Stardust Realm -Online-

บทที่ 39: ไอชา

วันสองวันที่ผ่านมาของลัคนาผ่านไปอย่างเรียบง่าย เธอฆ่ามอนสเตอร์ เลเวลเพิ่มขึ้นแล้วก็ฆ่ามอนสเตอร์เพิ่มอีก

ตั้งแต่ไปที่บาเรียคราวนั้นเธอก็ไม่ได้เห็นคนที่อยู่ในบาเรียอีกเลย นารีบอกว่ามันเป็นอะไรสักอย่างเกี่ยวกับ‘ชาแนล’ ของเกม แต่เธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

เลเวลของเธอเพิ่มไวจนสามารถสู้พร้อมกับนารีและวศินได้แล้ว

รู้ตัวอีกที เธอก็ถูกล้อมรอบด้วยเพื่อนร่วมทีมที่ทำหน้าเคร่งเครียด นารีจ้องข้อความสั้นๆที่ถูกส่งไปหาเธอ

<เตรียมตัวให้ดี>

“ยัยนี่...เอาจริงสินะ เฮอะ ฉันพร้อมแล้วน่า นางเอกอย่างฉันไม่แพ้ตัวประกอบฉากอย่างเธอหรอก”นารีกำหมัดแน่น แต่กำปั้นที่สั่นน้อยๆ นั่นก็ไม่อาจรอดสายตาลัคนาไปได้

วศินดึงคันรั้งลูกเลื่อนไปกลับอย่างใช้ความคิด เสียงแกรก แกรก ของมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบงันของร้านขายเครื่องประดับของเอสเทลล่าคุกกี้และน้ำชาไม่ได้ถูกแตะ และเจ้าของร้านสาวสวยก็ยืนมองอย่างห่วงๆ

“ฉันดูประวัติ PK ของไอชามาแล้ว ดูเผินๆอาจจะไม่ได้เกี่ยวอะไรกันมาก แต่คนส่วนใหญ่ที่เธอส่งข้อความไปหาเป็นคนในโรงเรียนของเราเพราะเกมนี้ปกป้องตัวตนที่แท้จริงของผู้เล่น กว่าจะรู้เลยเสียเวลามาก” วศินกล่าว “เธอกำลัง...ตามล่าทุกคนที่เธอรู้จักในโรงเรียน”

“แล้วฉันเคยไปทำอะไรให้เธอโกรธเรอะ?!” นารีกระแทกฝ่ามือกับโต๊ะ

“เธอกำลังตามล่าฉันอยู่เหมือนกัน...” วศินกัดปากพูดเสียงเบาผิดปกติ หมุนข้อความบนหน้าต่างระบบให้สามสาวดู

<ถ้าแน่จริงก็มาเจอกันที่หนองน้ำ>

“Swamp of Truth… สุดขอบเกาะใต้ เป็นที่ที่ไม่มีใครอยากไปหรอกพวกเราไปสู้ที่นั่นก็เสียเปรียบเปล่าๆ”

“แต่แบบนี้มันหยามกันชัดๆ เลยนี่หว่า! นารีคนนี้จะไม่ทน!” นารีลุกขึ้นเร็วจนเก้าอี้ล้มหงายหลัง“ไปกันเถอะ เราทนกลัวเธอมานานพอแล้ว! อีกอย่าง เรามีกันตั้งสี่คนแถมรู้รายละเอียดเครื่องสวมใส่ของยัยนั่นอีกจะไปกลัวอะไร?!”

“ขอฉันไปด้วยคนนะ...ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมไอชาถึงได้...” เอสเทลล่าขอ

“เอาจริงเหรอ?” ฝันเอียงคอถามเพราะตัวละครของเอสเทลล่าไม่เหมาะกับการต่อสู้เลยสักนิดแต่สาวเอลฟ์ยังยืนยันคำเดิม

ทั้งห้าเดินออกจากร้านเครื่องประดับและมุ่งหน้าสู่เกาะใต้

...

