หลี่กงกง รีบคุกเข่ารับความผิด
หลี่กงกง “ฝ่าา ฝ่าาโปรดไว้ชีวิต กระหม่อมจะต้องตรวจสอบอย่างระเอียด จะต้องรู้ให้ได้เป็ผู้ใด ที่ไม่รู้จักที่ตำที่สูงทำเื่โง่เขลาเช่นนี้ (หันไปมองเจียผิน)
ซูเว่ยฉี(คิด) “การลักลอบแลกเปรียนของในวัง เดิมที่ก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร ตราบใดที่เื่นี้ไม่ถูกเปิดเผยออกมา
ฝ่าาและฮองเฮาก็แค่ทำเป็ไม่รู้ไม่เห็น แต่ถ้าเื่นี้ถูกสอบสวนขึ้นมาเมื่อไหร่เกิดเื่ใหญ่แน่
เจียผิน “ฝ่าาหม่อมฉันไม่กล้าทำอีกแล้วเพคะ หม่อมฉันรู้ผิดแล้วเพคะ ฝ่าา”
ฝ่าา “เ้าเป็แค่สนมตัวเล็กๆ หลับกล้าอวดดีถึงเพียงนี้ เป็การกระทำที่เกินขอบเขตยิ่งนัก”
ฝ่าาหันมากล่าวกับซูเว่ยฉีที่คุกเข่า สั่งให้ซูเว่ยฉีลุกขึ้น แล้วให้ตบเจียผินกลับคืน
ฝ่าา “เ้าตบหน้านางกลับไป”
ซูเว่ยฉี “หม่อมฉัน มิกล้าเพคะ”(ตัวสั่น)
ฝ่าา “ข้าสั่งให้เ้าทำ เ้าก็ทำ เ้าไม่ต้องกลัวผู้ใด”
ซูเว่ยฉี หันกลับไปตบหน้าเจียผินเบาๆ ทำท่าทีเกรงกลัว
ฝ่าา “หรือนายของเ้าก็รังแกเ้าไม่ให้เ้ากินข้าวหรือ.ออกแรงหน่อย ตบนางจนกว่านางจะเหมือนเ้า
ซูเว่ยฉี “เพคะ สนมเจียผินหม่อมฉันขอประทานอภัยนะเพคะ”
ซูเว่ยฉีได้โอการ ตบเข้าไปที่ใบหน้าของเจียผินอย่างสุดแรง ตบด้านซ้างยหนึ่งที ด้านขวาหนึ่งที
ซูเว่ยฉี “(คิด) ตบนี้ที่เ้าเอาท่านแม่ของข้ามาล้อเล่น”
จากนั้นฝ่าาได้ออกคำสั่ง…
ฝ่าา “สนมเจียผินหยิ่งยโสเพราะได้รับความโปรดปราน วางตัวไม่เหมาะสมนับจากนี้ลดตำแหน่งเป็ ตาอิ้ง ขันทีลากตัวนางไป”
เจียผิน “(น้ำเสียงร้องขอ)หม่อมฉันไม่กล้าแล้วเพคะ หม่อมฉันสำนึกผิดแล้ว”
จากนั้นขันทีก็ลากตัวออกไป ฝ่าารู้อยู่แล้วว่าซูเว่ยฉีหลอกใช้แต่ก็ทำเหมือนไม่รู้เื่ทำตามแผนซูเว่ยฉีต่อไป
ทำให้ฝ่าาต้องครุ่นคิด เจียผินได้รับความโปรดปรานจนหยิ่งยโสไร้เหตุผลควรได้รับโทษ ก็เป็เื่ที่สมควรแล้ว แต่นางกำนันผู้นี้ดูเหมื่อนจะไม่ธรรมดาดูแล้วเหมือนจะไม่อ่อนโยนอย่างที่คิด นางก็เหมือนกับสนมในวังหลังพวกนั้นต่างซ่อมความคิดที่สับซ่อนเอาไว้ หลังจากที่จบเื่สนมเจียผินแล้ว ฝ่าาก็ต้องหันมาถามเอาความกัยซูเว่ยฉีทันที
ฝ่าา “เ้าชั่งกล้าหนัก กล้าใช้ประโยชน์จากข้า”
ซูเว่ยฉี “หม่อมฉันสมควรตาย ขอฝ่าาลงโทษ เจียผินไม่ได้มาที่นี้โดยบังเอิญ แต่หม่อมฉันจงใจเชิญพระนางมา ตั้งใจให้ฝ่าาเห็นฉากนี้”
ฝ่าา “พูดต่อไป”
ซูเว่ยฉี “เหตุผลที่หม่อมฉันทำเช่นนี้ อย่าให้ฝ่าเห็น ว่าหลังจาก เหม่ยเหรินถูกกักบริเวณ บรรดาสนมในวังหลัง ได้ดูหมินพระนางอย่าไรบาง เหม่ยเหรินของหม่อมฉันได้รับการดูเอาใจใส่เป็อย่างดีั้แ่เด็ก ไม่เคยเจอเื่แบบนี้มาก่อน เหม่ยเหรินให้ความสำคัญกับหน้าตา หม่อมฉันกลัวว่าเหม่ยเหรินจะรับความอับอายนี้ไม่ได้ จนคิดสั้น หม่อมฉันรู้ดี ว่าการหลอกลวงฝ่าามีความผิดถึงตาย หากสามาถรใช้เื่นี้แลกกับความเมตตาหม่อมฉันยอมตายไม่เสียดายชีวิตเพคะ”
