นทีเดินขึ้นบันไดไปยังแผนกคอมของบริษัทอย่างมีความกังวลใจ ขาของเขาเต้นเป็จังหวะไม่เป็จังหวะ
คิดถึงพอร์ช อาตี๋หน้าจืด เด็กเนิร์ดฝ่ายคอมที่เขาแทบจะไม่เคยคุยด้วย
ตอนนี้เขาหวังว่าพอร์ชจะยังไม่ได้ดื่มกาแฟแก้วที่ป้าแม่บ้านแบ่งให้ไป เพราะั้แ่เมื่อคืนเขาออกศึกมากับหนุ่มฮอตซิกแพคแน่นสามแบบจนแทบไม่ได้พัก ขออย่าต้องมีอะไรกับไอ่ตี๋หน้าจืดที่ดูเหมือนเด็ก ม. ต้น อีกเลย มันไม่ใช่สเปกของนทีจริง ๆ
เมื่อเปิดประตูแผนกคอมออกไป พี่สมชาย ผู้จัดการฝ่ายคอมกำลังเดินสวนมา พี่เขากำลังหอบของพะลุงพะลังอย่างเร่งรีบ
“สวัสดีครับพี่” นทีทักเสียงแหบแห้ง กลายเป็เล็กน้อยในความประหม่าของตัวเอง “พอร์ชอยู่ไหมครับ” เขาถามเสียงอ่อน
“มันเข้าไปในห้องเซิร์ฟเวอร์นั่นแหละ เดี๋ยวจะมีประชุมออนไลน์กับประธานบริษัท พี่ต้องไปเตรียมตัวก่อนล่ะ” พี่สมชายตอบ พร้อมกับเดินออกไปอย่างรวดเร็ว นทีรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น
ในแผนกคอมไมมีใครเหลืออีกแล้ว นทีค่อย ๆ เดินเข้าไปในห้องปิดที่เก็บเซิร์ฟเวอร์
พื้นที่ลึกลับและถูกแสงไฟสีเหลืองสะท้อนขึ้นมาจากตู้เหล็กที่มีสายระโยงระยางต่างๆ เสียงพัดลมของเซิฟเวอร์ที่ทำงานอยู่ด้านใน ยิ่งทำให้บรรยากาศนั้นชัดเจนและตึงเครียด
แต่ทันใดนั้น เมื่อเขาปรับสายตาให้คุ้นเคยกับความมืด เขาก็ต้องใเมื่อเห็นร่างชายหนุ่มนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น
“แฮก ๆ”
เสียงหอบ และตาที่ลอย ของพอร์ชที่ มันทำให้นทีคุ้นอาการแบบนี้มาก
“ไอ่พอร์ช !” นทีรีบวิ่งเข้าไปใกล้ เพียงแค่เห็นสภาพของพอร์ชที่นอนอยู่บนพื้น
“เมื่อกี้ไม่ได้กินกาแฟที่ป้าแม่บ้านมาเสิร์ฟใช่ไหม”
พอร์ชบีบหัวคิ้วคิด “ผมกินเข้าไปอึกเดียวเองครับ”
‘นิดเดียวทำไมมันดูเอฟเฟคแรงจัง’ นทีไม่เข้าใจ
ในห้องเซิร์ฟเวอร์ที่มืดสลัว อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศพัดพลิ้วไปทั่ว บรรยากาศเงียบสงัดถูกขัดจังหวะด้วยเสียงไฟสีเหลืองกระพริบที่สร้างความรู้สึกเหมือนโลกกำลังติดอยู่ในขณะเวลาเดียว สายแลนที่ระโยงระยางสำหรับการเชื่อมต่อข้อมูลจับจ้องอยู่เหมือนกับเงาในความมืด
ในวินาทีนั้น ดวงตาของเขาพบกับั์ตาของพอร์ช แววตามันเยิ้มสายหาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย
นทียืนนิ่งอยู่กลางห้อง สายตาจับจ้องไปที่ร่างที่นอนคว่ำหน้าบนพื้น เขาใเมื่อเห็นพอร์ช
รุ่นน้องพนักงานหน้าตี๋จืด พลิกตัวขึ้นจากพื้น เสยผมขึ้นจากหน้าผากแล้วถอดแว่นหนาออก ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นในใจของนทีคือความสับสนใจจู่โจม เขาอุทานออกมา
“เชี่ย !”
ตรงหน้าของเขาไม่ใช่เด็กเนิร์ดตัวเล็กผอมบางอีกต่อไป แต่กลับเป็ชายหนุ่มที่สวยหล่อเหมือนไอดอลเกาหลีผู้ชัดเจน ตาชั้นเดียวที่ดึงดูด หน้าตาที่เปล่งประกาย และปากแดงสดที่ดูดี ผิวพรรณขาวสะอาดเหมือนกับเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ และที่สำคัญสิ่งที่ตุงในกางเกงพอร์ชที่ดันนูนตั้งเก้าสิบองศากับพื้น ทำให้หัวใจของนทีเต้นแรงและไม่เป็จังหวะ
“พะ พี่นที ชะ ช่วยผมหน่อย ได้ไหมครับ แฮก ๆ” เสียงของพอร์ชดังขึ้น มันเป็เสียงที่มีทั้งความหื่นและความขอความช่วยเหลือ ทำให้ความรู้สึกของนทีลึกซึ้งลงไปอีก “ผมไม่ได้เอาออกมาหลายวันแล้ว มันอึดอัดมากเลยครับ”
“ไม่ได้เอาอะไรออก ..????” นทีขมวดคิ้วอีกรอบ
แต่ก่อนที่เขาจะตอบอะไรได้ เพียงวินาทีเดียว มือของพอร์ชก็ดึงคอนทีเข้ามาจูบ
ััอุ่นจากปากแดงชุ่มที่ประสานกันและลิ้นที่โอบล้อมราวกับปล่อยให้เวลาหยุดหมุน ลิ้นร้อนของหนุ่มรุ่นน้องตวัดหยอกในปากนทีอย่างชำนาญ
ทุกอย่างในโลกภายนอกกลายเป็เพียงแค่ภาพเบลอที่ห่างไกล หลายสิ่งหลายอย่างหายไปหมด ความรู้สึกในตอนนี้มีเพียงพอร์ช และความซาบซึ้งที่ดำดิ่งเข้าไปใน่เวลานี้
พอร์ชถอนปากออก นทีหอบหายใจไม่ทัน
สายตานทีเหลือบมองเห็นกล้องวงจรปิดในห้องก็ใ
“เฮ้ย ไอ่พอร์ช กล้องวงจรปิด”
พอร์ชดันตัวขึ้นมาแล้วหันไปทางที่นทีชี้
“ไม่ต้องใครับ กล้องนี้ถอดสายแลนออกแล้ว มันใช้ไม่ได้ครับ”
นทีค่อยโล่งใจขึ้นมา พอหันหน้ามาเจอแววตา ไอ่ตี๋ฮอตที่นอนราบหน้าตัวเท่านั้นก็รู้ว่าอาจจะต้องมีเื่ให้เหนื่อยอีกแล้ว
3K
