“ทูลฝ่าา ใต้เท้าเงาฮูตายแล้วพะย่ะค่ะ”เหยาซู่กราบทูลในเช้าวันนั้น ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจถึงสิ่งที่ฮ่องเต้ตรัสทรงทราบอยู่แล้ว ว่าเงาฮูจะต้องถูกสังหารปิดปากเพียงแต่ไม่นึกว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนั้น นับว่าฮ่องเต้ทรงคาดการณ์ได้อย่างแม่นยำน่าเหลือเชื่อ
นี่ก็เป็อีกครั้งที่เหยาซู่เฝ้าถามตนเองนี่ใช่เหี้ยนเต้ที่เขาเคยรู้จักจริงหรือ? ควรทราบว่าฮ่องเต้เป็เพียงเด็กอายุเก้าขวบแต่เมื่อท่านมองไปที่พระองค์กลับให้ความรู้สึกเหมือนนักปราชญ์ผู้เจนจบทุกสรรพสิ่ง
“นี่ย่อมมิใช่เื่แปลกเงาฮูผู้นี้เป็หมากที่ถูกละทิ้ง มีชะตากรรมที่ถูกกำหนดให้ต้องตายอยู่แล้วหากไว้ชีวิตมันหรือช่วยเหลือมันก็เท่ากับต้องแบกรับความเสี่ยงเพิ่มขึ้นอีกนับสิบเท่ามิสู้ตัดปัญหาทั้งหมดในคราเดียว ผู้บงการก็สามารถนอนหลับได้อย่างสบายใจ” จางหลงโบกมือเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ “ตอนนี้ก็เท่ากับว่าเบาะแสที่จะสืบสาวมาถึงเ้าขาดสะบั้นไป ไม่ว่าอย่างไรก็ถือว่าเป็เื่ดี”
“แต่ว่านึกไม่ถึงว่าผู้บงการจะจิตใจอำมหิตเช่นนี้” เหยาซู่โคลงศีรษะไปมาเบาๆนึกหวาดเสียวแทนตนเอง หากถูกเงาฮูซัดทอดมาถึง คงประสบชะตากรรมที่อนาถไม่แพ้กันเป็แน่
“หากไม่เหี้ยมก็มิอาจสำเร็จงานใหญ่...ว่าแต่ เื่ที่ข้าให้เ้าไปจัดการ ได้ความว่าอย่างไร?”
“ทูลฝ่าาผู้น้อยให้คนรวบรวมตำรับตำราเก่าแก่ทั้งหลายมาแล้วบัดนี้จัดเรียงไว้ที่ห้องด้านนอก จะให้คนขนเข้ามาเลยหรือไม่พะย่ะค่ะ” เหยาซู่กราบทูล แม้ในใจจะนึกสงสัยว่าฮ่องเต้้าตำรับตำราไปเพื่ออะไร
“ไม่ต้องส่งไปที่ห้องอักษรก็แล้วกัน” จางหลงคิดอยู่ครู่หนึ่งก็โบกมือตำหนักฉีหลินมีหูตาของตั๋งโต๊ะมากเกินไปยกเว้นก็แต่ห้องอักษรที่ค่อนข้างมิดชิดหน่อย ที่พอจะปลอดภัยจากการถูกสอดแนมอยู่บ้าง
“พะย่ะค่ะ”เหยาซู่รับคำสั่งแล้วก้าวถอยออกไป
“หลีกไป!” ลิยูตวาด เมื่อเห็นทหารองครักษ์ขวางกระบี่เอาไว้มิให้เขาเดินเข้าสู่เขตราชฐานชั้นใน
“ใต้เท้าโปรดให้อภัยท่านมหาอุปราชสั่งไว้อย่างหนักแน่น ว่าหากมิได้รับคำสั่งจากท่าน ก็มิอาจปล่อยให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนได้”ทหารองครักษ์มีสีหน้าลำบากใจ แต่ยังคงขวางกระบี่เอาไว้มิปล่อยให้ลิยูเดินเข้าไปได้
“แต่ข้ามีเื่สำคัญคิดเรียนท่านมหาอุปราช เปิดทางให้ข้าเดี๋ยวนี้” แววตาของลิยูเยียบเย็น เมื่อเช้านี้ได้ข่าวการตายของเงาฮูทำให้เขาถึงกับนั่งไม่ติด ต้องรีบเผ่นออกจากจวนเพื่อมาขอพบตั๋งโต๊ะ นึกไม่ถึงว่าสายป่านนี้ตั๋งโต๊ะกลับไม่ออกว่าราชการคาดว่าเมื่อคืนคงเสพสุขกับเหล่าสนมกำนัลจนลุกไม่ขึ้นเป็แน่
มหาอุปราชตั๋งโต๊ะเป็คนมีอารมณ์ปราถนารุนแรงแม้อายุเลยวัยกลางคนมานานโข ทว่าเรี่ยวแรงไม่ต่างอันใดกับโคถึก ทั้งห่างจากเหล่าสนมกำนัลมานานนับเดือนเมื่อกลับสู่นครหลวง ย่อมตักตวงความสุขให้สมอยาก
“ท่านมหาอุปราชยังไม่ทันตื่นนอนใต้เท้าโปรดรอสักครู่ได้หรือไม่” ทหารองครักษ์ไม่กล้าไปปลุกตั๋งโต๊ะแต่ก็ไม่อยากล่วงเกินลิยูเช่นกัน จึงกล่าวอย่างประนีประนอมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“บัดซบ! ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ จะให้ข้ารอได้อย่างไร” ลิยูตวาดอย่างไรก็ตาม ก่อนที่สถานการณ์จะย่ำแย่ไปมากกว่านี้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเื้ั
“เกิดเื่อะไรขึ้นหรือใต้เท้าลิยู?”
