ต้นไม้เล็กใหญ่ต่างมีสีเขียวขจี ขึ้นอยู่ริมทางทั้งสองฝั่ง เกวียนน้อย ๆ มีลาลากเดินไปตามทางในเกวียนนั้นมีชายวัยกลางคน หญิงวัยกลางคน และเด็กชายผู้น่ารักอีกหนึ่งคนนั่งอยู่ในนั้น
"ท่านพ่อต่อไปพวกเราจะไปที่ใด"เด็กชายเอ่ยถามขึ้น
"เราจะไปเมืองหลวง" ผู้เป็พ่อ
"เมืองหลวงมีของอร่อยหรือไม่"เด็กชายถามด้วยความสงสัย
"เ้านี่ก็ห่วงแต่เื่ของกิน555"ผู้เป็พ่อหัวเราะกับความไร้เดียงสาของลูกชายตน
"มีสิจ๊ะ มีของอร่อยมากมายเชียวละ" ผู้เป็แม่ยิ้มหวานและเอามือลูบหัวบุตรของตนด้วยความเอ็นดู
"เช่นนั้นข้าอยากไปถึงเร็วๆ เสียแล้ว และท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านเคยไปยังที่นั่นหรือขอรับ"
"เคยสิ ท่านพ่อของเ้ารู้จักดีเชียวละ" ผู้เป็แม่หันไปหาสามีและยิ้มกว้าง
ผู้เป็สามีถึงกลับทำหน้าเจื่อนเพราะรู้สึกว่าภรรยาที่แสนดียิ้มมาเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังเด็กน้อยรู้ถึงสถานการณ์ว่าท่านพ่อเขาต้องทำอะไรไว้ที่นั่นเป็แน่ท่านแม่ถึงได้ยิ้มน่ากลัวเช่นนี้ จึงพยายามเปลี่ยนบรรยากาศให้ดีขึ้น
"ท่านแม่ ท่านเล่าเื่ขนมที่เมืองหลวงให้ลูกฟังได้ไหมขอรับลูกอยากฟัง"
คนเป็แม่หันมามองบุตรชายและก็เริ่มเล่าเื่ตามที่บุตรของตนขอและหลังจากนั้นเสียงเด็กน้อยก็พูดคุยกับพ่อและแม่เจื้อแจ้วไปตลอดทางช่างเป็ภาพที่อบอุ่นเมื่อมีผู้คนพบเห็น
ครอบครัวของคนแซ่หวงเป็หมอพเนจรเดินทางไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดหมาย พบคนป่วยก็ช่วยรักษา หวงเลี่ยงหรงเป็ชายวัยกลางคนที่ใจดี มีใบหน้ายิ้มแย้มเป็มิตรกับทุกคน ภรรยาคนสวยมีนามว่าจื่อรั่ว และทั้งสองมีพยานรักหนึ่งคนเป็บุตรเกอนามว่าเลี่ยงเหลียงพวกเขาไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยเป็แค่ชาวบ้านธรรมดาเพียงเท่านั้น
การเดินทางไปเรื่อยๆ ของพวกเขาก็ได้ช่วยเหลือคนจน คนไร้บ้านที่ไม่มีเงินรักษามากมาย
แต่อนิจจาใครจะรู้ว่าวันหนึ่งครอบครัวของเขาจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น มีโจรป่ากลุ่มหนึ่งเห็นเกวียนผ่านมาจึงดักปล้น แต่ด้วยความงามของจื่อรั่ว ทำให้โจรเกิดความคิดว่าจะข่มเหงนาง เลี่ยงหรงที่ไม่คิดจะต่อสู้เห็นดังนั้นจึงคว้าดาบของหนึ่งในกลุ่มโจรแทงคนที่กำลังลากตัวจื่อรั่วเข้าไปในป่า
"อ๊าก..." โจรผู้นั้นร้องและล้มลง ตายคาที่
"ฤทธิ์มากนักนะ ฆ่าชายผู้นั้นเสีย ส่วนลูกกับเมียมันเอาไปทำเป็เมียของพวกเรา"หัวหน้าโจระโสั่งลูกน้องของตน
เมื่อได้ยินดังนั้นเลี่ยงหรง ก็หันดาบเข้าต่อสู้กับกลุ่มโจรนับสิบ และะโว่า
"พาเลี่ยงเหลียงหนีไป" เลี่ยงหรง
"ไม่ท่านพี่ ข้าจะอยู่กับท่าน" จื่อรั่ว
"เ้าจงพาบุตรของเราหนีไปเสีย ข้าจะต่อสู้กับพวกมันเอง"เลี่ยงหรง ถึงเขาจะไม่จับดาบฆ่าฟันคนมานานแต่ใช่เขาจะไร้ฝีมือ