ฝ่าา(คิด) “ผู้หญิงคนนี้ปากบอกว่าไม่กลัวตาย แต่ร่างกายกับสั้นไม่หยุด ถ้านางอยากตายจริงๆหาต้นไม้แล้วพูกคอตายก็ได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่าจะมาตายต่อหน้าข้าทำไม ข้าจะลองใจนางสักหน่อย”
ฝ่าา “เ้านี้จงรักภักดีและกล้าหาญยิ่งนัก งั้นเ้าดูให้ดีว่าการหลอกลวงฝ่าามีโทษถึงตาย เช่นนั้นครั้งนี้ข้าจะสนองเ้าเอง หลี่กงกงลากตัวไปประทานสุราพิษ”
หลี่กงกง “พะยะคะ”
หลี่กงกงนำตัวซูเว่ยฉีไปที่ตำหนักเหลิ่งกง เพื่อประทานสุราพิษ
ในระหว่างทางหลี่กงกงได้มองดูท่าทีซูเว่ยฉี
หลีกงกง (ครุ่นคิด) “หลายปีมานี้ผู้ใดที่เข้ามาในตำหนักเหลิ่งกงแห่งนี้ไม่มีผู้ใดไม่กลัว แต่นางกำนัลผู้นี้กับนิ่ง ไม่แม้แต่จะขอความเมตตาให้ตนเอง หรือนางจะไม่กลัวตายจริงจริง”
ณ. ตำหนักเหลิ่งกง
หลี่กงกง “ถึงแล้วเข้าไปคุยกันด้านใน”
ซูเว่ยฉีเข้าไปในตำหนัก ก็ได้คุกเข่าลงไปที่พื้น
หลี่กงกง(คิด) “นางเข้าไปแล้ว ต้องขอร้องเพื่อให้ละเว้นความตายเป็แน่ คุกเข่าแล้ว ต้องขอร้องข้าแน่”
ซูเว่ยฉี “หม่อมฉันมีเื่ขอให้หลี่กงกงช่วยเมตตา”
หลี่กงกง(คิด) “ในที่สุดก็ขอความเมตตาจากข้า ใครหรือจะไม่กลัวตาย”
ซูเว่ยฉี “เหม่ยเหรินของข้าร่างกายอ่อนแอ แล้วยังขี้หนาวมากตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงหวังว่าหลี่กงกง จะมีเวลานำถ่ายไฟกับเสื้อผ้าหนาๆไปส่งให้ตำหนักฉางซุนด้วย (พร้อมโขกหัววคำนับ)
หลี่กงกง (สีหน้าสงสัย)“แค่นี้หรือ!!...ไม่มีเื่อื่นแล้วหรือ ชีวิตของเ้าไม่เอาแล้วหรือจะไม่เหลือชีวิตแล้ว ยังจะคิดถึงผู้อื่นอีก ความตั้งใจของฝ่าาที่มีต่อเ้าเ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ แต่ตอนเ้ากับทำตัววุ่นวายในเวลานี้ เพื่อแก้ปัญหาให้กับนายของเ้า ถึงกับยอมสละชีวิตของตัวเอง เ้านี้ชั่งโง่เขลาจริงๆ”
ซูเว่ยฉี “นี้เป็วิธีเดียวที่จะช่วยเหม่ยเหรินได้ ไม่มีทางอื่นแล้ว เหม่ยเหรินมีพระคุณกับหม่อนฉันชีวิตนี้นางก็ป็นคนช่วยไว้ ตอนนี้เหม่ยเหรินถูกใส่ร้ายร้องไห้ทุกวัน ถึงขั้นคิดจะปลิดชีวิตตนเอง ถ้าข้าปล่อยปะละเลยแล้วฉวยโอกาสปืนป่ายหาความสำเร็จคงไม่สมควรให้ข้าเป็คนแล้ว”
หลี่กงกง “ได้ตามใจเ้า ขันทีนำเหล้ามา”
ขันที “หลี่กงกง นี้เหล้าที่ท่าน้า”
หลี่กงกง “เ้าคิดดีแล้วใช่ไม ถ้าดื่มเหล้านี้ลงไปชิวิตของเ้าก็จบสิ้นแล้ว ชีวิตของคนบนโลกนี้ทุกอย่างมีทางแก้ไขได้เสมอ ฝ่าามีใจให้ถ้าเ้าขอความเมตตาสักหน่อย บางทีอาจมีทางรอดก็ได้ (พร้อมยื่นแก้วเหล้าพิษให้ซูเว่ยฉี)
ซูเว่ยฉี “ขอบคุณหลี่กงกงมาที่ชีแนะ ฝ่าาเป็ถึงกษัตตัดแล้วคืนคำมิได้ ข้าเอาตัวรอดแล้วให้ฝ่าาที่เป็ กษัตริย์ เสื่อมเสียได้เช่นไร นั้นยิ่งเป็ความผิดใหญ่หลวงหนัก ข้าทำไม่ได้”
“หม่อมฉันขอกราบขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ”
ซูเว่ยฉีไม่รอช้าขว้างเหล้าพิษจากมือหลี่กงกงมาดื่มทันที
หลี่กงกง “ช้าก่อน”
ห้ามไม่ทันแล้ว หลังจากซูเว่ยฉีดื่มเหล้าจอกนั้นเข้าไปก็สลบไป ล้มตัวลงในทันที หลังจากนั้นหลี่กงกงก็นำตัวซูเว่ยฉี ไปที่ห้องบรรทมในตำหนักฝ่าา
213