“นึกว่าผู้ใดที่แท้ก็ใต้เท้าโจโฉนี่เอง” ลิยูประสานมือทักทาย กล่าวว่า“ข้ามีราชการสำคัญมาแจ้งต่อท่านมหาอุปราช นึกไม่ถึงว่ากลับไม่สามารถผ่านเข้าไปได้องครักษ์เหล่านี้ช่างกำแหงนัก” ว่าพลางชี้หน้าองครักษ์เ่าั้อย่างเอาเื่ทว่าโจโฉกลับดึงตัวลิยูออกมาแล้วกล่าวว่า
“ใต้เท้าลิใจเย็นๆองครักษ์เหล่านี้เพียงทำตามหน้าที่ ท่านมหาอุปราชเพิ่งมาถึงลกเอี๋ยงเมื่อวาน ย่อมรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ามีเื่เร่งด่วนอันใดก็สมควรรอสักนิดเถิด” โจโฉกล่าว
“แต่เื่นี้เป็เื่เร่งด่วนหาไม่แล้วจะพลาดงานสำคัญไป” ลิยูมีสีหน้าไม่สบายใจ
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน....”โจโฉกล่าวอย่างครุ่นคิด “ข้าเพิ่งกลับจากอำเภอเสี้ยนอัน โดยราชการของท่านมหาอุปราชถือว่าเป็เื่ที่สำคัญเร่งด่วนอยู่ อาจใช้เื่นี้เบิกทางได้”
“รบกวนใต้เท้าโจแล้ว”ลิยูประสานมือ โจโฉยืดกายขึ้น แล้วเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าทหารองครักษ์ กล่าวว่า
“ข้าเพิ่งเดินทางกลับมาจากอำเภอเสี้ยนอันสืบข่าวโจรฏตามคำสั่งของท่านมหาอุปราช ท่านยังกำชับด้วยว่าเมื่อมาถึงสามารถเข้าวังเพื่อรายงานได้ทันทีรบกวนพวกเ้าเปิดทางด้วย” กล่าวจบล้วงเข้าไปในแขนเสื้อล้วงเอาหนังสือราชการที่ลงตราประทับของตั๋งโต๊ะคลี่ออกให้กับองครักษ์ดู
ทหารเฝ้าประตูนั้นคิดจะหาทางลงั้แ่แรกเมื่ออีกฝ่ายมีหนังสือราชการประทับตราถูกต้อง ต่อให้ตั๋งโต๊ะโกรธกริ้วก็ย่อมสามารถปัดความผิดให้พ้นตัวได้ ดังนั้นจึงเปิดทางให้กับโจโฉ มิคิดจะขัดขวางอันใดอีก
“มาเถอะใต้เท้าลิ”โจโฉกวักมือเรียก ลิยูรีบเดินตามทันที
“ว่าแต่ใต้เท้าลิกล่าวว่ามีเื่เร่งด่วนหากมิเป็ความลับ ข้าใคร่ขอถามว่าเกี่ยวกับอะไร?” โจโฉถามขึ้น ระหว่างทางสู่ที่พำนักของตั๋งโต๊ะ
“เื่นี้...”ลิยูเกิดความลังเล อย่างไรก็ตามฉุกคิดว่าเหตุลอบสังหารกลางท้องพระโรงและการจับกุมตัวคนร้าย เกิดขึ้นท่ามกลางสายตาของขุนนางน้อยใหญ่หลายสิบคนดังนั้นมินับว่าเป็ความลับแต่อย่างใด จึงกล่าวว่า “เื่นี้เกี่ยวพันกับคดีลอบสังหารท่านมหาอุปราชคนร้ายคือเงาฮูซึ่งถูกจับได้ทันทีหลังเกิดเหตุ เดิมทีคิดว่าจะสามารถสืบสวนหาตัวผู้บงการได้นึกไม่ถึงเมื่อคืนเงาฮูกลับถูกสังหารปิดปาก ทำให้เบาะแสขาดสะบั้นไปอย่างน่าเสียดาย”
“มีเื่เช่นนี้?”โจโฉแสร้งทำเสียงสูง ถามต่อว่า “ใต้เท้าลิทราบได้อย่างไรว่าเป็การลอบสังหารอาจบางทีเงาฮูรู้ว่าอยู่มิสู้ตกตาย จึงปลิดชีพตัวเองก็เป็ได้?”
“เป็การลอบสังหารแน่นอนร่างของเงาฮูถูกยาพิษร้ายแรง ในที่เกิดเหตุพบสำรับสุราอาหาร ผู้คุมตรวจสอบพบว่าในจอกสุรามียาพิษฉาบทาอยู่”ลิยูอธิบายด้วยสีหน้าเครียดเคร่ง “ที่ข้าเข้าวังในวันนี้ก็เพื่อขอให้ท่านมหาอุปราชออกคำสั่งให้หน่วยสืบสวนออกคำสั่งค้นเมืองข้าเชื่อว่ามือสังหารและผู้บงการยังคงไม่หนีไปจากเมืองหลวง เราก็ฉวยโอกาสนี้ปิดทางเข้าออกทุกทางจากนั้นระดมกำลังตามล่าตัวพวกมัน แต่เื่นี้ต้องกระทำอย่างรวดเร็ว ชักช้าไม่ได้นี่จึงเป็เหตุผลว่าเหตุใดข้า้าพบท่านมหาอุปราชอย่างเร่งด่วน”
“ความคิดของใต้เท้าลิช่างปราดเปรื่องนัก”โจโฉแสร้งกล่าวชม แล้วบอกอีกว่า “แล้วที่บ้านของเงาฮูเล่า?”
“ข้าก็คิดจะใช้กำลังเข้าตรวจค้นแต่นั่นต้องรอให้ท่านมหาอุปราชออกคำสั่งอนุญาตเสียก่อน” ลิยูกล่าวอย่างหนักใจเมื่อตั๋งโต๊ะยึดอำนาจสำเร็จ ก็ตั้งตนเป็ศูนย์กลางอำนาจหากผู้ใด้าเคลื่อนกำลังทหารจำนวนมากกว่า 1 กรมกอง จำเป็ต้องรายงานเขาก่อน
ทั้งสองคุยกันอีกสองสามคำก็เดินมาถึงที่พำนักของตั๋งโต๊ะ ซึ่งบัดนี้มหาอุปราช กำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าแวดล้อมไปด้วยเหล่านางสนมรูปร่างหน้าตายั่วยวน วางท่าไม่ผิดอะไรกับเป็ฮ่องเต้ซะเอง
เมื่อเห็นโจโฉกับลิยูตั๋งโต๊ะขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ร้องถามว่า
“โจโฉลิยู เหตุใดพวกเ้าจึงมาที่นี่?”