หนองน้ำแห่งความจริง <Swamp ofTruth>

ต้นไม้สีดำทะมึนขึ้นสูงบดบังท้องฟ้า น้ำหนองสีเขียวสะท้อนแสงสลัว หมอกที่ปกคลุมบริเวณเป็นสีเขียวตุ่นๆตะเกียงหิ่งห้อยแขวนอยู่ตามต้นไม้ เรือไม้ลำเล็กแล่นไปช้าๆ ผ่านบ้านไม้ผุพัง แมลงสีดำบินว่อนพวกเขาเกือบชนกับทางเดินไม้เก่าๆ ที่เชื่อมบ้านทุกหลังไว้ด้วยกัน

กลิ่นกำยานลอยมาตามลม

“ส่งได้แค่นี้แหละ” คนแจวเรือกล่าวฝันจึงกดโอนเงินให้ก่อนที่ชายในผ้าคลุมเก่าๆ จะแจวเรือจากไป

“หลอน” นารีลูบแขนตัวเอง “แล้วยัยไอชาไปอยู่ไหนแล้วเนี่ย?”

“อ๊ะ...!” ลัคนาชี้เงาดำที่แวบผ่านไประหว่างต้นไม้ หายเข้าไปในหมอก

“ยัยนั่นแน่ๆ” นารีไม่รอช้ารีบวิ่งบนกระดานไม้ผุๆ ไปยังจุดที่เห็นเงา การจะเข้าไปให้ลึกกว่านี้จำต้องลุยโคลนซึ่งไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่มีสกิลสกายริเวอร์อย่างนารี แต่สำหรับคนที่เหลือแล้วเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียวยิ่งเดินลึกเข้าไป กลิ่นกำยานก็ยิ่งแรง

“นารี! รอก่อน!” ฝันพยายามตามเพื่อนสาวที่วิ่งเข้าไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังเธอเดินบนรากต้นไม้แต่ก็ลื่นจนล้มก้นจ้ำเบ้าลงในโคลน

“...! ฝัน...นี่....แตงกวา?! เธอกลับไปเป็นแตงกวาแล้วนี่!”

เด็กสาวที่ลุกขึ้นจากพื้นโคลนเหนียวๆ มีผมยาวสีดำถักเป็นเปียสองข้างผูกด้วยริบบิ้นสีน้ำเงินใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น สวมแว่นกรอบหนาเตอะ ที่เท้าซึ่งมีโคลนติดเป็นก้อนๆไม่ได้สวมรองเท้า

เธอลุกขึ้นแล้วกดเรียกหน้าต่างระบบออกมา บนนั้นยังแสดงหน้าตัวละครของเธอตามปกติแต่รูปร่างของเธอตอนนี้กลายเป็น ฝัน ของ อีกโลก

ยังไม่ทันได้ร้องตกใจก็ได้ยินเสียงกรี๊ดตามหลัง หันไปมองก็เห็นหนุ่มหน้าโหดสูงเกือบร้อยแปดสิบเอามือปิดหูแล้วร้องสุดเสียงเขาใส่เสื้อสีดำและกางเกงลายปลาดาวสีชมพู ทั้งที่ตรงนั้นเมื่อครู่นี้เพิ่งจะมีเอสเทลล่ายืนอยู่แท้ๆ

“โอ๊ย ตั้งสติเหอะไอ้เอก! คนที่นี่เขารู้หมดแหละว่าแกเป็นผู้ชาย!” นารีตะโกนแข่งเสียงกรี๊ดลัคนาดันปากที่อ้าค้างของเธอให้ปิด เหมือนนารีจะลืมไปว่าเธอเพิ่งจะรู้ความจริงเรื่องนี้...

วศินเดินย่ำโคลนด้วยคอมแบตบูทแล้วดึงเอสเทลล่า—ดึงเอกขึ้นมาก่อนที่เขาจะโดนโคลนดูดหน้าตาของวศินไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิดเว้นแต่ชุดที่เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีดำแนบเนื้อและกางเกงยีนขาดๆที่ทำให้เขาดูเหมือนนายแบบจนฝันเกือบน้ำลายหก

“นี่มันเป็นการคุกคามความเป็นส่วนตัวของผู้เล่นชัดๆ ออกจากเกมต้องฟ้องร้องกันยาวเลยทีนี้”เด็กหนุ่มส่ายหน้า

“ยัยไอชา! รู้ละทำไมถึงอยากให้มาที่นี่ เธออยากจะ—”

ยังไม่ทันจบประโยค มีบางอย่างเฉี่ยวตัวนารีไปจนแทบหลบไม่ทัน

สิ่งนั้นหมุนควงสว่านแล้วกัดเข้าที่คอของเอสเทลล่าแล้วบิดจนค่าชีวิตของตัวละครที่ไม่ได้ปั้นมาสู้ลดฮวบเหลือศูนย์