"ท่านพี่….." จื่อรั่ว
"รั่วเออร์ เ้าจงเชื่อใจพี่พี่จะกลับไปหาเ้ากับลูก" เลี่ยงหรง
"ปากดีนักคิดว่าจะสู้พวกข้าได้หรือ รีบฆ่ามันซะ และจับคนมา"หัวหน้าโจร
"ท่านพ่อ ท่านแม่" เลี่ยงเหลียงพูดด้วยความกลัว
กลุ่มโจรได้ยินดังนั้นจึงแบ่งออกเป็สองกลุ่มกลุ่มแรกต่อสู้กับเลี่ยงหรงซึ่งมีทั้งหมดแปดคนส่วนอีกสองคนหันมาหมายจะจับจื่อรั่วกับเลี่ยงเหลียง
จื่อรั่วเห็นดังนั้นจึงวิ่งไปหาเลี่ยงเหลียงและพาหนีตามคำสั่งของสามีให้ตนพาลูกหนีไป
ในระหว่างที่ทั้งสองวิ่งหนีก็ไปพบกับกองคาราวานรถม้าขนาดใหญ่ มีคนจำนวนมากมาย
ทั้งสองจึงวิ่งไปหาเพื่อขอความช่วยเหลือจากกลุ่มคาราวานนั้น
"หยุด....มีคนขวางทาง" เสียงหนึ่งในกองคาราวาน
"ใครกล้ามาขวางรถม้า"เสียงชายวัยกลางคนผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้ากล่าวออกมาเสียงดัง
มีชายหนุ่มขี่ม้ามาเทียบรถม้าและกล่าว"เดี๋ยวลูกไปดูเองขอรับ"
"อืม..."
สิ้นเสียงเชิงอนุญาตชายหนุ่มก็ขี่ม้ามาที่ตรงด้านหน้าทันที
"ได้โปรดช่วยสามีข้าด้วย" จื่อรั่ว
"พี่ชายได้โปรดช่วยท่านพ่อของข้าด้วย" เลี่ยงเหลียง
สองแม่ลูกเมื่อเห็นชายหนุ่มก็คุกเข่าลงทันทีและกล่าวขอร้อง
"เกิดอันใด" เสียงเรียบเฉยของชายหนุ่ม
"เกวียนของพวกเราถูกปล้น สามีข้ากำลังต่อสู้กับพวกโจร ข้าวิ่งหนีมา"กล่าวจบก็มีเสียง
'ฟิ้ว...เคล้ง' โจรที่ตามมาเห็นสองแม่ลูกกำลังจะขอความช่วยเหลือจึงหมายปิดปากด้วยการปามีดมาที่จื่อรั่ว แต่ชายหนุ่มกับเห็นเหตุการณ์พอดีจึงใช้กระบี่ปัดทิ้ง
"จัดการ" สิ้นสุดคำของชายหนุ่มคนที่ติดตามก็พุ่งไปหาสองคนนั้นและสังหารในทันที
เลี่ยงเหลียงะโกอดผู้เป็มารดาไว้แน่น
"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพวกข้าจะไปช่วยพ่อของเ้าเด็กน้อย" ชายหนุ่มพูดขึ้น
เลี่ยงเหลียงมองชายหนุ่มด้วยใบหน้าที่มีหยดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสายพร้อมเอ่ยเสียงสั่น "พี่ชายรูปงามท่านต้องช่วยท่านพ่อของข้าให้ได้นะขอรับ"
"อืม" ชายหนุ่มตอบรับและพาคนไปช่วยพ่อของเด็กน้อยทันที
คาราวานตระกูลหยูได้หยุดการเดินทางชั่วขณะเนื่องจากบุตรชายคนโตหยูหวังหย่ง ได้ไปช่วยเกวียนชาวบ้านที่โดนปล้น
ทหารที่ติดตามได้ไปรายงานแก่แม่ทัพใหญ่หยูหลีเหว่ย ว่าหวังหย่งไปจับโจรป่า
หลีเหว่ยได้รับรายงานก็พยักหน้าและปิดม่านบนรถม้าลง
เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะมีรายงานมากมายว่าถูกโจรป่าปล้นฆ่า ชิงทรัพย์ ข่มขืน ชาวบ้านที่ผ่านมาบริเวณนี้ บ่อยครั้ง ฮ่องเต้ที่ทรงทราบจึงให้พวกเขาลองเดินทางมาดูพื้นที่แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอเร็วเพียงนี้ดังนั้นก็ปล่อยให้บุตรชายที่เป็ถึงแม่ทัพไปจัดการและเขาก็รอฟังว่าใช่โจรกลุ่มนั้นหรือไม่และไปรายงานแก่ฮ่องเต้