“เรียนท่านมหาอุปราชผู้น้อยรับคำสั่งสืบข่าวโจรฏที่อำเภอเสี้ยนอัน บัดนี้โชคดีทำงานสำเร็จลุล่วงแล้วจึงรีบมารายงานอำเภอเสี้ยนอันแม้มีโจรฏชุมนุมอยู่มากหลายทว่าเป็แค่เพียงกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยเท่านั้น หาได้มีอันใดน่าเป็ห่วงไม่ผู้น้อยสั่งการให้นายอำเภอและเ้าหน้าที่ทั้งปวง เร่งปราบโจรฏโดยเร็วแล้วอีกไม่นานคงมีรายงานกลับเข้ามาขอรับ” โจโฉประสานมือรายงาน ก้มศีรษะลงเล็กน้อยแต่หาได้เป็ไปเพราะความนอบน้อมไม่ เขาใช้สายตาคมกริบกวาดมองรอบๆเพื่อหาช่องโหว่ของตั๋งโต๊ะ แต่แล้วก็ลอบถอนใจเมื่อเห็นลิโป้ถือทวนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล ต่อให้โจโฉมีมีดหรือกระบี่ในมือ แล้วแทงออกไปลิโป้ก็สามารถพุ่งมารับการโจมตีแทนตั๋งโต๊ะได้
“ดีดีมาก” ตั๋งโต๊ะโบกมือ แล้วไปทางลิยู ถามว่า “แล้วเ้าล่ะ ลิยู?”
“เรียนท่านมหาอุปราชเมื่อคืนมีมือสังหารลอบเข้าไปปลิดชีพเงาฮูขอรับ”ลิยูประสานมือรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ว่าไงนะ?”จอมทรราชชะงัก “ก่อนที่มันจะตาย รู้หรือไม่ผู้ใดบงการอยู่เื้ั?”
“เงาฮูผู้นี้ปากแข็งนักสามารถทนรับการทรมานรอบแรกได้ทว่าเมื่อเราเตรียมใช้วิธีอื่นที่มีประสิทธิภาพมากกว่า คนกลับถูกฆ่าปิดปาก กล่าวได้ว่าเราไม่ได้อันใดจากเงาฮูเลยขอรับ”ลิยูส่ายหน้าที่ซีดเผือดนั้นไปมา
“บัดซบ!” ตั๋งโต๊ะขว้างจอกน้ำชาลงพื้น แตกดังเปรื่อง ชี้หน้าลิยูผู้เป็บุตรเขย “ลิยู! เหตุใดเ้าหละหลวมนัก”
“ท่านมหาอุปราชโปรดใจเย็นก่อนเถอะขอรับ”โจโฉเห็นตั๋งโต๊ะโมโห ก็รีบออกหน้าใกล่เกลี่ย กล่าวว่า“แม้เงาฮูจะถูกคนสังหารปิดปากก็จริง แต่อย่างน้อย สามารถยืนยันได้ชัดเจนว่าเื้ัของมันมีผู้บงการอยู่จริงๆ”
“เ้าพูดถูกเมิ่งเต๋อ(ชื่อรองของโจโฉ)” ตั๋งโต๊ะพยักหน้า คิดตามคำพูดของโจโฉแล้วก็เห็นจริงจึงถามว่า “แล้วเ้ามีคิดว่าควรจัดการเื่นี้อย่างไร?”
“เรียนท่านมหาอุปราชผู้น้อยคิดว่า ผู้บงการคงอยู่ในไม่ใกล้ไม่ไกลจากเรานักขอรับ” โจโฉแสร้งอธิบาย ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าเงาฮูไม่ได้พูดแพร่งพรายอะไรออกไปจริงๆจึงสามารถโป้ปดต่อหน้าตั๋งโต๊ะได้อย่างแเี “ถ้าหากให้ข้าคาดเดาผู้บงการคงอยู่ในกลุ่มขุนนางที่ไม่ยอมรับการปกครองของท่าน”
“ไอ้พวกหน้าซื่อใจคด!” ตั๋งโต๊ะแทบจะสำลักออกมาด้วยความแค้น “ต่อหน้าทำเป็นอบน้อมแต่ลับหลังกลับคิดสังหารข้า? พอกันที ข้าจะสั่งให้ทหารลากตัวไอ้พวกขุนนางเ่าั้ไปตัดหัวให้หมดสิ้น”
“ช้าก่อนขอรับท่านมหาอุปราช”โจโฉยังคงเต็มไปด้วยความเยือกเย็น แม้ยืนอยู่ท่ามกลางพายุอารมณ์ของตั๋งโต๊ะเขากล่าวว่า “แม้ข้าจะบอกว่ามีผู้อยู่เื้ั ในกลุ่มขุนนาง ที่ต่อต้านท่านก็จริงแต่ข้าคิดว่าคงไม่ใช่ทุกคน หากท่านมหาอุปราชลงมือกับพวกมันโดยไม่เลือกหน้าข้าเกรงว่าจะเกิดความวุ่นวายใหญ่หลวงขึ้นได้นะขอรับ”
“แล้วเ้าจะให้ข้าทำอย่างไรรอให้พวกมันมาลงมือกับข้าอีกครั้งอย่างนั้นเรอะ?” ตั๋งโต๊ะยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธเขาเป็คนใจร้อน เมื่อเกิดความ้าสังหารขึ้น ก็มักจะออกไปเข่นฆ่าให้สมอยากนี่เป็นิสัยโดยทั่วไปของทหารชายแดน (ฐานอำนาจของตั๋งโต๊ะมาจากซีหลง(มณฑลเหลียงโจวในปัจจุบัน)ซึ่งอยู่ติดชายแดนทางตอนเหนือของอาณาจักรฮั่น
“เรียนท่านมหาอุปราชจะว่าไปแล้ว เื่นี้ข้ามีวิธีดีๆ อยู่เหมือนกันนะขอรับ” โจโฉแสร้งทำเป็ลึกลับตั๋งโต๊ะเกิดความสนใจ จึงถามว่า
“วิธีการอะไร?”