สุนัขขนฟูปีกสีขาวเลียเลือดสีแดงที่ติดปาก

“กลาเซียลาโบลัส!” นารีแยกเขี้ยวขู่ เจ้าสุนัขแสยะยิ้ม

“นามข้าคือกลาเซียลาโบลัส ปีศาจลำดับที่ยี่สิบห้าแห่งคลาวิคิวลา
ซาโลมอนิส เอิร์ลผู้มี 36 พยุหเสนาปีศาจใต้บังคับบัญชา” สุนัขขนฟูมีปีกกล่าวด้วยเสียงเหมือนเด็ก“เทพแห่งฆาตกรรมและการนองเลือด ผู้ที่เป็นศัตรูกับผู้ทำพันธะของข้าจะต้องสังเวยโลหิตให้กับความมืด”

“หน็อยแน่ ถ้านารีผู้น่ารักคนนี้ติดพิษสุนัขบ้าขึ้นมา...!” นารีดึงขวานระดับเทพของตนออกมาฝันตั้งสติดึงคทาขึ้นมาร่ายบัฟให้เธอทันควัน

ลัคนาชักดาบออกมาแต่เธอก็ต้องนิ่งค้างเมื่อทั้งร่างร้อนเหมือนไฟลน

“อ๊ากกกก!” เธอร้อง กลาเซียลาโบลัสหัวเราะหึๆ แล้วกระพือปีกหนึ่งครั้งแขนขาของเธอก็ขยับไปเอง เด็กสาวพุ่งเข้าไปฟันวศิน โชคดีที่เขาใช้ปืนตั้งรับเอาไว้ทันประกายไฟกระจายรอบตัว

“ขอโทษค่ะ! ร่างกายมันขยับไปเอง!” ลัคนาพยายามหยุดแต่ก็ไม่เป็นผล วงเวทกะพริบใต้เท้าหนึ่งครั้งแล้วพลังของเธอก็เพิ่มเป็นทวีคูณไม่ใช่เรื่องดีในสถานการณ์แบบนี้

“ควบคุมผู้เล่นได้เหรอ...?!” วศินกัดฟันพยายามผละจากเธอแต่พละกำลังอันมหาศาลของลัคนาก็ตรึงเขาไว้กับที่

“ล้างดีบัฟไม่ได้ ทำยังไงดีล่ะ?!” ฝันร่ายสกิลซ้ำไปซ้ำมาแต่ลัคนาก็ยังถูกปีศาจสุนัขควบคุมต่อไป

“วศิน! คอยเดี๋ยวนะ!” นารีจะไปช่วยแต่กลับถูกใครคนหนึ่งขวางไว้

“ไอชา...”

เหนือศีรษะของฝันและนารี เด็กสาวผมสีดำยาวประบ่าเกาะอยู่กับลำต้นของต้นไม้ด้วยกรงเล็บทองขนาดยักษ์

ใบหน้าของเธอเย็นชา ริมฝีปากเหยียดเป็นเส้นตรง และชุดที่สวมอยู่เป็นชุดนักเรียนกระโปรงจีบสีกรมท่าบนศีรษะมีมังกรขนฟูเกาะอยู่ ลัคนาบิดคอไปมองไอชาที่ว่า

เธอเบิกตากว้างเมื่อความรู้สึกคุ้นเคยถาโถมเข้ามา ไอชาเองก็เลิกคิ้วบางเมื่อเห็นหน้าเธอ

ตอนนั้นเองแรงก็ลดฮวบ กลาเซียลาโบลัสถอนการควบคุมร่างกายของเธอกะทันหัน

“...เธอ...”

“ย้ากกกกกกกก!” นารีถีบตัวเข้าประชิดไอชา ขวานวาดเป็นเส้นโค้ง แต่กรงเล็บของอีกฝ่ายก็ปล่อยร่างเจ้าของให้ร่วงลงหลบการโจมตีของนารีได้ทันท่วงทีขวานของสาวผมแกละจมลึกในเนื้อไม้จนต้องพยายามดึงออก วศินเล็งกลาเซียลาโบลัส ใส่ซองกระสุนธาตุน้ำเข้าไปแล้วยิงปีศาจธาตุไฟบินหลบได้แต่โดนถาก

