เข้มรู้สึกตัวตื่นและสะดุ้งพรวดเมื่อรู้ว่าเป็เวลากี่โมง
ฟุตบอลเริ่มแข่งหกโมงและเขาควรไปถึงสนามก่อนหนึ่งชั่วโมงเข้มถีบผ้าห่มเด้งลงจากเตียง อาบน้ำแต่งตัวหยิบเสื้อฟุตบอลทีมเหย้าที่ซื้อเตรียมไว้มาสวมสำรวจความพร้อมซ้ำอีกครั้งก่อนจะรีบขี่รถออกจากแฟลต
โชคดีที่การจราจรไม่ร้ายกาจสกูตเตอร์ทำเวลาได้อย่างราบรื่นและพาเข้มไปถึงสนามตอนที่แฟนบอลเริ่มทะยอยกันเข้าประตูกันบ้างแล้วนัดนี้ไม่ใช่เกมใหญ่ขนาดสนามแตกคู่แข่งเป็เพียงทีมหนีตกชั้นที่มีแฟนตามมาเชียร์ร้อยกว่าคนส่วนเ้าบ้านหากไม่นับกลุ่มเดนตายแล้วที่เหลือก็หรอมแหรมว่างแบบตัวเว้นตัวไม่เต็มความจุเช่นกันเข้มวนมอเตอร์ไซค์ไปจอดก่อนจะเดินผ่านกลุ่มกองเชียร์เ้าบ้านที่ตีกลองร้องเพลงโหวกเหวกโวยวายอยู่ตามรายทางแวะซื้อหมูปิ้งกับข้าวเหนียวที่รถเข็นในปริมาณสามคนกินอิ่มเป็มื้อเช้า กลางวันเย็น กับเบียร์อีกแก้วแล้วเข้าสนามไปหาที่นั่ง
เข้มซื้อตั๋วไว้หลังประตูโซนเดียวกับที่นั่งเป้าหมาย โซนแฟนเดนตายหลังประตูและที่นั่นเข้มยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่ร้องเพลงเชียร์ดังลั่นแม้ว่าในสนามจะว่างเปล่าเพราะยังไม่เริ่มเกมเสียงกึกก้องกระหึ่ม และเหมือนทั้งอัฒจันทร์จะถล่มกอดคอดื่มเบียร์ร้องเพลงเชียร์ถอดเสื้อแหกปากร่วมเป็ร่วมตายด้วยกันรื่นเริงและบ้าคลั่งคนละเื่กับตอนที่เคยมาดูตอนเป็อัฒจันทร์เปล่าอย่างสิ้นเชิงแต่ดีต่อแผนของเข้ม เขารักความวุ่นวายนี้มันสมบูรณ์แบบทั้งสำหรับการลงมือและเป็ข่าว
หกโมงตรงเกมเริ่มตามกำหนดการถ่ายทอดสดเ้าบ้านบุกจากซ้ายไปขวาหากดูผ่านจอโทรทัศน์รอบสนามโหรงเหรงคะเนด้วยสายตาน่าจะผ่านครึ่งความจุมานิดหน่อย แต่ที่นั่งหลังประตูของเข้มเบียดเสียดโวยวายจนเริ่มหูอื้อในความบ้าคลั่งรอบตัวเข้มนั่งกินหมูปิ้งไปเงียบๆ สายตาสอดส่ายหาเป้าหมาย ยังไม่เจอแต่เข้มก็รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ตอนนี้แน่นอนชายคนนั้นไม่เคยพลาดเกมในบ้านและที่สำคัญนอกจากตั๋วปีที่ถือแล้วเขายังได้ซื้อตั๋วเกมนี้เพิ่มเอาไว้เผื่อมิตรสหายั้แ่สามวันก่อนแข่งแล้วเข้มยืนยันได้ เพราะวันนั้นเองเข้มก็เข้าแถวซื้อตั๋วถัดไปจากเขาหกคิว
ผ่านยี่สิบนาทีแรกเ้าบ้านเป็ฝ่ายพับสนามบุก มีจังหวะยิงด้วยกันสี่ครั้ง หนึ่งครั้งข้ามคานอีกสามครั้งตรงตัวผู้รักษาประตู ในขณะที่ทีมเยือนก็รับอย่างเป็ระเบียบอาศัยการตั้งโซนและใช้ความเร็วของกองหน้าในการเล่นเกมสวนกลับซึ่งก็ได้ยิงไปแล้วสองหนแม้ว่าจะเฉี่ยวเสาหนึ่งเสาสองทั้งสองลูกก็ตามหมูปิ้งเหลือไม้สุดท้าย เข้มเคี้ยวแต่ละคำเชื่องช้าเพราะใช้สมาธิไปกับการมองหาคนและแล้วเขาก็ได้เจอ ชายผมหยิกผิวสองสีสวมเสื้อแข่งทีมเหย้า โพกผ้าะโร้องเพลงอยู่กับกลุ่มเชียร์ขนาดใหญ่ที่เยื้องไปทางขวาห่างจากเขาลงไปแปดแถวเข้มเลยขยับให้เข้าใกล้เป้าหมายมากขึ้นไปยังที่ว่างด้านหลังเป้าหมายสองแถวจากตรงนั้นเข้มเห็นเหยื่อของเขาชัดเจน ที่เหลือก็แค่รอจังหวะ
ครึ่งหลังโค้ชเ้าบ้านแก้เกมด้วยการถอดตัวรับออกหนึ่งคนแล้วเติมตัวรุกริมเส้นเข้าไปแทนและนั่นก็ทำให้เ้าบ้านกลายเป็ฝ่ายบุกอย่างเบ็ดเสร็จ ทีมเยือนโงหัวไม่ขึ้นไม่มีกระทั่งจังหวะสวน เหลือก็แค่ประตูขึ้นนำเท่านั้น แฟนเ้าบ้านรอเวลาเข้มเองก็รอเวลา
จวบจนกระทั่งนาทีที่หกสิบสามปีกของเ้าบ้านก็หลุดทะลุไปถึงเส้นหลังก่อนจะโยนเข้ากลางกองกลางตัวต่างชาติวิ่งสอดมาจากแถวสองอย่างไม่มีตัวประกบเพราะกองหลังของทีมเยือนมัวแต่พะวงกับกองหน้าที่ยืนค้ำอยู่ที่กรอบหกหลาและก็เป็เช่นนั้น ลูกบอลพุ่งเข้าตุงตาข่ายหนีมือผู้รักษาประตูอย่างสวยงาม
1 - 0
กองเชียร์ฝั่งเ้าบ้านเฮกันอย่างสุดเสียง โปรยกระดาษสีโห่ร้องอย่างสะใจให้กับประตูนั้นที่รอมาตลอดหกสิบนาทีและวินาทีแห่งการเฉลิมฉลองนั่นเองขณะที่ธงผืนใหญ่ถูกคลี่ออกมาคลุมสแตนด์หลังโกลตามธรรมเนียมหลังยิงประตูในเสียงกลองที่ดังสนั่น ผู้คนะโโลดเต้นเข้ากอดกันใต้ธงผืนใหญ่ผืนนั้นเวลาที่เข้มรอคอยก็มาถึง
....ดังภายใต้เสียงกลองและเสียงเฮนั่นเอง