สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นสนฉัตรเรียงรายไปไกลหลายเมตรภายในอาณาเขตบ้านธนจิรกานต์สกุลแห่งนี้ ร่างสูงมองถนนที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวคฤหาสน์อย่างมุ่งมั่นกว่าเขาจะมีความกล้ามายืนอยู่ตรงนี้ได้ก็สาหัสมากแล้ว ยิ่งมาเห็นปราสาทของเ้าหญิงยิ่งทำเอาฝ่าเท้ายาจกอย่างเขาหนักอึ้งไปทุกย่างก้าวแต่ถ้าหากเขาถอยหลังกลับไปก็ไม่แน่ว่าชีวิตนี้จะกล้ามาเหยียบที่นี่ อีกเมื่อไหร่ นี่เป็โอกาสเดียวที่เขามอบให้กับตัวเองลองทำในสิ่งที่หัวใจสั่งดูสักคราและไม่ว่าเธอจะให้โอกาสเขาหรือไม่อย่างน้อยเขาก็ได้ลองทำ ตาคมแหงนหน้ามองท้องฟ้าเมฆฝนตั้งเค้ามาคงจะตกในอีกไม่นาน ยิ่งเดินเข้าใกล้ตัวบ้านเรื่อยๆใจเขาก็สั่นไหวขึ้นสมองขบคิดเื่ราวต่างๆมากมายหากเธอไม่รอเขาแล้วละ เขาจะทำยังไงดี สายลมพัดพาใบไม้ปลิวหล่นจากต้นปลิวผ่านหน้าไปสายตาพรั่นเห็นร่างของใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ราวกับเฝ้ารอการมาของใครสักคน หัวใจภายใต้อกสามศอกของเขาเต้นระรัวยังกับจะหลุดออกมา ขาอ่อนล้าไร้แรงเดินต่อหยุดยืนอยู่กับที่ ร่างงามที่ยืนรออยู่กลับเป็ฝ่ายเดินเข้ามาหาเองเมื่อเห็นอีกคนหยุดเดิน
หากเขาไม่มีเรี่ยวแรงพอจะเดินเข้ามาหาเธอ เธอจะเป็ฝ่ายเดินเข้าไปหาเขาเองอย่างไม่เกี่ยงงอนเพราะรู้ดีว่ากว่าเขาจะเป็ฝ่ายเข้าหาเธอได้ก็ยากเย็นมากสำหรับเขา
ก่อนหน้านี้อยู่ๆพี่กล้าก็โทรเข้ามาหาเธอแล้วบอกว่า
"ถ้าเธอยังไม่เปลี่ยนใจขอโอกาสให้เพื่อนพี่ได้ไหม? "
"มันกำลังพยายามต่อสู้กับทิฐิของตัวเองอยู่"
ความจริงแล้วกล้าสามารถติดต่อนางได้ทุกเมื่อ คิดว่าที่เธอเข้าใกล้ฟ้าได้รู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไรเพราะใครละ แต่ที่ผ่านมาเขาไม่ช่วยพูดก็เพราะว่าเพื่อนเขาเอาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาเกี่ยวจริงเขาเลยไม่ออกตัวั้แ่แรก ในเมื่อตอนนี้เพื่อนเขาคิดได้แล้วเขาก็อยากให้มันได้รับความรักของมันคืน
ร่างงามปรากฏสู่สายตา เขาไม่กล้าแม้แต่กระพริบตาด้วยซ้ำ ขอบตาร้อนผ่าวยามเห็นรอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้มันเหมือนเดิมทุกอย่าง เหมือนครั้งแรกที่เธอมอบมันให้เขา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักมากมายถูกส่งผ่านให้คนคนเดียวเสมอมาและมันเป็ของเขาคนเดียว
ดวงตาคู่งามมองใบหน้าคมที่เธอเฝ้าคะนึงหาอย่างเ็ปความหม่นหมองที่แผ่ออกมาจากตัวเขา น้ำตาเธอเอ่อล้นแล้วหยดลงในที่สุดแขนเรียวข้างหนึ่งโอบรอบคออีกข้างกอดเอวสอบเอาไว้แน่น เธออยากถ่ายทอดความรู้สึกทุกอย่างของเธอให้เขาได้รู้ในอ้อมกอดนี้
ร่างสูงทั้งร่างทรุดตัวลงนั่งโดยมีแขนเล็กโอบกอดเขาลงนั่งอย่างทุลักทุเลเขาไม่มีแรงจะทรงตัวั้แ่เห็นเธอแล้ว ท่าทางไร้ความโกรธเคืองหรือเกลียดชังทำให้เขาเกลียดตัวเองจริงๆ น้ำตาของลูกผู้ชายไหลลงมาอย่างบ้าคลั่งแขนใหญ่กอดเอวบางเอาไว้แน่น
"ขอโทษ"
"ฮึก พะ พี่ขอโทษ" น้ำเสียงแหบพร่ำเอ่ยขอโทษพร้อมสะอื้นไห้ราวจะขาดใจ
"ไม่เป็ไร"
"ไม่เป็ไรนะ นางไม่โกรธฟ้าเลยไม่เคยโกรธ" มือบางลูบผมหนาแ่เบาราวกับเด็กโยกตัวไปมาปลอบคนตัวโตขี้แงในอ้อมกอด
"ขอโทษ" เขาไม่รู้ว่าต้องพูดขอโทษอีกกี่ครั้งถึงจะเพียงพอที่ทำเธอเสียใจ
ขณะนั้นเองฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ภาพหนุ่มสาวนั่งตระกองกอดกันท่ามกลางสายฝนตกอยู่ในสายตาสองคู่คือคุณกานต์และคนขับรถคู่ใจยืนแอบมองทั้งคู่มาั้แ่ต้น
"คุณท่านจะไม่ทำอะไรเลยเหรอครับ"
"ทำอะไร"
"ก็คุณหนู..."