ระหว่างที่กลาเซียลาโบลัสก่อกวนวศิน สัตว์บนหัวของไอชาก็กระพือปีกบินไปข้างหลังนารีกรงเล็บสีทองคว้าหมับที่ศีรษะของเด็กสาวผมแกละแล้วกระชากเธอเหวี่ยงลงพื้นโคลน เกิดเสียงน่าขยะแขยงเมื่อร่างบางจมลึกลงไปเกือบเมตรลัคนาวิ่งไป พยายามดึงตัวนารีขึ้นมาจากโคลนเหนียวเหนอะ

ไอชาพุ่งลงมาอีกรอบ ลัคนาชักดาบตั้งรับ กรงเล็บของไอชาติดพิษเมื่อสัมผัสคมดาบของซากุระมารุเธอรีบถอย ทิ้งช่วงให้ลัคนาดึงนารีขึ้นมา แถบเหนือศีรษะของสาวผมแกละเปลี่ยนเป็นสีส้มจากการโดนเหวี่ยงครั้งนั้นครั้งเดียวนารียังหน้าตาเหมือนเดิมนอกจากชุดที่เปลี่ยนเป็นเสื้อกล้ามติดลูกไม้กับกางเกงขาสั้นสีกากี

ลัคนาใช้ใบดาบของซากุระมารุส่องดูตัวเอง

แม้จะเปื้อนโคลนเหมือนคนอื่น แต่เธอไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย

ฝันร่ายเวทรักษานารีจนค่าชีวิตกลับไปในเกณฑ์ปลอดภัย ไอชาเปลี่ยนเป้าหมายกรงเล็บสีทองเปลี่ยนเป็นนกเหล็กหลุดออกจากแขนขวาของเธอแล้วเจาะทะลุร่างฝันก่อนเธอจะได้ร้องสักแอะ แถบเหนือศีรษะลดลงจนเป็นสีแดง

ก่อนที่ไอเทมทำงานอัตโนมัติ <ฮีลลิงออร์บ> ซึ่งเอาไว้เพิ่มพลังชีวิตจนเต็มจะได้ทำงาน นกสีทองก็พุ่งผ่านร่างของเธออีกครั้งฝันล้มลงบนพื้นโคลนรอให้เพื่อนชุบชีวิต เธอมีเวลาเพียงหนึ่งนาทีก่อนร่างจะแตกเป็นเศษแก้วหายไป

แต่เธอเป็นคนเดียวที่ชุบชีวิตให้คนอื่นได้ ตอนนี้...ฝันจึงตายไปอย่างสมบูรณ์

“หน็อย!!!” นารีตั้งหลักได้จังหวะเดียวกับที่นกสีทองคืนร่างเป็นกรงเล็บเธอใช้สกิลสกายริเวอร์วิ่งขึ้นไปดึงอาวุธที่ยังติดอยู่บนต้นไม้ออกมา

“Phantom Axel” ร่างของเธอเปลี่ยนเป็นเงาพุ่งเข้าหาไอชา แต่ชั่ววินาทีนั้นไอชาพลิกตัวหันหลังให้นารีผมสั้นของเธอยาวออกมาและจับตัวกันเป็นเกราะ คุณสมบัติป้องกันการโจมตีจากด้านหลังของแอวาแลนช์แอปริคอตทำงาน แต่สกิลของนารีทำให้การป้องกันไร้ผล ไอชาจึงโดนความเสียหายอยู่ดี

“เบอร์เซิร์ก!” นารีตะโกนคำนั้นคำเดียว ร่างของเธอก็ถูกครอบคลุมด้วยแสงสีทองดวงตาเรืองแสงสีแดงสด พลังโจมตีและความเร็วเพิ่มเป็นเท่าตัว

แม้แต่ไอชาก็ไม่สามารถทานนารีในโหมดเบอร์เซิร์กได้ดีนัก ถูกต้อนไปจนชิดต้นไม้ใหญ่ถึงเลเวลของทั้งสองจะห่างกันเกือบครึ่ง การโจมตีของอาวุธเทพก็ทำให้ค่าชีวิตไอชาลดจนเป็นสีแดงกลาเซียลาโบลัสที่สู้อยู่กับวศินและลัคนาจึงใช้สกิลกับนารี

“ความมืดเอย จงครอบงำจักษุของศัตรูเสีย”

“อะไรกันเนี่ย?!” นารีเสียการมองเห็นไปจนหยุดชะงัก

ไอชาเงื้อกรงเล็บแล้วฟาดร่างสาวผู้ใช้ขวานจนค่าชีวิตลดฮวบ ถ้าเธอมีพลังป้องกันเท่าฝันป่านนี้คงตายไปแล้ว

วศินยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ เด็กหนุ่มวิ่งเข้าไปในป่าหาจุดซุ่มยิง ลัคนาดึงความสนใจของไอชาดาบธาตุมืดฟันรวดเร็วจนเด็กสาวซัมมอนเนอร์ต้องพลิกตัวถอยไปตั้งหลักใหม่ ติดสถานะห้ามใช้สกิลชั่วคราวนารีที่หลุดจากสถานะตาบอดจึงควงขวานเข้าไปฟัน ถ้าโดนเข้าไปตรงๆ อีกรอบ ค่าชีวิตของไอชาจะต้องเหลือศูนย์แน่ แล้วเธอก็จะชนะ

เด็กสาวผู้ใช้สัตว์อสูรยังไม่ยอมแค่นั้น จังหวะที่นารีวิ่งเข้ามาประชิดตัวเธอใช้ฝ่ามือซ้ายวาดวงกลมในอากาศผ้าพันแผลปรากฏขึ้นบนแขนของเธอ มันคลายออกแล้วพุ่งเข้าไปหานารีด้วยความเร็วเท่าลูกธนูนารีเปลี่ยนทิศไม่ทันโดนแทงเข้าไปกลางท้อง ไอคอนแสดงสถานะติดพิษลอยเหนือแถบค่าพลังชีวิตสีส้ม

อีกด้าน ลัคนาสามารถปิดการใช้สกิลของสุนัขติดปีก แต่มันยังไม่ยอมหมดฤทธิ์ง่ายๆพยายามงับเธอจนต้องหลบเป็นพัลวัน ที่มันไม่ยอมใช้สกิลควบคุมอีกครั้งคงเพราะใช้กับเป้าหมายเดียวกันซ้ำสองไม่ได้ลัคนาคิดได้ก็ค่อยโล่งใจ สวดมนต์ขอให้คุณสมบัติ InstantDeath ของซากุระมารุทำงาน

“เสียใจด้วย แต่ Instant Death ทำอะไรปีศาจจากสตาร์เลสเฮลล์อย่างข้าไม่ได้หรอก ลืมไปแล้วอย่างนั้นรึ?” สุนัขติดปีกฉีกยิ้มอ่านใจเธอออก ลัคนากัดฟันแทงดาบออกไปตรงๆกลาเซียลาโบลัสหักหลบแล้วกัดเข้าเต็มแรงที่แขนของเธอ ลัคนาจับดาบใหม่เตรียมแทงสุนัขเข้าที่กลางหลังแต่ก็ทำได้เพียงตัดขนนกขาดครึ่งเส้น

โชคยังดีที่กลาเซียลาโบลัสไม่สามารถทนพิษของซากุระมารุได้ สุนัขมีปีกกัดขนนกของตัวเองในจุดที่โดนฟันทั้งหมดทิ้งสถานะพิษก็หายวับไปอย่างน่าเสียดาย

ยิ่งสู้ นารีก็ยิ่งเสียเปรียบ พิษจากผ้าพันแผลของเนโครแมนเซอร์ทำให้ค่าชีวิตลดต่อเนื่องการกำจัดไอชาจำต้องแข่งกับเวลา นารีกัดฟันกรอดเหวี่ยงขวานใส่อีกฝ่ายไม่ยั้ง ทางไอชาก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับอาวุธเทพคอยเบี่ยงตัวหลบหรือสวนกลับเท่าที่ทำได้ รอเวลาให้พิษทำหน้าที่ของมัน

วศินที่หลบอยู่บนต้นไม้มองการต่อสู้ผ่านทางสโคป ถ้าเขายิงไอชาจากทางด้านหลังกระสุนจะถูกกันไว้โดยเกราะของแอปริคอต หนำซ้ำยังเป็นการเปิดเผยตำแหน่งของตนให้เธอรู้เขาจึงเปลี่ยนไปเล็งกลาเซียลาโบลัสที่ยุ่งอยู่กับลัคนาแทน

นิ้วประทับบนไกแล้วกด กระสุนธาตุน้ำพุ่งจากปากกระบอกเข้าเป้าอย่างแม่นยำวศินดีดปลอกกระสุนออกแล้วเปลี่ยนตำแหน่งก่อนที่จะถูกจับได้ กลาเซียลาโบลัสร่ายสกิลทำให้ตาบอดแต่สโคปของปืนพร็อคนอสต์จำลองก็กันสถานะเอาไว้ได้เด็กหนุ่มหายไปจากสายตาของสุนัขปีศาจ