“ในตอนนี้เรามิรู้ว่าผู้ใดคิดร้ายต่อท่านมหาอุปราชแต่เชื่อว่าน่าจะอยู่ในกลุ่มขุนนาง ที่ไม่เห็นด้วยกับแนวทางการปกครองของท่านดังนั้นมิสู้ส่งคนเข้าไปสอดแนมในกลุ่มพวกมันข้าเชื่อว่าอีกไม่นานผู้บงการจะต้องโผล่หางออกมาให้เห็นแน่ นอกจากนั้นเรายังจะสามารถสืบทราบความเคลื่อนไหวของพวกขุนนางเหล่านี้ได้อีกด้วย”
“ดีมากโบราณว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งมิพ่ายแพ้ โจโฉ เ้าไม่ได้ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ”ตั๋งโต๊ะตบไหล่ของโจโฉอย่างชื่นชม จากนั้นเลิกคิ้วขึ้น ถามว่า“ว่าแต่ผู้ที่จะเข้าไปสอดแนมควรเป็ใครดี”
“เรียนท่านมหาอุปราชถ้าเช่นนั้น ข้าขอรับอาสาเองขอรับ” ลิยูเสนอตัวทันทีทว่าโจโฉส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย กล่าวว่า
“ใต้เท้าลิน่าจะไม่เหมาะกระมังด้วยขุนนางทุกคนต่างรู้ว่า ท่านเป็คนของมหาอุปราชย่อมจะไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในกลุ่มของพวกมันได้ง่ายๆเป็แน่ ทว่าถ้าเป็ข้าก็อาจจะพอมีหวัง ด้วยข้ายังไม่แสดงตัวให้เห็นเด่นชัดนักว่าทำงานให้ท่านมหาอุปราชน่าจะพอทำอะไรได้บ้างนะขอรับ” โจโฉกล่าวอย่างนอบน้อม ความจริงแล้วการที่เขา้าเข้าสู่วงในของขุนนางที่ต่อต้านตั๋งโต๊ะก็เพราะว่าเขา้าที่จะหาแนวร่วมคนใหม่เท่านั้น
“เช่นนั้นก็ได้เมิ่งเต๋อ เ้าตั้งใจทำงานให้เต็มที่ก็แล้วกัน” ตั๋งโต๊ะคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นด้วยว่าไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่าโจโฉ จริงอยู่ในมือเขานั้นมีคนมากมายแต่หาผู้ที่ชาญฉลาดเช่นโจโฉนั้นยาก
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านมหาอุปราชผิดหวังขอรับ”โจโฉประสานมือ
“ดีมาก! หากวันหน้างานใหญ่สำเร็จ ข้าย่อมไม่ลืมเ้าอย่างแน่นอน”ตั๋งโต๊ะกล่าวเป็นัย พร้อมกับหัวเราะดังๆ ทั้งสามสนทนากันอยู่อีกครู่หนึ่งจากนั้นโจโฉก็ลากลับไป ตั๋งโต๊ะหันไปถามลิยูว่า
“จริงสิสถานการณ์ทางฝั่งของฝ่าาเป็อย่างไรบ้าง?”
“ไม่มีความเคลื่อนไหวอันใดเป็พิเศษยกเว้นแต่ว่าเสด็จไปที่ห้องอักษรบ่อยขึ้นอ้อ...ยังมีรับสั่งให้ขันทีหาหนังสือมาให้อ่านเยอะๆ” ลิยูรายงาน
“ข้าบอกแล้วว่าคราก่อนเ้าคิดมากไปเองบางทีอาจเพราะอ่านหนังสือเยอะมากไปจึงสามารถอวดฉลาดในคราก่อนได้”ตั๋งโต๊ะแค่นหัวเราะในสายตาของเขา เหี้ยนเต้ไม่มีทางก่อหวอดอันใดได้ เด็กผู้นั้นถูกฟ้าลิขิตให้เป็หินรองเท้าเพื่อก้าวขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่ของเขาเท่านั้น
“ขอรับ”ลิยูรับคำแต่ก็ไม่เชิงว่าเห็นด้วยทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เื่เร่งด่วนสำคัญกว่าจึงเปลี่ยนเป็ถามว่า “แล้วเื่ของเงาฮู ท่านพ่อตาจะทำเช่นไรขอรับ?”