ผ่านไปหนึ่งชั่วยามหวังหย่งได้กลับมาพร้อมกับเลี่ยงหรงที่สภาพมีเืท่วมตัวและหัวหน้าโจรที่ถูกจับมัดพร้อมลูกสมุนอีกสองคน ที่เหลือเขาได้สังหารไปหมดแล้ว
เลี่ยงเหลียงและจื่อรั่วเมื่อหันไปเห็นเลี่ยงหรง ก็รีบวิ่งไปหาทันที ทหารที่พยุงมาก็ปล่อยเลี่ยงหรงให้กับสองแม่ลูก
"ท่านพี่/ท่านพ่อ" รั่วจื่อ /เลี่ยงเหลียง ร้องเรียกด้วยความเป็ห่วง
"ข้าบอกเ้าแล้วว่าจะกลับมา อึก" เลี่ยงหรงพูดจบก็กระอักเืออกมา
"ท่านพี่ แขนของท่าน" รั่วจื่อ หน้าซีดทันทีที่เห็นว่าสามีของนางได้สูญเสียแขนซ้ายไป
เลี่ยงเหลียงได้ยินดังนั้นก็มองตาม"ท่านพ่อ ฮือๆๆๆๆ"
"ข้าไม่เป็ไร รอดมาได้ก็ดีแล้ว" เลี่ยงหรงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลีย
"ท่านพี่ ข้าจะรีบกลับไปที่เกวียนเอายามารักษาท่าน" จื่อรั่ว
"เกวียนถูกทำลาย เ้ากลับไปก็ไม่มีประโยชน์" เลี่ยงหรงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า เขาเสียเืมากจึงทำให้ร่างกายอ่อนแอยิ่งนัก แต่ก็ยังฝืนยิ้มเพราะได้มาเจอว่าลูกกับภรรยาปลอดภัย
ในระหว่างนั้นเมื่อหวังหย่งรายงานว่าจัดการกับโจรแล้ว และจะนำไปสอบปากคำ ว่าใช่โจรกลุ่มเดียวกับที่ชาวบ้านแจ้งหรือไม่หลีเหว่ย ผู้เป็พ่อก็สั่งออกเดินทางกลับไปเมืองหลวงทันที
เมื่อเห็นกองคาราวานกำลังเคลื่อนตัวกลับความหวังเดียวของครอบครัวหวงกำลังจะจากไปโดยทิ้งพวกเขาไว้เลี่ยงเหลียงก็ตัดสินใจใช้ความตัวเล็กวิ่งแทรกตัวไปขวางม้าของหวังหย่ง
หวังหย่งที่กำลังจะบังคับม้าให้วิ่งต้องหยุดทันที
"เ้าจะทำอันใดเด็กน้อย" หวังหย่ง
"พี่ชายรูปงาม ได้โปรดช่วยพ่อข้าด้วย" เลี่ยงเหลียง
"เ้าจะเอาอันใดอีก พวกเราก็ช่วยพ่อเ้ามาแล้ว จะให้ช่วยอันใดอีก"ทหารนายหนึ่งกล่าวด้วยความหงุดหงิด
เลี่ยงเหลียงหาได้สนใจไหมเข้ารู้ว่าถ้าคนตรงหน้าช่วยทุกคนก็ต้องช่วย จึงกล่าวตามความจริง
"ท่านพ่อข้าถูกโจรตัดแขน ตอนนี้เสียเืมาก พี่ชายได้โปรดช่วยพาพวกข้าไปด้วยได้หรือไม่ข้า้ายา หากท่านทิ้งพวกข้าไว้ ท่านพ่อข้า….คง….. "เลี่ยงเหลียง พยายามกลั้นน้ำตาไว้ จนพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น
"นั่นเป็เื่ของพวกเ้าเอาพวกเ้าไปก็รั้งแต่เป็ตัวถ่วงให้ถึงเมืองหลวงล่าช้า" ทหารคนเดิมกล่าว
"หากท่านพาพวกข้าไปด้วย พวกข้าจะไม่ทำให้พวกท่านเสียเวลาเพียงเจอหมู่บ้านก็พร้อมจากไปทันที" เลี่ยงเหลียง
หวังหย่งยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ทหารคนนั้นพูดทหารคนนั้นจึงหยุด เลี่ยงเหลียงมองหน้าหวังหย่งด้วยน้ำตาหวังหย่งเห็นดังนั้นจึงบอกให้ทหารพาทั้งสามคนไปนั่งยังรถม้าขนสัมภาระ และนำยาห้ามเืมาให้เลี่ยงหรง และทั้งหมดก็มุ่งหน้าไปสู่เมืองหลวง
5K
