก็ได้พยายามมองไปยังนางก่อนที่นางจะจากไปและเขาได้พยายามที่จะกล่าวออกไป"เดี๋ยวก่อนแม่นาง... นามของเจ้า ...ข้าอยากทราบนามของเจ้า...." ทันทีที่นางได้ยินก็ได้หันมามองและกล่าวออกมาก่อนที่จะเดินจากชุนไปในที่สุด"หึ เจ้าจะอยากรู้ไปทำไหมกัน.." ทันใดนั้นเองชุนก็ได้หมดสติไปในที่สุด .....เวลาได้ผ่านพ้นไปเกือบ4ชั่วโมงที่ชุนได้นอนหมดสติ ท้องฟ้าที่มืดครึ้มสายฝนที่ตกลงมากระทบกับร่างของชุนจนทำให้เขาได้ตื่นขึ้นมา ชุนค่อยๆลุกขึ้นและจู่ๆเขาก็ได้มองไปยังน้องชายของตน"มันยังเจ็บๆอยู่เลยแฮะ หนอยยยชื่อก็ไม่บอกข้า แถมยังมาทำน้องชายข้าอีก " ชุนได้แสดงท่าทีที่โกรธออกมาแต่ทันใดนั้นเมื่อเขาได้นึกภาพของนางแล้วอารมณ์โกรธก็ได้หายไปและเผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อย "ยังไงก็เถอะ ถ้าข้าเจออีกครั้งละก็ไม่ปล่อยไว้แน่ " เขายิ้มและได้ลุกยืนขึ้นและเดินต่อไปพร้อมกับสายฝนที่โปรดปรายลงมา ชุนเดินมาได้สักพักก็พบกับถ้ำเข้าให้มันเป็นปากถ้ำที่ขนาดของมันใหญ่ปานกลางและไม่ได้ใหญ่มากมายอะไร "ฝนก็ยังไม่หยุดตก งั้นข้าขอเข้าไปหลบอยู่ในนั้นก่อนแล้วกัน.." เมื่อชุนได้เข้าไปก็ได้นั่งลงและพยายามนั่งสมาธิเพื่อที่จะฟื้นฟูมานาของเขาให้คงที่ หลังจากที่เขาได้พลังเวทย์กลับคืนมาก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับมันเลย จนมาถึงตอนนี้ เขาได้ทำสมาธิและตรวจสอบพลังของตนไปด้วย"หือ พลังของข้าในตอนนี้ อยู่ที่ผู้ริเริ่มมานาระดับ1 หึ ก็ไม่แปลกหรอกก็เพราะข้าเพิ่งได้พลังเวทย์กลับมานี่ ตอนนี้ข้าจะต้องพยายามไม่มีเรื่องกับใคร เพราะข้าในตอนนี้ไม่ใช่ข้าในตอนนั้น(ชาติก่อนของชุน) ข้าก็แค่กลับมาเริ่มหนึ่งใหม่ ... " "จะว่าไปแล้ว ถ้าข้าจำไม่ผิดอีกไม่ไกลจากที่นี่มีอาณาจักรภูติสวรรค์อยู่หนิ และที่อาณาจักรแห่งนั้นยังมีโรงเรียนที่มีชื่อเสียงอยู่อีกด้วย ข้าจะไปลองทดสอบเข้าดูก่อนล่ะกัน .." หลังจากที่ชุนกล่าวเสร็จเขาก็ได้ล้มตัวลงนอนไปกับพื้นในขณะที่ชุนหลับไปแล้วจู่ๆร่างของเขาก็ได้มีแสงสีทองเปล่งประกายออกมาและมันได้หายไปในที่สุด ...เช้าวันต่อมา เขาได้ตื่นขึ้นมาพบว่าตนนั้นรู้สึกสดชื่นและแข็งแรงยิ่งกว่าวันอื่นๆ เมื่อเขารู้แปลกๆก็ได้ตรวจระดับพลังของตนจนทำให้เขาตกใจ "น..นี่มัน ระดับพลังของข้าอยู่ที่ ผู้ริเริ่มมานาระดับที่ 5 เป็นไปได้อย่างไงกัน!!" "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวข้า" เมื่อเขาสับสนและป่นกับความดีใจ ก็ได้ลุกขึ้นและเดินออกไปจากถ้ำเพื่อที่จะมุ่งตรงไปยังอาณาจักรภูติสวรรค์ อาณาจักรที่ว่ากันว่าเคยมีราชาที่ปกครองได้พุ่งทะยานขั้นของตัวเองไปสู่ระดับพระเจ้า!!

สำหรับคนที่หลงมาอ่าน สามารถอ่านต่อได้ที่เว็บdek d ชื่อเรื่องเดียวกันครับหรือ fictionlog ล่าสุดถึง ตอนที่159 แล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

นามของเจ้า

นิยายแนะนำ

[นิยายแต่ง]ชุนราชันย์จอมเวทย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

นามของเจ้า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้