“ส่งทหารไปค้นจวนของมันแล้วจัดการคนในครอบครัวมันให้เรียบร้อย เป็การส่งสาร์นเตือนว่าถ้าใครบังอาจคิดร้ายต่อข้าอีก สภาพของมันจะไม่ต่างกัน” แววตาของตั๋งโต๊ะแฝงแววกระหายเืจางๆมักเกิดขึ้นเมื่อเขา
“ขอรับ”ลิยูรับคำแล้วถอยออกไป ปล่อยให้มหาอุปราชสำเริงสำราญกับเหล่าสนมกำนัลต่อ
“ออกมา!” โจโฉตวาดเบาๆ โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากม้วนหนังสือในมือ
สิ้นเสียงร่างในชุดดำล้วน ทั้งมีผ้าคลุมปิดหน้าตาร่างหนึ่งก็โผล่ออกมาราวกับเงาผีร่างนั้นผอมสูง ดูลักษณะเป็ผู้เยี่ยมยุทธ์ผู้หนึ่งเพราะฝีเท้าของเขาแ่เบาราวกับแมว
“นายท่าน”ร่างนั้นประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
“เหยาซู่มีความเคลื่อนไหวอย่างไร?” โจโฉถามระหว่างยกชาขึ้นมาจิบดื่ม คนชุดดำผู้นี้ก็คือ“คนผู้นั้น” ที่เหยาซู่กล่าวถึงนั่นเอง โจโฉใช้คนชุดดำในการประสานงานระหว่างเขา กับเหยาซู่ และเงาฮูโชคดีที่คนชุดดำนั้นรู้จักมักคุ้นกับทั้งสองคนอยู่ก่อนแล้วทำให้โจโฉสามารถหลอกให้เป็ผีตายแทนได้ง่าย
“เรียนนายท่านไม่มีความเคลื่อนไหวใด นี่นับว่าผิดคาดมาก ตามหลักแล้วเมื่อเงาฮูทำงานพลาดถูกจับได้เหยาซู่ที่เป็ผู้ร่วมมือน่าจะกลายเป็นกหวาดเกาทัณฑ์(หมายถึงหวาดระแวง : ผู้เขียน)แล้วรีบหนีไป ทว่ามันกลับเก็บตัวเงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนายท่าน ถ้ายังไงแล้วให้ข้าจัดการมันหรือไม่ขอรับ เพื่อความปลอดภัย”
“ไม่จำเป็”โจโฉโบกมือ กล่าวอย่างใคร่ครวญว่า “เหยาซู่คงรู้แล้วว่าเงาฮูตายในคุก มันคงวางใจว่าคงไม่มีเบาะแสสาวมาถึงมันได้เช่นนี้ก็ดี ปล่อยมันไว้อย่างนั้น ถึงอย่างไรมันก็คาดเดาตัวตนของข้าไม่ออกเก็บไว้ใช้ในภายภาคหน้าน่าจะมีประโยชน์มากกว่า การปิดปากขันทีผู้หนึ่งคงไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นหรือเลวลงมากไปกว่านี้”
“ขอรับ”คนชุดดำรับคำ ห้วงสมองนึกไปถึงเมื่อหลายเดือนก่อน โจโฉเพิ่งมาถึงเมืองหลวงรับตำแหน่งนายพันทหารม้า ตั้งปณิธานใหญ่เพื่อสร้างชื่อในประวัติศาสตร์จึงวางแผนสังหารตั๋งโต๊ะ บังเอิญได้เจอกับเงาฮูและเหยาซู่ ทำให้เกิดแผนการลอบสังหารในท้องพระโรงขึ้นสำหรับเงาฮูนั้นตกตายไปแล้วคนชุดดำย่อมไม่คิดอะไรมาก แต่ไม่รู้ว่าเป็เพราะอะไรจึงรู้สึกไม่สบายใจกับเหยาซู่นักจึงเสนอให้โจโฉกำจัดเสีย อย่างไรก็ตามเขาเป็คนทำตามคำสั่งเท่านั้น เมื่อโจโฉไม่เห็นด้วยกับการปิดปากเหยาซู่ตนจึงไม่กล่าวอะไรให้มากความอีก
“แล้วเื่ที่ข้าให้สืบไปถึงไหนแล้ว?”โจโฉถาม
“ขุนนางที่รวมตัวกันต่อต้านตั๋งโต๊ะมีความเป็ไปได้สูงว่าจะเป็กลุ่มของอ้องอุ้น ขอรับ” คนชุดดำรายงาน กล่าวต่อว่า “พวกมันมักจะรวมตัวกันดื่มสุราอาหารวิพากษ์วิจารณ์เหตุบ้านการเมือง ที่จวนของอ้องอุ้นเสมอ”
“คิดฆ่าตั๋งโต๊ะในยามนี้คงไม่ง่ายดายแล้วด้วยมันเกิดความตื่นตัว จำต้องหาวิธีการใหม่” โจโฉกล่าว สองตาหรี่ลงอย่างใคร่ครวญ“วิธีการที่ว่าก็คือการหาแนวร่วมใหม่จากขุนนางที่ไม่พอใจตั๋งโต๊ะ โดยเฉพาะอ้องอุ้น! โจลู่ เ้าจงออกไปสืบข่าว ดูว่าพวกมันนัดดื่มกินกันอีกครั้งเมื่อไหร่”
“ขอรับ”คนชุดดำนามว่าโจลู่รับคำสั่งแล้วพลิ้วกายจากไปอย่างไร้สรรพเสียง ราวกับเป็ภูติผี
ปัญหาอย่างหนึ่งของการอ่านหนังสือติดต่อกันเป็เวลานานไม่ว่าจะเป็ยุคสมัยไหนก็ตาม มักจะเหมือนๆ กันไปหมดนั่นคือจะทำให้เกิดความรู้สึกที่ง่วงงุนอย่างรุนแรง ดังที่จางหลงกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้เขาอดไม่ได้ที่จะหาวออกมาคำหนึ่งอย่างสุดกลั้นหลังอ่านหนังสือติดต่อกันเป็เวลากว่าสองชั่วยาม (ราว 4 ชั่วโมง:ผู้เขียน)
ม้วนหนังสือเบื้องหน้าถูกแบ่งออกเป็สองกองทางซ้ายมือเป็กองที่อ่านแล้ว ส่วนกองทางขวาคือหนังสือที่ยังไม่อ่าน จางหลงรู้สึกถอดใจเมื่อเห็นกองที่ยังไม่อ่านตั้งตระหง่านเป็ูเาสาเหตุก็เป็เพราะเหยาซู่บงการให้ขันทีน้อยขนมาเพิ่มตลอดเวลานั่นเอง
ในชีวิตก่อนจางหลงี้เีอ่านหนังสือเมื่อมาเกิดใหม่ในร่างของเล่าเหียบ จึงติดนิสัยที่ไม่ดีนี้มาด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้อย่างไรก็ตามเขาจำเป็ต้องทนอ่าน เพื่อศึกษาสภาพของสังคม และเศรษฐกิจของราชวงศ์ฮั่นสร้างความเข้าใจอย่างถ่องแท้ ก่อนที่จะตัดสินใจว่า จะเคลื่อนไหวอย่างไร
ขณะนั้นเองที่เหยาซู่เดินเข้ามากล่าวว่า
“ทูลฝ่าานี่เป็หนังสือเก่าทั้งหมดที่พอจะหาได้แล้วพะย่ะค่ะ”
“ดีเหมือนกันหากมากกว่านี้ข้าคงถูกกองหนังสือเหล่านี้ทับตายสักวันหนึ่ง” จางหลงถอนหายใจอีกคราแล้วถามเบาๆว่า “มีข่าวครอบครัวของเงาฮูหรือไม่?”
