วันรุ่งขึ้นในขณะที่สูนทรากำลังเตรียมตัวกลับเมืองเบกิลล์ ยายยื่นแหวนแต่งงานให้สูนทราเอาไปยืนยันกับเด็กที่ชื่อลิบลินว่าเป็ภรรยาของคุณเวอริสตัวจริง สูนทราจึงรับไว้แล้วนั่งเกวียนไปเมืองเบกิลล์
"อาวุธนักกวีมีราคาเเพงกว่าดาบอีก ราคาพิณตั้ง 712 เหรียญทองแดง แพงชะมัด"
สูนทราซื้อพินที่หมู่บ้านคอเฮม เป็พิณขนาดเล็กมีลักษณะคล้ายกับรูปตัว U ส่วนบนมีไม้ทั้งสองด้านม้วนออกจากกัน ตรงกลางพิณมีอยู่ 16 สาย คืนก่อนเดินทางสูนทราลองแกะเสียงดูซึ่งได้เสียงที่ไพเราะมากและเสียงเบสไม่หนักเกินไปออกแนวนุ่มนวล สามารถใช้แต่งเพลงง่ายๆได้ดีระดับหนึ่ง จึงแกะเพลงตลอดการเดินทางจนมาถึงเมืองเบกิลล์ สูนทรารีบมุ่งไปที่สถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าที่เป็โบสถ์เก่าๆโทรมๆในเขตชาวบ้านของเมืองตรงสุดทางซ้าย สูนทราเห็นลิบลินกำลังนั่งพรวนดินอยู่ในสวนเหมือนครั้งที่แล้วจึงเดินเข้าไปทักทายซิสเตอร์ที่กำลังเล่นกับเด็กอยู่
"สวัสดีครับ ซิสเตอร์"
"สวัสดีค่ะ คุณนักกวี วันนี้มีธุระกับลิบลินใช่มั้ย?"
"ใช่ครับ เพราะภรรยาของคุณเวอริสอยากพบน่ะครับ"
"เข้าใจแล้วค่ะ ลิบลิน!!!!!!!!!! คุณนักกวีมาหาจ้าาา!"
ลิบลินได้ยินเสียงซิสเตอร์เรียกก็รีบวางอุปกรณ์แล้วเดินมาหาผมกับซิสเตอร์ที่หน้าโบสถ์
"ค่าาาา วันนี้คุณนักกวีมีอะไรเหรอคะ?"
"ลิบลินเคยเห็นแหวนวงนี้มั้ย?"
"เหมือนเคยเห็นนะคะ เเหวนเหมือนของคุุณตาที่สวมใส่เป็ประจำ"
"ใช่แล้วล่ะ ภรรยาของคุณเวอริสอยากจะพบด้วยน่ะ"
"คนรักของคุณตาเหรอคะ เค้าได้อ่านจดหมายแล้วใช่มั้ยคะ?"
"ใช่ คุณยายแอนนาให้พี่มาเพื่อยืนยันกับลิบลินว่าเป็คนรักของคุณเวอริสจริงๆ"
"ขอบคุณนะคะ คุณนักกวี"
ลิบลินยิ้มแก้มแทบปริจนมองไม่เห็นดวงตาเลย จังหวะนั้นที่สูนทราเห็นรอยยิ้มของลิบลินก็รู้สึกเริ่มหวั่นไหวแต่ไม่แสดงอาการออกให้ใครสังเกตุเห็นสักคนแล้วคิดในใจ
'เราชอบเด็กเหรอ! ไม่ใช่แล้วมั้ง แต่พอเห็นดวงตาสีฟ้ากับผมสีเงินที่ดูเข้ากันแปลกๆ รู้สึกเหมือนคลายความทุกข์ใจออกไปเลย'
สูนทราได้รับการฝึกมารยาทและการวางตัวั้แ่เด็กจึงสามารถเก็บอาการได้ดี ถึงแม้จะรู้สึกยังไงก็ตามแต่
"พรุ่งนี้ออกเดินทางได้มั้ย"
ผมถามลิบลินออกไป แล้วลิบลินพยักหน้าประมาณว่าตกลง พอตอนเย็นสูนทราที่ได้เงินจากการทำเควสก็นำเงินไปซื้อเนื้อสดและอุปกรณ์ที่เขตร้านค้าในเมืองเพื่อมาทำเนื้อย่างทานกันกับพวกเด็กๆในที่โบสถ์และซิสเตอร์
พอวันรุ่งขึ้นสูนทรามาที่โบสถ์อีกทีเพื่อมารับลิบลินจากนั้นทั้งสองขึ้นเกวียนพ่อค้าเพื่อเดินทางไปหมู่บ้านคอเฮม
***********************************************************************************************************************************************************