ตอนที่ 7 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (17)
เขาหันกลับมาถลึงตาใส่เหยียนเจ๋อ “เ้ามัวเหม่ออะไรอยู่ ยังไม่รีบมาช่วยข้าพาเด็กผู้หญิงออกไปอีก”
เหอหรงคลุมตัวเองไว้มิดชิด รูปลักษณ์ภายนอกออกจะดูตลกเสียด้วยซ้ำ แต่ทว่าเหยียนเจ๋อกลับรู้สึกว่าเขาช่างดูดีเหลือเกิน
ด้วยฝีมือที่เหอหรงแสดงออกมาเมื่อสักครู่ เขาคนเดียวสามารถหลุดพ้นจากตรงนี้ได้สบาย แต่เขามิได้ทำ เขาเลือกที่จะเอาตัวเข้าเสี่ยง เลือกที่จะช่วยเหลือผู้อื่น
2333 ปรบมืออย่างบ้าคลั่ง “โฮสต์ คุณหล่อเป็บ้าไปเลยครับ!”
เหอหรงกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด ร่างกายนี้อายุยังน้อยและกินดีอยู่ดี ทว่าด้านสมรรถภาพอย่าว่าแต่นำมาเปรียบกับผู้มีพลังพิเศษเช่นเขาเลย เกรงว่าแค่ชาวไร่ธรรมดาก็เปรียบไม่ได้
เมื่อสักครู่ได้เขาสู้ด้วยทักษะฝีมือและความคล่องตัวของร่างกายล้วนๆ จากสมรรถภาพทางกายของเขาคงทนต่อไปได้อีกไม่นาน
แต่ว่า…
เหอหรงมองเหล่าโจรโอหังกับเด็กๆ ที่ร้องไห้อยู่ เขากำท่อนไม้ในมือแน่น
เขาไม่สนพวกผู้ใหญ่ที่บรรลุนิติภาวะแล้วได้ แต่เขาไม่สนเด็กเหล่านี้ไม่ได้
พวกผู้ใหญ่ทำใจกล้าสู้เสือหน่อยยังพอต้านทานไหว แต่เด็กๆ ไม่มีต้นทุนจะตอบโต้ด้วยซ้ำ
เหยียนเจ๋อยัดเด็กคนนั้นเข้าไปในคลังเก็บของเรือด้านหลัง เก็บดาบยาวสองเล่มขึ้นมาจากพื้น เล่มหนึ่งให้เหอหรง อีกเล่มถือไว้เอง
เขายืนอยู่ข้างกายเหอหรง “ข้าจะช่วยท่านเอง!”
แม้ว่าเขาไม่เคยฝึกฝนวรยุทธ์ แต่จะให้หลบอยู่ด้านหลังอย่างคนขี้ขลาดตาขาว แล้วหวังพึ่งให้คนที่เขารักปกป้องไม่ได้!
เหอหรงมองเขาด้วยสายตาชื่นชม “ดีมาก เป็ลูกผู้ชายอย่าได้ขี้ขลาด!”