“ทูลฝ่าาได้ยินมาว่าตั๋งโต๊ะส่งทหารออกไปกองหนึ่ง หากเดาไม่ผิดผู้น้อยคิดว่าครอบครัวของเงาฮูจบสิ้นแล้ว” เหยาซู่เหลียวซ้ายแลขวาก่อนกระซิบตอบ
การเมืองในยุคโบราณล้วนเป็เช่นนี้โหดร้าย ไร้น้ำใจ ทว่าก็มีประสิทธิภาพมากที่สุดตั๋งโต๊ะคงคิดจะใช้กรณีของเงาฮูเป็การตักเตือนขุนนางที่คิดต่อต้านเขาไปในตัว
“เหยาซู่เ้าเป็วรยุทธ์หรือไม่?” อยู่ๆ จางหลงก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ทูลฝ่าาผู้น้อยเพียงฝึกหัดวรยุทธ์ระดับพื้นๆ เท่านั้น” เหยาซู่ตอบ สีหน้าแสดงถึงความงุนงงเพราะไม่รู้ว่าฮ่องเต้ตรัสถามทำไม หรือว่าพระองค์้าฝึกเพลงดาบกระบี่?
“ถ้างั้นเ้าก็คงรู้จักยอดฝีมืออยู่บ้าง?”จางหลงถามต่อ “พอจะมีใครที่สามารถใช้งานได้หรือไม่?”
“ทูลฝ่าายอดฝีมือในยุทธภพส่วนใหญ่ล้วนเกลียดชังทางการและราชสำนักเก้าในสิบส่วนล้วนแล้วแต่เคยมีปัญหากับเ้าหน้าที่ทางการทั้งสิ้นการใช้งานพวกมันหาได้เป็เื่ง่ายไม่” ขันทีสนองพระโอษฐ์ตอบเพิ่งรู้ว่าเหตุใดฮ่องเต้จึงตรัสถามถึงคนเหล่านี้
“แต่เ้าคงมีวิธีการดึงคนเหล่านี้มาใช้งาน?”จางหลงหยั่งเชิง ไม่ว่ายุคไหนย่อมมีมือปืนรับจ้างให้เลือกใช้งานแน่ เหยาซู่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบว่า
“วิธีการนั้นมีอยู่เพียงแต่ว่าจำเป็จะต้องใช้สินจ้างจำนวนมาก คนเหล่านี้ถือผลประโยชน์นำหน้าย่อมมิทำงานให้โดยปราศจากค่าตอบแทน” เหยาซู่กล่าวอย่างหนักใจ
“นี่นับว่าเป็ปัญหาใหญ่”จางหลงเห็นด้วย ควรทราบว่าแม้เหี้ยนเต้จะเป็ถึงจักรพรรดิแห่งต้าฮั่นอันยิ่งใหญ่ทว่าอำนาจการบริหารทั้งหมดตกอยู่ในมือของตั๋งโต๊ะรวมถึงอำนาจในการใช้ราชทรัพย์ด้วยดังนั้นจางหลงไม่มีทางที่จะหยิบเงินออกจากท้องพระคลังมาใช้ได้เลยแม้มันจะเป็ของเขาอย่างชอบธรรมก็ตาม
เมื่อไม่มีเงินทุนก็ยากที่จะเพราะสร้างกองกำลังส่วนตัวได้
“เอาเถอะเื่นี้ข้าจะคิดดูอีกที” จางหลงกล่าวอย่างครุ่นคิด เหยาซู่รับคำแล้วถอยออกไปตอนนี้เขามอบความไว้วางใจอย่างเต็มที่ให้กับฮ่องเต้ จนแทบลืมเลือนไปแล้วว่าอีกฝ่ายเป็แค่เด็กวัยเก้าขวบเท่านั้น
จางหลงเค้นสมองครุ่นคิดถึงวิธีหาเงินในชีวิตก่อนเขาร่ำรวยจากการทำธุรกิจ ย่อมคิดที่จะสร้างกิจการในชีวิตใหม่ด้วยเช่นกันแต่นั่นเป็แผนระยะยาว อย่างไรเสียเขาต้องมีเงินทุนสักก้อนหนึ่งก่อนเพื่อหลุดพ้นจากการควบคุมของตั๋งโต๊ะ
“น่าอนาถนักผู้อื่นเป็ฮ่องเต้ จะดีจะเลวอย่างไร ยังสามารถใช้เงินในท้องพระคลังได้อิสระแต่ข้า...เฮ้อ!” ว่าพลางถอนใจจากนั้นรู้สึกคอแห้ง จึงควานหาน้ำชาดื่ม นึกไม่ถึงว่ามือจะปัดโดนกาน้ำชาหล่นลงกับพื้นน้ำชาในกาไหลไปยังกองหนังสือส่วนที่ยังไม่ได้อ่าน
จางหลงใมากควรทราบว่าแม้หมึกที่ใช้บนหนังสือม้วนไม้ไผ่จะมีความคงทน ไม่ลบเลือนได้ง่ายแต่น้ำหรือความชื้นจะส่งผลต่อเนื้อไม้ หนังสือเหล่านี้ถูกเก็บรักษามาเป็ร้อยปีส่วนใหญ่เป็หนังสือต้นราชวงศ์ฮั่น เมื่อัักับความชื้นเนื้อไม้มักจะผุหรือเปื่อยได้ง่าย
จางหลงรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำชาที่หกเพื่อป้องกันไม่ให้มันไหลเข้ากองหนังสือ แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้ร่างของเขาชนเข้ากับหนังสือเ่าั้จนตกกระจายระเนระนาด จางหลงแทบหลุดคำสบถออกมาด้วยความเดือดดาล แม้หนังสือเหล่านี้จะไม่ถูกน้ำชาแปดเปื้อนทว่าด้วยแรงปะทะ ก็ทำให้หนังสือหลายเล่มเกิดความเสียหายขึ้นจนได้
