เมื่อเผชิญกับคำถามของไท่เฮาหานอวิ๋นซีคิดว่าหลงเฟยเยี่ยต้องมีปัญหาเป็แน่ ทว่าเขากลับตอบอย่างสบายๆ ว่า“เมื่อวานยุ่งเกินกว่าจะปลีกตัวได้ตราบใดที่เ้าสาวเข้าประตูมาแล้วก็ถือว่าดีแล้ว”
แค่คำอธิบายง่ายๆยุ่งเกินไป...นี่ถือเป็คำอธิบายงั้นหรือ?
หานอวิ๋นซีรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามือของไท่เฮาแข็งเล็กน้อยทุกคนรอบตัวก็เงียบลงทันที หานอวิ๋นซีคิดว่าพายุกำลังจะมาในไม่ช้า
แต่ใครจะรู้ไท่เฮาที่เงียบไปครู่หนึ่ง เพียงมองหลงเฟยเยี่ยด้วยสายตาที่ไม่พอใจและตำหนิว่า“ข้ารู้ว่าเ้ายุ่ง แต่อย่าละเลยเ้าสาว”
การแสดงออกของหลงเฟยเยี่ยยังเหมือนเดิมเ็าและสงบนิ่ง
ไท่เฮาตบมือของหานอวิ๋นซีและพูดว่า“หากเขาละเลยเ้าอีกในอนาคต ไม่ว่าเมื่อไรเ้าสามารถมาที่วังเพื่อร้องเรียนได้แม่ตัดสินใจแทนเ้าแล้ว เข้าใจหรือไม่?”
หานอวิ๋นซีพยักหน้าอย่างเชื่อฟังทว่าในใจกลับสั่นไหว ถึงจะบอกว่าเป็คำสั่งของฮ่องเต้แต่ไม่คาดคิดว่าไท่เฮาจะทำเช่นเดียวกัน
ชายคนนี้สูงส่งเกินไป!
ในเวลานี้เหล่ามามานำผ้าตกสีแดงขึ้นมา “ไท่เฮาเพคะ นี่คือผ้าตกสีแดง เชิญท่านดูได้เลยเพคะ”
เดิมทีบรรยากาศผ่อนคลายอย่างมากแต่เนื่องจากคำว่า “ผ้าตกสีแดง” ความตึงเครียดก็กลับมาอีกครั้งสายตานับไม่ถ้วนก็มองมาที่เดียวกันเพื่อรอให้ไท่เฮายกผ้าตกสีแดงขึ้น
พูดตามตรงคือทุกคนต่างรอดูเื่ตลกของหานอวิ๋นซี
หานอวิ๋นซีเป็สาวงามแล้วอย่างไรล่ะ? นางถูกไท่เฮาบังคับให้แต่งงานกับฉินอ๋องรวมไปถึงฮ่องเต้ก็บังคับให้แต่งงานกับฉินอ๋อง เช้านี้ที่ฉินอ๋องพาเ้าสาวมาทักทายก็ถือว่าเป็การไว้หน้าสำหรับฮ่องเต้และไท่เฮาเป็อย่างมาก
ต่างคาดเดากันว่าเมื่อคืนในห้องหอหานอวิ๋นซีคงไม่ได้นอนบนเตียงเสียด้วยซ้ำ
คนที่นั่งอยู่ข้างหน้าก็ชะโงกหน้าออกมาอย่างตั้งใจส่วนคนข้างหลังก็ยืนขึ้น ด้วยความรู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่น
บางคนถึงกับเดิมพันกันว่าหานอวิ๋นซีจะยอมรับว่านางไม่บริสุทธิ์หรือจะยอมรับว่าฉินอ๋องไม่ชอบนางในที่สาธารณะหรือไม่?
ทุกคนตื่นเต้นมากเมื่อนึกถึงเื่สนุกๆที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
ไท่เฮาที่ไม่ได้รีบร้อนที่จะตรวจสอบผ้าตกสีแดงก็จับมือของหานอวิ๋นซีอย่างใจดีและพูดเบาๆ ว่า “ยังอายอยู่หรือต่อไปก็จะเป็ผู้ใหญ่แล้ว เ้าต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อที่จะมีลูกให้ฉินอ๋อง”
“ถูกต้องนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด เสด็จแม่ ข้าเองก็คิดว่าไม่จำเป็ต้องตรวจสอบหรอกดูสิจวนฉินอ๋องของพวกเราใสสะอาดราวกับหยกเช่นนี้ ไม่มีทางโกหกหรอก”หยุนกุ้ยเฟยผู้กล้าหาญเปิดปากพูด
“ตระกูลหานเองก็เป็ที่ยิ่งใหญ่ในโลกการศึกษาของตระกูลคงเข้มงวดไม่เบา ไม่มีทางเกิดเื่อะไรขึ้นแน่นอน”
“ถูกต้องท่านดูท่าทางเขินอายของเ้าสาวสิ ข้าคิดว่าปล่อยเื่ผ้าตกสีแดงไปเถิดฉินอ๋องตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว จะผิดพลาดได้อย่างไร?”
...
เหล่าสนมต่างพูดเกลี้ยกล่อมกันดูเหมือนใจดี ทว่ากลับมีเข็มซ่อนอยู่ในคำพูดพวกเขายกย่องหานอวิ๋นซีอย่างสูงเพื่อที่จะรอดูนางตกลงมาตาย
หานอวิ๋นซีก้มหน้าลงด้วยความละอายคิดว่าผู้หญิงในวังหลังนั้นน่าเบื่อจริงๆ
ไท่เฮามองไปที่ฝูงชนบริเวณรอบๆและพูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเ้าไม่ต้องพูดหรอก ข้ารู้อยู่แล้วว่าผ้าตกสีแดงต้องมีสีแน่ๆการตรวจสอบนี้มีมาั้แ่บรรพบุรุษ และขาดไม่ได้”
นางยิ้มอย่างใจดีและมีความสุขอย่างมากและหยิบผ้าตกแดงขึ้นมาต่อหน้าทุกคน ทุกสายตาล้วนจับจ้องมาที่นี่อยู่ครู่หนึ่ง
สีแดง!
สีแดงสด!
“อ๊าย...”ไม่รู้ว่าเสียงใครร้องขึ้นมาจากด้านล่าง ทันใดนั้นเอง ผู้ชมก็ต่างโกลาหลทุกคนใจนไม่อาจควบคุมได้!
เป็ไปได้อย่างไร? ฉินอ๋องจะชอบหญิงสาวนางนี้จริงๆ หรือ?
นั่นคือฉินอ๋องผู้สูงส่งนั่นคือฉินอ๋องผู้ไม่เคยใกล้ชิดกับหญิงสาว ชายที่เป็ดั่งเทพเ้าในจิตใจของทุกคน!
หานอวิ๋นซีเป็ใครกัน!
เหล่าสนมสองสามคนที่พูดเมื่อครู่ยิ่งพูดไม่ออกอ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ และรู้สึกเหมือนกำลังโดนตบปาก
วันนี้พวกเขากำลังรอดูเื่ตลกของหานอวิ๋นซีแค่รอดูว่าไท่เฮาจะจัดการกับตระกูลหานอย่างไร!
ตระกูลหานเป็ตระกูลแพทย์มานานหลายปีทว่ากลับไม่สามารถรักษาอาการป่วยของไท่จื่อได้ไท่เฮาเองก็ลืมบุญคุณในอดีตไปนานแล้วและกำลังวางแผนที่จะทำลายตระกูลหาน
คิดไม่ถึงว่าหานอวิ๋นซีจะกลายเป็ผู้หญิงของฉินอ๋องจริงๆ!