แต่แล้วนารีก็เสียท่าถูกกรงเล็บของไอชาตะปบจนค่าชีวิตเหลือเพียงไม่กี่ขีดพิษส่งผลทำให้แถบสีแดงของเธอหายไป นารีสบถลั่นก่อนร่างของเธอจะร่วงลงแล้วหล่นแหมะลงในพื้นโคลนคอยเวลานาทีหนึ่งก่อนจะตามฝันและเอสเทลล่าไปยังที่ใดก็ตามที่ผู้เล่นไปหลังจากตาย

เหลือเพียงลัคนาและวศินที่ยังยืนอยู่

ไอชาร่อนลงบนพื้นไม้กระดาน กลาเซียลาโบลัสยืนอยู่ข้างเธอ

รูปลักษณ์ของเธอเปลี่ยนกลับไปเป็นไอชาคนเดิมที่เคยเห็นในภาพหลายต่อหลายครั้งผมยาวสีดำ ผ้าพันแผลทั้งตัว เสื้อกั๊กดิ้นทอง กระโปรงสั้นไม่กี่นิ้ว และดวงตาที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ดูง่วงงุน

ลัคนารู้สึกเหมือนกลับไปในช่วงที่เธอแข่งพีวีพีคู่กับวศิน เธอต้องดึงความสนใจของไอชาระหว่างที่เขาหาโอกาสซุ่มยิงแต่เด็กสาวตรงหน้ากลับส่ายหน้าช้าๆ

“พอแค่นี้แหละ”

“เอ๋...? แต่ว่า...?”

“ถ้านารีสู้เธอไม่ได้ก็ไม่มีใครสู้เธอได้ทั้งนั้น” วศินออกมาจากหมอกหนาของหนองน้ำแห่งความจริงในสภาพเปื้อนโคลนตั้งแต่หัวจรดเท้า

ไอชามองเขานิ่งๆ แต่สายตาของเธอเหมือนกำลังบอกอะไรบางอย่างที่คนนอกอย่างลัคนาไม่เข้าใจ

วศินทิ้งปืนทั้งสามกระบอกของเขาลงกับพื้น ทั้งที่ปกติหวงขนาดนั้นแท้ๆ แต่เขากลับปลดอาวุธตัวเองง่ายๆ

ลัคนาลดการ์ดลง ยังลังเลเกินกว่าจะเก็บดาบเข้าฝัก ประสบการณ์การตายครั้งแรกของเธอไม่น่าอภิรมย์เท่าไรนักและเธอก็ไม่อยากตายอีกรอบ

“ที่ผ่านมา...เธอหายไปไหนมา?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากปกติโดยสิ้นเชิงไอชาหลบสายตา “ฉันอยากจะพูดมานานแล้ว...แต่ขอโทษที่ตอนนั้น...ฉันไม่ได้ช่วยเธอ เพราะฉันมันขี้ขลาดเองถ้าตอนนั้นฉันช่วยเธอคงไม่หายไปเฉยๆ หรอก”

“...”

“ฉันขอโทษ ไอชา”

วศินถอดแว่นของตัวเองออก

ลัคนานึกได้ ผู้หญิงคนเดียวนอกจากแม่เขาที่ได้เห็นวศินตอนถอดแว่น

ก็คือไอชา

เด็กหนุ่มจ้องหน้าคนที่เพิ่งฆ่าเพื่อนเขาไปหมาดๆ ไอชาก้มหน้าไม่ยอมสบตา

“...ไม่เกี่ยวหรอก” เธอเปิดปากพูด “ไม่เกี่ยวอะไรกับวศินทั้งนั้น...”

“แล้วทำไมถึงหลบหน้ากัน? ทำไมไม่มาเรียน? ทำไมถึงต้องตามฆ่าทุกคนในโรงเรียนที่เล่นเกมนี้ด้วย? นั่นเพราะเธออยากแก้แค้นทุกคนที่ทำกับเธอไม่ใช่หรือไง?”

“...”

“...นี่...”

เขาดึงมือข้างที่ไม่สวมกรงเล็บของเธอ ไอชายังไม่ยอมมองตา

กลาเซียลาโบลัสนั่งเลียอุ้งเท้าไม่สนใจ ลัคนาเดินมูนวอล์กจากจุดนั้น