จางหลงรีบเก็บม้วนหนังสือเข้าที่เข้าทางพลันนั้นสายตาก็ถูกดึงดูดให้ัักับหนังสือม้วนเล่มหนึ่งมันเป็หนังสือที่เก่าแก่คร่ำคร่าดูธรรมดาอย่างยิ่ง ที่สร้างความสนใจให้จางหลงสมควรบอกว่าเป็เพราะหนังสือเล่มนั้นเป็ม้วนหนังสือที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติ เมื่อคลี่มันออกจึงได้คำตอบว่าเหตุใดม้วนหนังสือไม้ไผ่จึงหนากว่าเล่มอื่นๆ ที่แท้ภายในสอดไส้แผ่นหนังแกะบางๆเอาไว้ เขาจึงใช้มือเล็กๆ คีบแผ่นหนังขึ้นมาคลี่ดู ปรากฏเป็อักษรเล็กละเอียดยิบแถวหนึ่งความว่า “บันทึกการเดินทางสู่นอกด่านของฮัวชี่ปิ้ง”
“ฮัวชี่ปิ้ง?คนผู้นี้มิใช่แม่ทัพคู่ใจของฮั่นอู่ตี้หรอกหรือ?” จางหลงขมวดคิ้ว จากนั้นสงบจิตใจอ่านข้อความทั้งหมดบนแผ่นหนังผืนนั้นข้อความที่ถูกจารึกไว้มีว่า
“บันทึกการเดินทางสู่นอกด่านของฮัวชี่ปิ้งเป็บันทึกที่ถูกคัดลอกจากฉบับจริง ซึ่งสูญหายไปเมื่อหวางหม่าง(จักรพรรดิซินเก่าจู่)ครองราชย์เหล่าขุนนางกรมอารักษ์เสี่ยงตายรักษาหนังสือล้ำค่าเหล่านี้เพื่อตบตาหวางหม่าง ซึ่งความจริงแล้วหวางหม่างหาได้สนใจตำรับตำราเหล่านี้ไม่เพียงแต่บันทึกการเดินทางออกนอกด่านของฮัวชี่ปิ้งกลับซ่อนลายแทงขุมทรัพย์ที่ยิ่งใหญ่รายหนึ่ง หวางหม่างที่รู้ถึงขุมทรัพย์รายนี้ย่อม้าที่จะได้มา
ฮัวชี่ปิ้งรับบัญชาฮั่นอู่ตี้กรีฑาทัพออกนอกด่านขับไล่ชนเผ่าอนารยชน บุกเบิกเส้นทางสู่ตะวันตก ยึดทรัพย์สินมีค่ามากมายเหลือคณานับกลับสู่นครเตียงฮัน(ฉางอัน) ทั้งทองคำ อัญมณี ฮั่นอู่ตี้ทรงโสมนัสยินดี ตั้งให้ฮัวชี่ปิ้งเป็ก้วนจวินโหว
ฮั่นอู่ตี้ทรงพิจารณาด้วยปรีชาสามารถแล้วเห็นว่าทรัพย์สมบัติที่ได้มามีเหลือคณานับหากเก็บไว้ทั้งหมดอาจทำให้เกิดความลุ่มหลงมัวเมา ถึงแม้ในตอนนั้นชาติมั่นคงประชาชนมั่งคั่งแต่ภายหน้าย่อมมีโอกาสเผชิญกับวิกฤติได้ ฮั่นอู่ตี้จึงแบ่งทรัพย์สมบัติที่กวาดต้อนมาจากนอกด่านออกเป็ห้าส่วนเก็บไว้ยังสถานที่ห้าแห่งรอคอยให้ลูกหลานผู้มีวาสนาค้นพบ จักได้นำทรัพย์นั้นใช้ทำนุบำรุงบ้านเมืองต่อไป....หวังเคอไท่สือลิ่ง(นักประวัติศาสตร์)...ผู้บันทึก”
จางหลงถึงกับเบิกตาโพลง ที่แท้บันทึกในแผ่นหนังกล่าวถึงขุนทรัพย์ฮั่นอู่ตี้ซึ่งไม่มีกล่าวถึงในประวัติศาสตร์คาดว่าใน่กลียุคหลายครั้ง บันทึกฉบับนี้คงสูญหายไปทว่าในตอนนี้บันทึกเล่มนี้กลับมาอยู่ในมือจางหลง ราวกับ์บันดาลให้อย่างไรอย่างนั้นจางหลงคิดว่าที่มันไม่ถูกค้นพบเพราะมันเป็เอกสารที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในส่วนลึกสุดของหออารักษ์หากไม่คำสั่งจากเ้ากรมวัง ไม่สามารถเข้าถึงหนังสือเหล่านี้ได้เพียงแต่จางหลงใช้ความเป็ฮ่องเต้ จึงสามารถหยิบออกมาอ่านและค้นพบความลับ
ปัญหามีอยู่อย่างเดียวแม้บันทึกจะกล่าวว่ามีขุมทรัพย์จริง แต่กลับไม่มีบันทึกกล่าวว่าฮั่นอู่ตี้ทรงซ่อนมันไว้ที่ไหน อย่างไรก็ตามสำหรับผู้อื่นบันทึกฉบับนี้เท่ากับเป็สิ่งไร้ค่า แต่สำหรับจางหลง มันคือลายแทงขุมทรัพย์ที่มีค่าควรเมือง
นั่นก็เพราะเขามาจากยุค2,000 ปี ต่อจากนี้ ในชีวิตก่อนประเทศจีนมีการค้นพบขุมทรัพย์ของฮั่นอู่ตี้จริงๆในซากพระราชวังลั่วหยางเดิม ภายในขุมทรัพย์บรรจุเต็มไปด้วยเหรียญโลหะทองแดงน้ำหนักรวมกันราวสิบตันรูปปั้นสำริดทรงคุณค่านับหมื่นชิ้น ไม่รวมแก้วแหวนเงินทองอันเป็เครื่องแสดงอิสริยยศของชนชั้นสูงระดับเชื้อพระวงศ์หลายร้อยเครื่องปั้นดินเผา และหยกอีกมากมายด้วย น่าเสียดายที่จางหลงไม่ใช่นักโบราณคดี ย่อมไม่รู้จุดของขุมทรัพย์ที่แน่นอนแต่อย่างน้อยก็มั่นใจได้อย่างหนึ่งว่ามันถูกซ่อนอยู่ภายในซากวังเก่าลั่วหยางนี่เอง