"ฉันไม่ใช่พ่องี่เง่าในละครหลังข่าวนะที่จะขัดขวางความรักของลูก ฉันน่ะมีเหตุผลพอ!!"
"อ่าครับ"
"แต่เราจะยืนดูอย่างนี้จริงๆเหรอครับ"
"เอ๊ะ!ไอ้ชายเอ็งนิ"
"อย่างน้อยก็น่าจะเอาร่มไปให้นะครับฝนเริ่มแรงแล้วเนี่ย"
สิ้นเสียงสมชายราวกับมีเสียงบางอย่างแตกขึ้นในหัวของคุณกานต์ อย่าบอกนะว่าที่มันขัดมาั้แ่ต้นก็เพราะเื่นี้เขาก็นึกว่ามันจะให้เขาเข้าไปแยกไอ้หนุ่มคนนั้นกับคุณหนูของมันที่ไหนได้มันกลัวพวกเขาเปียกฝน ผู้เป็นายมองค้อนคนขับรถคู่ใจที่บังอาจทำเขาหน้าแตกแถมยังทำลอยหน้าลอยตาไม่รู้เื่รู้ราว จิ!หักเงินมันดีไหมขัดซีนโรแมนติกซะจริง!
"ไปนอนไป"
สมชายหันมองเ้านายของเขาอย่างไม่เข้าใจอยู่ๆก็ไล่เขาไปนอนทั้งที่เ้านายยังนั่งตากฝนอยู่เลย
"แล้วคุณหนู"
"อยากได้คำตอบหรืออยากโดนหักเงินเดือน"
"ผมง่วงแล้วครับคุณท่านขอตัวไปนอนก่อน ราตรีสวัสดิ์ครับ"
สมชายง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าหักเงินเดือนเขายังผ่อนรถไม่เสร็จเลยคิดแล้วก็วิ่งหนีไปตึกนอนของคนงานทันทีโดยไม่เหลียวหลังกลับเลยสักนิด
หยาดน้ำฟ้าที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่งทำให้ฟ้าได้สติว่าเราสองคนอยู่ใต้ฟ้าฝนนานเกินไปแล้วเสื้อผ้าของเขาและของเธอเปียกปอนไปหมดหากอยู่นานกว่านี้คงได้มีคนป่วยแน่ๆชายหนุ่มสอดแขนอุ้มร่างบางเข้าเอว มือหนึ่งโอบประคองแผ่นหลังน้อยเอาไว้กันเธอหงายหลังอีกข้างสอดใต้ก้นงามงอนพาเดินเข้าไปหลบฝนในบ้าน คุณกานต์รีบวิ่งหลบเป็พัลวันอยู่คนเดียวแล้วเขาจะหลบทำไมละเนี่ย แต่ก็นั่นแหละเขาไม่อยากขัดซีนพระนางจึงวิ่งขึ้นบันไดแล้วแสร้งเดินลงมาเจอชายหญิงที่อุ้มกันตัวเปียกเข้ามา
"อ้าว ทำไมตัวเปียกอย่างงั้นละลูกไม่เห็นฝนตกรึออกไปตากฝนทำไม"
เสียงเรียบดูไม่ทุกข์ร้อนที่เห็นผู้ชายโอบอุ้มลูกสาวสุดที่รักด้วยท่าทางล่อแหลมเลยสักนิด นั่นทำเอาฟ้าแปลกใจเป็อย่างมากตามข่าวไหนว่าคุณกานต์หวงลูกสาวมากแต่ทำไมถึงดูชิวแบบนี้ละ
"ว่าไงละยัยหนู"
คุณกานต์เอ่ยถามลูกสาวที่ซุกหน้าอยู่ที่ลำคอชายหนุ่มผละหน้าออกมาทำปากยื่นใส่ผู้เป็พ่ออย่างน่ารัก
"หนูเปล่าสักหน่อยอยู่ๆมันก็ตกลงมา"
"อ่ะๆขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเดี๋ยวไม่สบาย"
เ้าของบ้านโบกมือไล่ทั้งสองคนแต่ฟ้าไม่รู้ว่ารวมถึงเขาด้วยจึงได้แต่ยืนนิ่ง
"อ้าวไปสิเรา เอ็งไม่เดินแล้วยัยหนูจะไปได้ไงละเหน็บไว้กับเอวขนาดนั้น"
เมื่อเห็นชายหนุ่มของลูกยังไม่ยอมขยับจึงบอกอีกครั้ง นางตบบ่าหนาเบาๆเชิงให้ขึ้นไปได้แล้ว
23K