เหยียนเจ๋อได้ยินประโยคนี้แล้วรู้สึกร่างกายเปี่ยมไปด้วยพละกำลังในบัดดล
1007 ปรบมือด้วยความเ็า ดีมากจริงๆ ตอนนี้ตกหลุมรักเต็มตัว กู่ไม่กลับแล้ว เขาในตอนนี้รอเพียงให้โฮสต์จำทุกอย่างได้แล้วจะล้อเขาให้ยับ
เหอหรงวิ่งไปข้างหน้าสองก้าว ตวัดข้อมือ ดาบในมือเปลี่ยนทิศทางอย่างคล่องแคล่วและปาดคอโจรอย่างไร้ความปราณี เขาเอ่ยด้วยเสียงดุดัน “แม้แต่เด็กตาดำๆ ยังไม่ยอมปล่อย ไม่สมควรเกิดมาเป็คนแล้ว”
แม้ว่าเหยียนเจ๋อจะไม่มีวรยุทธ์ แต่เขาใจเย็นพอ มีความสามารถในการสังเกตสิ่งรอบข้างสูง และหาจังหวะลงดาบได้อย่างแม่นยำ เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าตามเหอหรงไปติดๆ
ทั้งคู่ค้นหาตามดาดฟ้าเรืออยู่รอบหนึ่ง เมื่อพาเด็กๆ ไปซ่อนตัวในคลังเก็บของเรือทั้งหมดแล้ว ตัวพวกเขาเองก็กลายเป็เป้าของบรรดาโจรที่อยู่ใกล้ๆ
มือของเหอหรงสั่นเล็กน้อย เขาใกล้จะหมดแรงแล้ว
เหอหรงวางดาบยาวและหยิบมีดสั้นเล็กๆ พอดีมือขึ้นมาหนึ่งเล่ม ใช้ประโยชน์จากความคล่องแคล่วของร่างกายและประสบการณ์อันโชกโชนของตนเองเข้าเข่นฆ่าแบบประชิดตัว
เหยียนเจ๋อตามติดอยู่ด้านหลังไม่พูดจา ต่อให้ต้องใช้แผลแลกแผลก็ไม่ยอมถอย
บรรดาเรือที่อยู่ไม่ไกลยังมีเหล่าคุณชายจากตระกูลขุนนางฝ่ายบู๊ที่ตรากตรำต่อสู้อยู่ แต่เขารู้ว่าเหอหรงไม่ไปขอความช่วยเหลือแน่ เพราะพวกเขาไปได้แต่เด็กๆ ไปไม่ได้ หากพวกเขาไปจากที่นี่ เด็กที่อยู่ในคลังเก็บของของเรือเ่าั้คงไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
เหยียนเจ๋อแค้นใจในความไร้ความสามารถของตนเอง เขาน่าจะไปเรียนวรยุทธ์ อย่างน้อยเขาก็จะได้ขวางโจรพวกนี้ให้เหอหรง ให้เหอหรงไปขอความช่วยเหลือ
“ตึง!” ศพโจรคนสุดท้ายกระแทกลงกับพื้น เหอหรงหายใจหอบร่างทรุดนั่งลงบนตัวเหยียนเจ๋อ มือของเหยียนเจ๋อเข้ามาขวางดาบให้เหอหรงจนได้รับาเ็ ตอนนี้ยกดาบไม่ไหวแล้ว กระดูกที่เท้าก็ได้รับาเ็จนช่วยพยุงเขาลุกขึ้นยืนไม่ได้
เหอหรงหัวเราะเฝื่อนๆ “พวกเราคงไม่ตายกันที่นี่ใช่หรือไม่ ถึงเราฆ่าคนพวกนั้นจนเกลี้ยง แต่โจรจากเรือตรงข้ามก็ต้องข้ามมาอยู่ดี เ้านี่ก็จริงๆ เลยนะ เมื่อกี้ถึงกับใช้มือมารับดาบให้ข้า ถ้าเ้าโดนฟันมือขาดจะทำอย่างไร”
เหยียนเจ๋อตอบเสียงนุ่มนวล “ไม่หรอก ข้าอยู่นี่ ท่านไม่ต้องกลัวนะ”
ต่อให้ต้องตายเขาก็จะปกป้องเหอหรงให้ได้ คนที่จิตใจโอบอ้อมอารีถึงเพียงนี้ ไม่สมควรมาจบชีวิตด้วยแผนร้ายแผนหนึ่ง
“2333 คุณมีวิธีอะไรไหม” เหอหรงถามในใจ
2333 ร้องไห้แทบบ้า “โฮสต์ครับ พวกเราไม่มีคะแนนสะสมเลย แลกอะไรไม่ได้เลยครับ”
ดูเหมือนทั้งคู่จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้ทางออก
เหอหรงถามเหยียนเจ๋อ “เ้ากลัวตายหรือไม่”
เหยียนเจ๋อตอบ “ไม่กลัว…” แต่ข้ากลัวว่าท่านจะตาย
446