ควรทราบว่าพระราชวังส่วนใหญ่ในประวัติศาสตร์จีนมักถูกสร้างทับบนซากวังเก่า แม้แต่กำแพงฉางเฉิง (กำแพงเมืองจีน : ผู้เขียน) ก็มีส่วนของรากฐานเก่า และส่วนที่ต่อเติมขึ้นมาใหม่ในยุคหลัง
จางหลงใช้สมองครุ่นคิดหากฮั่นอู่ตี้ซ่อนทรัพย์สมบัติมหาศาลไว้ในห้องลับที่ใดที่หนึ่งจริงแน่นอนว่าจะต้องมีทางเข้าออก จากในพระราชวังด้วย เมื่อมีทางลับพระองค์ก็น่าจะต้องบอกคนใกล้ชิด โดยเฉพาะรัชทายาทที่จะครองราชย์ต่อจากพระองค์เพียงแต่เมื่อหวางหม่างตั้งราชวงศ์ซินขึ้น ไล่เข่นฆ่าทายาทตระกูลเล่าจนเกือบสิ้นซากความลับดังกล่าวน่าจะขาดหายไปใน่เวลาแห่งกลียุคนี้
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตามขุมทรัพย์แห่งนี้คือเงินทุนก้อนใหญ่ ที่จางหลงกำลัง้าพอดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะต้องคว้ามันมาให้ได้ เงินก้อนนี้ใหญ่เพียงพอจะเพาะสร้างกองกำลังส่วนตัวของเขาเองได้จำนวนหนึ่ง
สมองของเขาทำงานอย่างหนักพระราชวังลั่วหยางนั้นสร้างขึ้นใหม่เมื่อคราวฮั่นกวงอู่แห่งราชวงศ์ฮั่นตะวันออกขึ้นครองราชย์ความจริงแล้วมันเพียงถูกต่อเติมจากของเก่าที่มีอยู่ั้แ่ในสมัยราชวงศ์โจวเพราะในเวลานั้นราชวงศ์ฮั่นเพิ่งฟื้นฟูกลับมาจากการยึดครองของหวางหม่างบ้านเมืองบอบช้ำเสียหาย ย่อมไม่สามารถลงทุนกับการก่อสร้างวังใหม่ทั้งหมดได้ฮั่นกวงอู่ไม่มีทางเลือกจึงแต่ใช้วิธีการต่อเติมจากพระราชวังเดิมที่มีอยู่เพื่อประหยัดราชทรัพย์กล่าวกันว่าในเวลานั้นกว่าที่ราชสำนักจะเริ่มเก็บภาษีได้อีกครั้ง ก็หลายปีให้หลัง
สรุปง่ายๆก็คือหากเขามีแผนผังหรือแบบแปลนพระราชวังในมือ ก็สามารถที่จะใช้มันเพื่อหาห้องลับได้
ที่สุดจางหลงยิ้มออกมาร้องเรียกเหยาซู่ดังๆ เพียงไม่นาน ขันทีสนองพระโอษฐ์ก็เดินเข้ามา
“เหยาซู่มีทางไหนบ้างที่ข้าจะได้อ่านผังของพระราชวัง?”
“ทูลฝ่าาแผนผังวังหลวงถือว่าเป็เอกสารสำคัญ คงไม่มีทางที่จะได้ดูง่ายๆ” เหยาซู่ส่ายหน้าเบาๆสีหน้าฉายแววอับจนปัญญาอยู่บ้าง “เอกสารสำคัญมักถูกเก็บไว้ในหอตำราส่วนที่ลึกที่สุดหากไม่มีคำสั่งจากเ้ากรมอารักษ์ คนนอกไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปด้านในได้พะย่ะค่ะ”
“แต่เ้าพอจะหาวิธีให้ข้าได้...ใช่หรือไม่?”จางหลงกล่าวพร้อมกับถอดแหวนจากนิ้วส่งให้ แหวนเป็แหวนมรกตน้ำงามย่อมมีค่าควรเมือง กล่าวเสริมขึ้นว่า “เ้าไม่จำเป็ต้องเอาฉบับจริงมาให้ข้า อาจมีคนจับตาดูอยู่ก็เป็ได้ทำทีเป็ขอดูแล้วแอบคัดลอกมาก็พอ หากใครถามว่าขอดูไปทำไมบอกมันว่าข้า้าตกแต่งวังใหม่ก็แล้วกัน”
“ผู้น้อยรู้จักกับใต้เท้าไท่สือลิ่ง(นักประวัติศาสตร์ผู้เก็บเอกสารทางประวัติศาสตร์ : ผู้เขียน) หลายท่าน เชื่อว่าจะมีวิธีการหยิบยืมสิ่งของมาได้ไม่ยาก...เพียงแต่เหตุใดฝ่าาจึง้าแผนผังของวังหลวงพะย่ะค่ะ?”แม้เคยกล่าวคำสัตย์ว่าจะทำตามที่ฮ่องเต้รับสั่งทุกประการแต่เหยาซู่ก็อดสงสัยไม่ได้ พฤติการของฮ่องเต้ภายใน 2-3นี้ล้วนแล้วแต่ทำให้เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก คาดเดาไม่ถูกจริงๆ ว่าพระองค์้าทำอะไรกันแน่
อย่างไรก็ตามไม่มีคำตอบที่เขา้า เห็นเพียงจางหลงยิ้มอย่างลึกลับ กล่าวว่า
“อีกไม่นานเ้าก็จะได้รู้เอง”
6K
